Zwroty w gotówce mogą być niebezpieczne

fot. Materiały prasowe

Norbert Stachura, adwokat

W ubiegłym tygodniu opisaliśmy w DGP sprawę czytelnika, który wygrał z Empikiem spór o kartę podarunkową. Pan miał podobną sprawę w 2014 r., jednak Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów oddalił pana powództwo. Dlaczego skierował pan sprawę akurat do SOKiK?

Moja córka dostała w prezencie taką kartę podarunkową, która znalazła się dopiero po jakimś czasie. Przyjąłem założenie, że w tym stosunku są trzy strony – wystawca karty, osoba, która ją kupiła i zapłaciła pieniądze, oraz obdarowany. W mojej ocenie ten ostatni nie ma roszczenia o zwrot pieniędzy, bo nie on je wpłacił i nie jest nabywcą karty. Ale z drugiej strony, to on podlega regulaminowi. A przecież regulamin akceptuje ten, który kartę kupił. Obdarowany jest nim związany niejako poza swoją wolą. W tym też upatrywałem szansy: wystawca karty ma dużo mocniejszą pozycję, gdyż osoba, która dostała taką kartę, nie ma wpływu na treść regulaminu. Wystąpiłem więc do sądu, podobnie jak w opisanej przez państwa sprawie, na podstawie przepisów o klauzulach abuzywnych. Do dziś wydaje mi się, że jest to niedozwolone postanowienie umowne. Dlatego wystąpiłem do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jako właściwego w tych sprawach. Liczyłem też, że spojrzy on na to inaczej, nie jako spór o 100 czy 200 zł, ale jako bardziej ogólny problem. Bo tego typu kart jest mnóstwo. I człowiek za kartę na 100 zł kupi coś za 80 czy 90, zostanie mu reszta i albo ją straci, albo musi dopłacić. Nie bardzo ma więc możliwość wykorzystania całości, a Empik czy inny podmiot, który wydaje takie karty, zarabia za każdym razem. Jest też kwestia podatkowo-księgowa ‒ jaka jest podstawa takiego przychodu, jak on jest księgowany? Jaka jest podstawa prawna, by te pieniądze zostały w kasie Empiku?