Przepisy dotyczące ustawowej ochrony tajemnicy przedsiębiorstw nie dają wystarczającego zabezpieczenia

Fot. mat. prasowe

dr hab. Ewa Katarzyna Czech prof. Uniwersytetu w Białymstoku, Wydział Prawa, Kancelaria Adwokacka prof. UwB dr hab. Ewa Katarzyna Czech

W wyroku Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2019 r. przedmiotem zainteresowania było zagadnienie zgodności z prawem umieszczenia w umowach postanowień zawierających klauzulę poufności oraz kar umownych za jej naruszenie. Czemu służy klauzula poufności?

Służy zabezpieczeniu informacji mających istotne znaczenie dla działania i przyszłości przedsiębiorcy. A to jest jedna z kluczowych podstaw działalności biznesowej. Szczególne znaczenie dla przedsiębiorców ma utrzymanie w tajemnicy informacji handlowych, finansowych, o charakterze technicznym czy technologicznym (know-how), planów i strategii rozwoju itp. Zachowanie poufności tych danych jest kwestią szczególnie ważną. Tego typu wiedza może stanowić cenny przedmiot obrotu rynkowego i dostęp do niej powinien być reglamentowany. Jak stwierdził SN w wyroku z 5 września 2001 r. (sygn. akt I CKN 1159/00) informacja staje się „tajemnicą”, kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy czy kontrahenci).