Co może być podstawą skargi

W myśl art. 410 par. 1 k.p.c. dopuszczalność skargi o wznowienie zależy od oparcia jej na ustawowej podstawie. Pracownik powołał się na podstawę przewidzianą w art. 403 par. 2 k.p.c., zgodnie z którą można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, że podstawą wznowienia mogą być tylko takie fakty i dowody, które istniały przed rozstrzygnięciem sporu, tj. w trakcie postępowania i przed jego zakończeniem (por. np. postanowienie SN z 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05, OSNP 2007/3-4/48). Przepis ten wymaga również, aby fakty te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane nowe fakty lub dowody powinny odnosić się bezpośrednio do podstawy dochodzonego roszczenia, jak również do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Pracownik powołał okoliczność osobistego zainteresowania świadka rozstrzygnięciem postępowania. Nie może to jednak stanowić podstawy skargi, bowiem fakt ten, tzn. powołanie świadka na stanowisko kierownicze, nastąpił już po uprawomocnieniu się wyroku.

Ponadto nowa okoliczność faktyczna musiała mieć wpływ na ocenę przez sąd materiału dowodowego, co skarżący musi uzasadnić, składając ten środek prawny. W tej sprawie trudno jednak uznać, że świadek, składając zeznanie, miał już wiedzę, że za jakiś bliżej nieokreślony czas obejmie on stanowisko po zwolnionym pracowniku. Uznać dlatego należy, że okoliczności podane przez skarżącego pracownika nie spełniają podstawy z art. 403 par. 2 k.p.c.