Relacje między finansującym i korzystającym

Umowa leasingu jest tzw. umową nazwaną, czyli mającą swoje odrębne regulacje w kodeksie cywilnym.

Zgodnie z zawartą tam definicją, przez umowę leasingu finansujący (leasingodawca) zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy (np. dealera samochodów) na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu (leasingobiorcy) do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony. W zamian korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Umowa leasingu powinna być zawarta na piśmie pod rygorem nieważności.

Ze względu na specyfikę kosztów - zarówno co do ich wysokości, jak i możliwości rozkładania w czasie przy finansowaniu długoterminowym - możemy brać pod uwagę leasing we wszelkich możliwych dziedzinach. Rzecz jasna w sposób naturalny leasing jako narzędzie finansowania długoterminowego służył będzie przy finansowaniu nieruchomości, natomiast najmniej spektakularnie wypadną korzyści z niego, gdy przedmiotem finansowania mają być wartości dające się szybko amortyzować, np. sprzęt komputerowy lub oprogramowanie.

(zwanego też bieżącym) polega na czasowym przekazaniu w użytkowanie dobra inwestycyjnego. Podstawową cechą identyfikującą ten rodzaj leasingu jest fakt, iż przedmiot umowy leasingu w okresie trwania umowy przez cały czas zaliczany jest to składników majątku finansującego. W związku z tym to on ma prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Ponadto umowa leasingu operacyjnego zawierana jest na okres krótszy niż okres zużycia leasingowanej rzeczy (odwrotnie niż w przypadku leasingu kapitałowego). Czynsze leasingowe (w tym także czynsz początkowy) stanowią przychód finansującego i jednocześnie koszt uzyskania przychodu u korzystającego.

W przypadku (zwanego też kapitałowym) czas trwania tej umowy jest zbliżony do okresu zużycia rzeczy, a przedmiot leasingu zaliczany jest do składników majątku korzystającego. W związku z tym przez cały okres trwania umowy to on dokonuje odpisów amortyzacyjnych, które są dla niego kosztem. Ponadto kosztem dla niego są raty leasingowe w części „odsetkowej” (czyli stanowiącej koszt korzystania z cudzego kapitału). Ta część „odsetkowa” czynszów leasingowych stanowi przychód finansującego. Natomiast część kapitałowa raty nie jest kosztem dla korzystającego ani przychodem dla finansującego. Po upływie oznaczonego w umowie terminu i spłaceniu wszystkich rat leasingowych umowa wygasa, a leasingowany przedmiot staje się własnością korzystającego bez żadnych ograniczeń.

W leasingu finansowym przedmiot leasingu zaliczany jest do składników majątku korzystającego. W związku z tym to jemu, a nie finansującemu przysługuje prawo odpisów amortyzacyjnych.

dla odmiany charakteryzuje się tym, że celem tego typu umowy leasingowej jest poprawa płynności finansowej przedsiębiorstwa oraz uwolnienie zamrożonego kapitału. Istota tej umowy polega na tym, że korzystający odsprzedaje finansującemu swój majątek za gotówkę, a następnie korzysta z niego na podstawie umowy leasingu.

Z kolei polega na tym, że mocą umowy leasingowej korzystający zobowiązuje się do zapłaty czynszów i innych opłat wynikających z umowy w oparciu o notowania kursów walut.

(konsumencki) natomiast jest przeznaczony dla zwykłych obywateli (nie prowadzących działalności gospodarczej). Umowa oparta jest na takich samych założeniach jak w przypadku leasingu operacyjnego. Finałem nie musi być przeniesienie własności leasingowanej rzeczy (najczęściej samochodu) na korzystającego.