Jak odeprzeć zarzut naruszenia dyscypliny

Postępowanie w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych może składać się z trzech etapów. Po pierwsze postępowanie wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscypliny finansów publicznych. Warto już wtedy podać argumenty przemawiające za brakiem winy.

Kolejne dwa etapy to postępowania przed komisjami orzekającymi przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej (komisja I instancji) oraz Główną Komisją Orzekającą (komisja II instancji).

Na każdym z tych etapów kierownik jednostki (najczęściej on jest obwiniony jako osoba odpowiedzialna za gospodarkę finansową) może dowodzić, że jest niewinny.

Jeśli rzecznik dyscypliny po przeprowadzonych postępowaniach (sprawdzającym i wyjaśniającym) skieruje jednak wniosek o ukaranie, to znaczy, że sprawą zajmie się regionalna komisja orzekająca przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej. Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych obwinionemu przysługuje prawo do przedstawiania dowodów na swoją obronę oraz składania wniosków dowodowych. Obwiniony może też ustanowić obrońcę, który podczas rozprawy przedstawi w jego imieniu argumenty przemawiające za uniewinnieniem lub umorzeniem postępowania.

Wyjaśnijmy jednak, że zgodnie z art. 76 ust. 2 ustawy o odpowiedzialności obwiniony nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności i może odmówić składania wyjaśnień lub odpowiedzi na pytania.

Jeśli komisja I instancji wyda orzeczenie, w którym uzna np. kierownika jednostki winnym naruszenia, obwiniony może odwołać się do Głównej Komisji Orzekającej.

Zgodnie z art. 137 ustawy orzeczenie wraz z uzasadnieniem komisja doręcza stronom na piśmie, w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia. Odwołanie wnosi się na piśmie, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżane orzeczenie, w terminie 14 dni od jego doręczenia.

Nie ma obowiązku stawienia się na rozprawie. Nawet jeśli odwołanie od orzeczenia komisji I instancji jest dobrze napisane, to warto stawić się na rozprawie przed komisją II instancji, czyli Główną Komisją Orzekającą.

Członkowie komisji mogą mieć wątpliwości, które obwiniony będzie mógł wyjaśnić. Jeśli obwiniony nie stawi się na rozprawie, wtedy komisja będzie musiała orzec wyłącznie na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Po rozpoznaniu sprawy komisja II instancji udaje się na naradę, po której odczytywane jest orzeczenie wraz z ustnym uzasadnieniem. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem na piśmie obwiniony otrzyma w terminie 21 dni od dnia ich ogłoszenia. Jeśli jednak obwiniony nie zgadza się z orzeczeniem Głównej Komisji Orzekającej, może złożyć skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

lukasz.zalewski@infor.pl

Art. 74, 76, 137, 146, 148 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. z 2005 r. nr 14, poz. 114).