ZUS nie może traktować dowodów wybiórczo

Organ rentowy musi zapłacić odsetki od nieprzyznanego w terminie świadczenia, jeśli sąd przyznał prawo do niego na podstawie dokumentów już znanych zakładowi.

W lutym 2004 r. ubezpieczona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Miesiąc później lekarz orzecznik odmówił przyznania świadczenia uznając, że stan zdrowia umożliwia jej pracę zawodową. Dopiero następnego dnia zainteresowana miała przeprowadzone specjalistyczne badanie urologiczne, którego wynik potwierdził jej zły stan zdrowia, a tym samym prawo do renty.

Dokument jeszcze tego samego dnia został dostarczony do oddziału organu rentowego. ZUS, wydając decyzję 24 marca, nie uwzględnił jednak tego dowodu.

Nie został on także uwzględniony przez głównego lekarza orzecznika oddziału, który sprawdza prawidłowość wydanego orzeczenia w sytuacji, kiedy zainteresowana odwołała się do sądu.

Badanie to miało faktyczne kluczowe znaczenie, ubezpieczona wygrała już sprawę w sądzie. Na podstawie prawomocnego uzyskała prawo do renty, poczynając od 2004 roku.

Dopiero po otrzymaniu świadczenia zainteresowana złożyła wniosek o wypłatę odsetek, poczynając od 17 marca 2004 r. ZUS jednak odmówił. Sprawa trafiła do sądu pierwszej instancji, który przyznał rację płatnikowi. Zainteresowana złożyła apelację, która została uwzględniona.

Zdaniem sędziów, ZUS ponosi winę za opóźnienie w przyznaniu i wypłaceniu świadczenia. Organ rentowy w dniu wydawania decyzji posiadał bowiem wszystkie potrzebne dane pozwalające na wydanie dokumentu zgodnie z prawem. Z tego też powodu powinien wypłacić odsetki.

Jednocześnie sędziowie wskazali, że skoro zakład posiadał wynik badania będącego podstawą do przyznania renty, a nie uwzględnił go przy ustalaniu prawa do świadczenia, to ponosi odpowiedzialność za opóźnienie wypłaty. ZUS złożył kasację od niekorzystnego dla siebie wyroku. Sąd Najwyższy jednak ją oddalił, uznając jego winę w tej sprawie.

Bożena Wiktorowska

bozena.wiktorowska@infor.pl

Wyrok Sądu Najwyższego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt III UK 110/11