O tym, czy i jak może dorobić policjant, zdecyduje przełożony

Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do policji. Zatem zezwolenie na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą jest co do zasady możliwe, o ile nie zakłóci ono wykonywania obowiązków służbowych w policji, określonych w ustawie, nie naruszy prestiżu służby, nie podważy zaufania do bezstronności policjanta oraz nie pozostaje w sprzeczności z interesem służby i jej zadaniami.

Dodatkowo w myśl par. 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. poz. 644) udzielanie zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą jest sprawą osobową i podlega załatwieniu w trybie określonym przepisami podanego rozporządzenia. Przełożonym właściwym do udzielenia przedmiotowego zezwolenia jest zatem w myśl par. 1 pkt 5 rozporządzenia przełożony właściwy w sprawach osobowych, m.in. komendant powiatowy (miejski) policji.

Dyskusyjne może być jednak pojęcie zajęcia zarobkowego, m.in. w kontekście rodzaju podstawy świadczenia pracy. W tym zakresie wypowiedział się jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 99/08 (LEX nr 515274). Wskazał m.in., że: "pojęcie «zajęcie zarobkowe» obejmuje wszelkie formy zatrudnienia połączone z uzyskiwaniem dochodów, czyli działalność gospodarczą, stosunek pracy, stosunek służbowy oraz każdy rodzaj umowy cywilnoprawnej".

Uznać więc można, że wydanie zgody przez przełożonego na wykonywanie konkretnie określonej pracy zarobkowej (w tym na podstawie umowy-zlecenia) przez jego podwładnego nosi znamiona subiektywnej decyzji. Pojawia się więc specyficzny luz decyzyjny, co może mieć wpływ na znaczną uznaniowość przełożonego przy podejmowaniu decyzji.

Ponadto warto zauważyć, że ewentualny brak pozytywnej decyzji nie podlega jakiejkolwiek weryfikacji pod względem jej merytorycznej słuszności. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 171/13 (LEX nr 1301609), "stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny. Nie oznacza to jednak, że wszystkie kwestie z nim związane podlegają kognicji sądów administracyjnych. W szczególności takiej kognicji nie będą podlegać te sprawy ze stosunku służbowego policjantów, które mają charakter spraw wewnętrznych, wynikających z cechy dyspozycyjności stosunku służbowego, charakteryzującego się nadrzędnością i podległością organizacyjną". W powołanym orzeczeniu sąd w konkluzji uznał, że taki wewnętrzny charakter ma m.in. sprawa dotycząca zgody przełożonego na podjęcie przez funkcjonariusza policji dodatkowego zatrudnienia. W konsekwencji mimo że policjant pozostaje w stosunku służbowym o charakterze administracyjnym, to ewentualna skarga z powodu nieuzyskania zgody na pracę poza służbą nie podlega rozpoznaniu przez sąd.

Mając na względzie złożoność spraw i wiele wątpliwości, które mogą pojawić się w poszczególnych okolicznościach faktycznych, za celowe należy uznać zwracanie się przez zainteresowanych policjantów o wyjaśnienie tych kwestii do właściwych przełożonych. Przemawia za tym również to, że nie ma obecnie określonego katalogu czynności, zajęć i zawodów, na które potrzebna jest zgoda, o której mowa w art. 62 ust. 2 ustawy o Policji.

@RY1@i02/2014/141/i02.2014.141.08800050a.802.jpg@RY2@

Marcin Nagórek radca prawny

Marcin Nagórek

radca prawny

Podstawa prawna

Art. 62 ust. 1 ustawy o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.).