Niejawne posiedzenia naruszają konstytucję i Europejską konwencję praw człowieka
U stawa antycovidowa, czyli ustawa o szczeg ó lnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chor ó b zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), wprowadziła możliwość zastępowania rozpraw w sądach niejawnymi posiedzeniami bez udziału stron. Stosowanie tych przepis ó w jest szczeg ó lnie zauważalne w sądach administracyjnych, gdzie rozprawy w zasadzie się nie odbywają (nawet w formie zdalnej) i przeważająca większość jest rozpoznawana na posiedzeniach niejawnych.
Choć sądy działają na podstawie ustawy, naruszają prawo do sądu zagwarantowane w art. 45 Konstytucji RP, który w ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do jawnego rozpatrzenia sprawy przez sąd, a w ust. 2 - że wyłączenie jawności rozprawy może nastąpić tylko z bardzo ważnych powodów, przy czym wyrok i tak ogłaszany jest publicznie.
Rozpoznawanie spraw na posiedzeniach niejawnych nie znajduje uzasadnienia w art. 45 ust. 2 konstytucji, gdyż stanowi on o wyłączeniu jawności zewnętrznej (tj. dla publiczności), utrzymując prawo do jawności wewnętrznej (tj. obecności stron na niejawnej rozprawie). Zgodnie z art. 45 ust. 2 konstytucji mimo wyłączenia jawności rozprawy wyrok ogłasza się jawnie. Niejawne posiedzenia odbywane w trybie przepisów antycovidowych nie są więc niejawną rozprawą, tylko rozpoznaniem sprawy bez udziału stron, gdzie wyrok również zapada niejawnie i nie podlega ogłoszeniu, lecz doręczeniu.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.