Zezwolenie od wojewody ważne przez trzy lata, a niekiedy dłużej

Nowe przepisy o wydawaniu przez wojewodów zezwoleń na pracę dla cudzoziemców spoza Unii Europejskiej obowiązują od 1 lutego, a wynikają z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z nią wojewoda wydaje zezwolenie na pracę na czas określony nie dłuższy niż trzy lata (dotychczas dwa lata). Może on je przedłużyć na kolejne trzy lata. Jeżeli cudzoziemiec pełni funkcję w zarządzie osoby prawnej, która na dzień złożenia wniosku przez pracodawcę zatrudnia powyżej 25 osób, wojewoda może wydać zezwolenie na pracę na okres nie dłuższy niż pięć lat. Jeśli cudzoziemiec jest delegowany przez pracodawcę zagranicznego w celu realizacji usługi eksportowej, wojewoda wydaje zezwolenie na pracę na okres delegowania.

Od lutego obowiązują również nowe przepisy o tym, w jakich sytuacjach wojewoda może odmówić polskiemu pracodawcy wydania zezwolenia na pracę. To możliwe, jeśli pracodawca złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe cudzoziemca lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub zeznał nieprawdę lub zataił prawdę, albo w celu użycia jako autentyczny podrobił lub przerobił dokument albo takiego dokumentu jako autentycznego używał. Wojewoda odmówi wydania zezwolenia również wtedy, gdy wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie pracodawcy z cudzoziemcem, będzie niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku. Zezwolenia nie otrzyma też m.in. pracodawca, który został skazany prawomocnym wyrokiem za doprowadzenie cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy poprzez wprowadzenie go w błąd, wyzyskanie błędu, wykorzystanie zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Albo został skazany za to, że żądał od cudzoziemca korzyści majątkowej w zamian za podjęcie działań zmierzających do uzyskania zezwolenia na pracę lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania pracy.

Wojewoda nie może ponadto wydać zezwolenia, gdy pracodawca będący osobą fizyczną jest karany za:

● popełnienie czynu z art. 218-221 kodeksu karnego,

● popełnienie w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę czynu z art. 270-275 k.k. albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę,

● czyn, o którym mowa w art. 253 par. 1 k.k., lub w innym państwie na podstawie przepisów Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę.

O zezwoleniu nie ma także mowy, gdy pracodawca wnioskuje o jego wydanie w stosunku do cudzoziemca, który nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych i innych warunków w przypadku zamiaru powierzenia wykonywania pracy w zawodzie regulowanym, w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę został ukarany za czyn określony w art. 270-275 k.k.

Wreszcie decyzja o odmowie wydania zezwolenia na pracę wydawana jest w przypadku, gdy dane osoby, której dotyczy wniosek, zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany.