Łatwiej będzie sprzedać z bonifikatą cały budynek

Rząd zaakceptował i skierował do prac sejmowych nowelizację ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nowelizacja ta wprowadza m.in. nowe zasady udzielania bonifikat od ceny przy sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego lub oddanie ich w użytkowanie wieczyste. Umożliwia ona także sprzedaż z bonifikatą nie tylko lokalu mieszkalnego, ale także całego budynku.

Projekt ustawy jest próbą eliminacji wątpliwości prawnych, które pojawiły się na gruncie stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brak jednoznacznie zdefiniowanej normy prawnej był powodem rozbieżnego orzecznictwa, które w pewnym momencie mogło skutkować wręcz ubezwłasnowolnieniem organów samorządu terytorialnego. Przykładem są orzeczenia wskazujące, że np. stosowanie bonifikaty przy sprzedaży na rzecz najemcy lokalu wymaga indywidualnej uchwały rady, która musi dotyczyć konkretnej nieruchomości. Dla gmin jest to dość duży kłopot, bowiem przy sprzedaży dużej liczby nieruchomości, np. mieszkań komunalnych, podejmowanie tego typu uchwał jest bardzo czasochłonne. Duże trudności spowodowane były także praktyką orzeczniczą, zgodnie z którą obecnie obowiązujące przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie dają podstawy prawnej do sprzedaży z bonifikatą budynków mieszkalnych na rzecz ich najemców, gdyż przepis mówi o lokalu, a nie również o budynku. Nowelizacja nie pozostawia żadnych wątpliwości, że np. rada gminy będzie mogła podjąć uchwałę o udzieleniu bonifikaty na zbycie lub oddanie w użytkowanie wieczyste konkretnej grupy nieruchomości. Po wejściu nowelizacji w życie nie powinno być też sporów co do tego, że gmina może sprzedać z bonifikatą także cały budynek mieszkalny na rzecz jego najemcy, a nie tylko lokal. Proponowane zmiany w tym zakresie nie powinny budzić żadnych kontrowersji.

Poważne obawy wzbudza natomiast sposób wprowadzenia zmian, poprawny z punktu widzenia pragmatyki techniki legislacyjnej, jednak mogący wstrzymać działania jednostek samorządu terytorialnego nawet na wiele miesięcy.

Przyczyna jest następująca. Jednostki samorządu terytorialnego posiadają wypracowane i stosowane uchwały o zasadach zbycia, nabycia i obciążania nieruchomości powyżej lat trzech oraz uchwały o zasadach udzielania bonifikat przy sprzedaży na rzecz ich najemców lokali mieszkalnych i użytkowych. Projekt dodania np. w art. 34 po ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ust. 6a w brzmieniu: przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio do budynków mieszkalnych lub użytkowych, stanowiących w całości przedmiot najmu lub dzierżawy, powoduje, że uchwałę trzeba zmienić, bo zmieniła się podstawa prawna.

Brak zmiany wykluczy sprzedaż tychże budynków, gdyż uchwała powołuje się wyłącznie na art. 36 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Gdyby natomiast w projekcie ustawy zaproponowano zmianę brzmienia art. 34 ust. 6: wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednio rada lub sejmik w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, mogą przyznać odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich najemcom lub dzierżawcom, bądź budynków mieszkalnych lub użytkowych stanowiących w całości przedmiot najmu lub dzierżawy, z zastrzeżeniem art. 60, to tego typu nowelizacja byłaby osiągnięciem zamierzonego celu bez dezorganizacji pracy samorządów i podawania pretekstu do kolejnej licytacji populistycznych poglądów niemających niczego wspólnego z nowelą ustawy.