Zarzuty muszą być w sentencji decyzji

Sąd antymonopolowy uchylił decyzję prezesa UOKiK nakładającą na Media Markt karę w wysokości 750 tys. zł za utrudnianie konsumentom możliwości reklamowania wadliwych towarów. Prezes UOKiK wszczął postępowanie przeciwko olsztyńskiemu oddziałowi spółki po licznych skargach ze strony jego klientów oraz rzecznika konsumentów. Sieć sklepów odmawiała przyjmowania lub odrzucała reklamacje sprzętów elektronicznych zgłaszane przez klientów po upływie 6 miesięcy od wydania towaru. Odmowę uznania odwołania przedsiębiorca uzasadniał tym, iż konsument nie udowodnił odpowiednio wady sprzętu. Media Markt wymagał bowiem często, aby klienci wnoszący reklamację każdorazowo przedstawiali sporządzone na ich koszt ekspertyzy potwierdzające istnienie niezgodności towaru z umową w chwili jego wydania. Zgodnie z art. 10 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej sprzedawca odpowiada za niezgodność produktu z umową w przypadku stwierdzenia jej przed upływem dwóch lat od daty wydania. Tymczasem spółka odrzucała automatycznie niektóre reklamacje przed upływem wyżej wskazanego terminu, a inne zaś, mniej kosztowne, uwzględniała.

Z powyższych względów organ antymonopolowy decyzją nałożył na olsztyński oddział sieci 750 tys. zł kary za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów.

Spółka odwołała się od niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Jej pełnomocnik podnosił, że Media Markt musiał zażądać od swoich klientów dowodów, że wadliwość towaru wystąpiła w momencie jego wydania, gdyż nie mógł inaczej sprawdzić, co spowodowało później ubytek w sprzęcie elektronicznym.

Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję organu antymonopolowego. Sędzia orzekająca dopatrzyła się błędów w sformułowaniu decyzji prezesa UOKiK. Podkreśliła bowiem, że zarzuty naruszenia przez Media Markt prawa nie zostały postawione w najistotniejszej części dokumentu, czyli w sentencji decyzji. Organ antymonopolowy przedstawił je tylko w uzasadnieniu. Brak spójności między sentencją a uzasadnieniem decyzji oznacza jej wadliwość i konieczność wycofania z obiegu prawnego.

Sygn. akt XVIIAmA 148/09

katarzyna.nowosielska@infor.pl