Prawo miejscowe nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych

Uchwały podejmowane przez organy samorządowe muszą zawierać sformułowania jasne i wyczerpujące. Nieprecyzyjność wprowadzonych regulacji wpływa na brak możliwość

wykonania podjętej uchwały.

Rada Miejska w Gogolinie 4 marca 2010 r. podjęła uchwałę nr XLIII/363/2010 w sprawie regulaminu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

W § 1 pkt 2 i 3 uchwały zdefiniowano pojęcia przedsiębiorstwa i odbiorcy. Zapisy te powtarzały ustawowe definicje zawarte w art. 2 pkt 4 i 3 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. nr 123, poz. 858 z późn. zm.). Ponadto w § 25 ust. 3 uchwały rada miejska postanowiła, że przedsiębiorstwo doręcza nieodpłatnie wykaz niezbędnych informacji i dokumentów każdej osobie ubiegającej się o podłączenie nieruchomości do sieci.

Zdaniem organu nadzoru przyjęte prze radę gminy rozwiązania naruszają § 137 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. nr 100, poz. 908). Zgodnie z nim w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń.

Dodatkowo ustawodawca, formułując delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Zdaniem wojewody oznacza to, że z istoty aktu prawa miejscowego wynika niedopuszczalność takiego działania organu realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikacji wiążących go norm o charakterze powszechnie obowiązującym. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie, uznającym za niedopuszczalne powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikację przez przepisy prawa miejscowego. W wyroku z 14 października 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II SA/Wr 1179/98, OSS 2000/1/17) podkreślił, że uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy.

Zapis o nieodpłatnym udostępnieniu dokumentów zdaniem wojewody wykracza poza zakres delegacji do stanowienia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Oznacza to, że rada gminy nie posiada na podstawie art. 19 ustawy uprawnień do rozstrzygania w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków o kwestiach odpłatności za usługi świadczone przez przedsiębiorstwo. Zdaniem wojewody ustawodawca, kształtując upoważnienie rady do wydania regulaminu, precyzyjnie wskazał, które kwestie pozostawił regulacji jednostki samorządu terytorialnego. W przypadku aktów prawa miejscowego przekroczenie delegacji ustawowej stanowi istotne naruszenie prawa. Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu udzielonego przez ustawę upoważnienia w zakresie tworzenia przepisów wykonawczych, a w tych działaniach nie może tego upoważniania zawężać i przekraczać.

Opracowała Hanna Wesołowska