Wnioskodawca musi być pouczony o możliwości złożenia skargi

TEZA:

Ustawa z 6 października 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2009 r. nr 84, poz. 712) przewiduje odmienne warunki formalne dla skargi w zakresie jej kompletności w odniesieniu do regulacji ustalonej w art. 57 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - p.p.s.a). Na właściwe instytucje został przy tym nałożony obowiązek pouczenia wnioskodawcy o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie lub jego brak nie wpływają negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji braki skargi podlegają bowiem usunięciu przez sąd administracyjny przy odpowiednim zastosowaniu przepisów p.p.s.a.

STAN FAKTYCZNY:

Fundacja złożyła skargę do WSA na pismo Wojewódzkiej Jednostki Wdrażania Projektów Unijnych, informujące o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, przeprowadzonej w postępowaniu dotyczącym wniosku o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach jednego z programów operacyjnych. WSA pozostawił jednak skargę fundacji bez rozpoznania. Zdaniem sądu I instancji, do skargi nie dołączono kompletnej dokumentacji m.in. uzupełnienia wniosku oraz szeregu załączników. Braki w tym zakresie powodują, że sąd bez wzywania o ich uzupełnienie pozostawia skargę bez rozpoznania. W skardze kasacyjnej podnoszono m. in., że Sąd nie wezwał Fundacji do usunięcia braków formalnych. NSA uchylił zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE:

NSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skarga do sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją.

Na właściwe instytucje informujące wnioskodawcę o wynikach procedury odwoławczej został nałożony obowiązek pouczenia wnioskodawcy o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. NSA dodał, że pouczenie to powinno być pełne i zawierać wszystkie informacje dotyczące: terminu do wniesienia skargi, kompletności skargi oraz obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, których spełnienie przez wnioskodawcę nie spowoduje pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.

NSA wyraził pogląd, że błędne pouczenie lub brak pouczenia nie wpływają negatywnie na prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a więc na prawo do sądu wyrażone wprost w art. 45 ust. 1 oraz zagwarantowane w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Zasady te powinny być brane pod uwagę przy wykładni i stosowaniu treści art. 30d ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie prawa wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i zasadności pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w sytuacji, jeżeli skarga nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 30c ust. 5 tej ustawy wskutek błędnego pouczenia lub braku pouczenia.

NSA wskazał, że braki skargi w tym zakresie podlegają usunięciu przez sąd przy odpowiednim zastosowaniu przepisów p.p.s.a. I tak brak formalny skargi polegający na jej niekompletności podlega usunięciu przy zastosowaniu przepisu art. 49 par. 1 p.p.s.a., natomiast brak skargi polegający na nieuiszczeniu opłaty sądowej podlega usunięciu w trybie przewidzianym w art. 220 par. 1 p.p.s.a., jeżeli strona przy wnoszeniu skargi nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego.

Michał Kowalski

asystent sędziego NSA