Burmistrz nie ocenia samodzielnie prawidłowości lokalizacji

Jeśli z obrotu prawnego wyeliminowane zostanie postanowienie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, burmistrz nie może wydać zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Zgodnie z uchwałą rady miejskiej na określonym terenie ustalono liczbę 3 punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 proc. alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Spółka z o.o. z siedzibą w tym mieście złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 proc. alkoholu. Wskazała, że zezwolenie na sprzedaż miały tylko dwie firmy. Członkowie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych negatywnie zaopiniowali wniosek spółki. W uzasadnieniu wskazali, że limit punktów sprzedaży został wyczerpany. Na powyższe postanowienie spółka z o.o. wniosła zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego, które utrzymało w mocy postanowienie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych.

Na postanowienie kolegium spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Następnie burmistrz odmówił spółce wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przy stacji paliw. Spółka odwołała się od decyzji burmistrza. Samorządowe kolegium odwoławcze, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Spółka nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

WSA uchylił decyzję burmistrza. Podkreślili, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 3a zezwolenie wydaje się po uzyskaniu opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art.12 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Artykuł 12 ust. 1 tej ustawy stanowi, że rada gminy ustala w drodze uchwały dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 proc. alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia zarówno poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży. Z kolei art. 12 ust. 2 stanowi, że rada gminy ustala zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Z powyższej regulacji wynikają dwa istotne wnioski: po pierwsze wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych musi być poprzedzone uzyskaniem pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, a po drugie zakresem przedmiotowym opinii wydawanej przez gminną komisję jest kwestia dotycząca zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą rady gminy regulującej to zagadnienie. Do wyłącznej kompetencji gminnej komisji należy ocena zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą rady. Natomiast organ wydający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest władny samodzielnie oceniać prawidłowości lokalizacji punktu sprzedaży. Sąd podkreśli, że na skutek wcześniejszej skargi spółki prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego postanowienie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, stanowiące warunek prawny wydania przez burmistrza decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych spółki z o.o. Tym samym organ ten nie miał podstawy do wydania swoich rozstrzygnięć.

w Krakowie z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 368/11.