Grunty o różnych funkcjach powinny być w planie oznaczone

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Rada gminy podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Suwałki w miejscowości Nowa Wieś. Rada gminy w par. 6 ust. 1 pkt 3 i par. 6 ust. 4 planu określiła linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania - orientacyjne - jako linie umożliwiające wzajemne przenikanie się sposobów użytkowania terenu. Rozwiązanie to umożliwia korygowanie ich przebiegu w zależności od zastosowanych rozwiązań technicznych i funkcjonalnych, dopuszczając jednocześnie zmianę przebiegu orientacyjnych linii rozgraniczających poprzez równoległe przesunięcie do 1 m w obu kierunkach.

Wymagany zakres przedmiotowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa art. 15 ust. 2

i 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Powyższe regulacje zawierają katalog ustaleń, które w planie miejscowym określa się obligatoryjnie oraz fakultatywnie, w zależności od potrzeb. Zgodnie z art. 15 ust. 2 w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, jak również zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego.

W ocenie wojewody analiza uchwały, zarówno części tekstowej, jak i rysunkowej, wykazała, iż dla wymienionych niżej graniczących ze sobą obszarów planistycznych o różnym przeznaczeniu linie rozgraniczające te tereny oznaczono jako orientacyjne.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587 z późn. zm.) w par. 7 określa obligatoryjne elementy, jakie powinien zawierać projekt rysunku planu miejscowego. Wśród nich znajdują się linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. W żadnym natomiast przepisie, ustawodawca nie wprowadza pojęcia "linie rozgraniczające orientacyjne". Zdaniem wojewody zastosowanie w planie linii orientacyjnych nie pozwala w jednoznaczny sposób określić, jakie są dopuszczalne sposoby użytkowania dla terenów rozgraniczonych takimi liniami. Granice między takimi terenami powinny być jednoznacznie zdefiniowane i ściśle określone w ustaleniach planu miejscowego. Przyjęcie części granic między obszarami planistycznymi o różnym przeznaczeniu jako orientacyjne w konsekwencji prowadzi do odstąpienia od ostatecznego przesądzenia o przebiegu tych granic w planie. Oznacza to, że rozstrzygnięcie takie nastąpi na etapie realizacji ustaleń planu. Takie rozwiązanie narusza również postanowienia art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższy przepis określa podstawowe, a zarazem obligatoryjne treści planu zagospodarowania przestrzennego.

Przyjęcie w planie zagospodarowania przestrzennego linii rozgraniczających o różnych przeznaczeniach i zasadach zagospodarowania oznacza w istocie, że dwa różne obszary, które mogą się "przesuwać" i w rezultacie doprowadzić do stanu, iż w skrajnym przypadku będzie funkcjonował tylko jeden z obszarów planistycznych, a pozostałych może nie być wcale.

Oprac. Hanna Wesołowska