Treść studium może wpływać na decyzję w sprawie koncesji

Mimo braku, co do zasady, bezpośredniego przełożenia regulacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy na sytuację prawną obywatela nie można kwestionować pośredniego (a także niekiedy bezpośredniego) wpływu i oddziaływania na sferę uprawnień i obowiązków jednostki. Ostatnio wskazana sytuacja zachodzi wówczas, gdy przepis prawa wprost uzależnia sytuację prawną podmiotu od zapisów studium. Przykładem takiej regulacji jest art. 16 ust. 5 prawa geologicznego i górniczego.

Przedsiębiorca wystąpił do marszałka województwa o wydanie na 20 lat koncesji na eksploatację kruszywa naturalnego. Marszałek, powołując art. 16 ust. 5 ustawy z 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 z późn. zm. - dalej p.g.g.), wystąpił do właściwego burmistrza o uzgodnienie udzielenia koncesji. Burmistrz uzgodnił projekt negatywnie. Wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 5 p.g.g. uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej planu), a w przypadku jego braku, na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej studium). Teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie, ma natomiast przeznaczenie rolnicze. Przedsiębiorca złożył zażalenie na postanowienie burmistrza, a samorządowe kolegium odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i uzgodniło projekt decyzji w sprawie koncesji.

WSA stwierdził, że SKO, dokonując oceny prawnej z powołaniem się na treść studium, wskazało na wypis i wyrys załączony do akt w sytuacji, gdy tak oznakowany dokument ani żaden inny zgromadzony w sprawie nie daje faktycznie żadnego obrazu zapisu studium, nie zawiera jakichkolwiek oznaczeń czy wskazań co do sposobu zagospodarowania terenu ani usytuowania spornych nieruchomości. Nie można było na podstawie tego dokumentu, przy braku innych, w szczególności miarodajnej części tekstowej studium, czynić ustaleń co do przeznaczenia spornego terenu w zakresie sposobu jego zagospodarowania oraz usytuowania działek.

W ocenie składu orzekającego nie sposób podzielić zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wykładni art. 16 ust. 5 p.g.g. Przewidziane w powołanym przepisie uzgodnienie musi być związane z treścią planu, a w przypadku jego braku - z zapisami studium. Przedmiotem uzgodnienia jest wyłącznie ustalenie, czy zamierzona działalność objęta koncesją nie narusza ustaleń planu albo studium. Przy tym analizą należy objąć akt ten jako całość.

Dodatkowo sąd przypomniał, że studium nie jest aktem prawa miejscowego. Jest ono aktem wewnętrznej gminnej praktyki planistycznej, planem perspektywicznej polityki przestrzennej odnoszącym się do całego obszaru gminy. Studium stanowi zbiór dyrektyw określających przyszłe zamierzenia w zakresie ładu przestrzennego na terenie gminy. Chociaż jakkolwiek treść studium bezpośrednio determinuje jedynie ustalenia przyszłych planów zagospodarowania przestrzennego, to mimo braku, co do zasady, bezpośredniego przełożenia regulacji studium na sytuację prawną obywatela nie można kwestionować pośredniego wpływu i oddziaływania na sferę uprawnień i obowiązków jednostki. Taki wpływ może mieć także charakter bezpośredni.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 22 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 1/11.

Oprac. Katarzyna Sawicka