Wytyczne ministra nie podlegają zaskarżeniu

Wydanie przez ministra rozwoju regionalnego - jako instytucji zarządzającej - wytycznych dotyczących interpretacji przepisów prawa nie stanowi aktu administracyjnego w

rozumieniu art. 3 par. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie podlega więc zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wojewódzki sąd administracyjny odrzucił skargę przedsiębiorcy na pismo ministra rozwoju rzegionalnego dotyczące informacji w sprawie umowy o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd wskazał, że zakres dopuszczalności drogi sądowej przed sądami administracyjnymi jest wyznaczony przez pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). W związku z tym zdaniem sądu I instancji wydanie przez ministra rozwoju regionalnego wytycznych dotyczących interpretacji przepisów prawa, skierowanych wyłącznie do instytucji wdrażających, a nie do indywidualnych podmiotów, nie stanowi aktu administracyjnego w rozumieniu art. 3 par. 2 p.p.s.a., a w szczególności aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 par. 2 pkt 4. Z tymi ostatnimi mamy bowiem do czynienia w sytuacji, kiedy organ administracji publicznej konkretyzuje normę prawa materialnego w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego, czyniąc to w innej formie niż decyzja administracyjna lub postanowienie.

WSA zauważył, iż źródłem przedmiotowej sprawy jest umowa cywilnoprawna zawarta w związku z realizacją projektu Wybudowanie i uruchomienie apteki w zakresie Działania 3.4 - Mikroprzedsiębiorstwa w ramach Priorytetu 3 - Rozwój lokalny w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004 - 2006. Zatem wszelkie kwestie dotyczące m.in. tego, czy istnieją podstawy do zwrotu określonej kwoty dofinansowania, muszą być traktowane jako podlegające rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Od powyższego wyroku przedsiębiorca wniósł skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku podzielił pogląd sądu I instancji, że zaskarżone pismo ministra rozwoju regionalnego nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 p.p.s.a. Wskazał, że powyższe pismo skierowane do dyrektorów WZFE urzędów wojewódzkich, dyrektorów ds. rozwoju regionalnego urzędów marszałkowskich oraz regionalnych instytucji finansujących w całym kraju stanowiło odpowiedź na pytanie dotyczące płatności poniesionych gotówką powyżej 15 tys. euro przez beneficjentów Działania 3.4 ZPORR. Minister wskazał w nim m.in., iż w sytuacji gdy instytucja wdrażająca podjęła wcześniej decyzję o refundacji wydatków poniesionych niezgodnie z art. 22 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, powinna wystąpić do beneficjenta o zwrot środków, ponieważ wydatek był poniesiony niezgodnie z prawem.

Podał ponadto, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 u.o.s.d.g. obowiązek rozliczeń za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy dotyczy przypadków, gdy jednorazowa wartość transakcji bez względu na liczbę wynikających z niej płatności przekracza równowartość 15 tys. euro. Tak więc podział transakcji na raty nie daje podstaw do zapłaty gotówką, a raty takiej transakcji płacone gotówką są niekwalifikowane. Mając na uwadze zawartą w powyższym piśmie treść oraz osoby i instytucje, do których było ono adresowane, NSA stwierdził, że pismo to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Szczepan Borowski

asystent sędziego NSA