Wyższy zasiłek za pracę na Ukrainie

1 stycznia 2014 r. wchodzi w życie umowa międzynarodowa o zabezpieczeniu społecznym między Polską a Ukrainą, która umożliwi podwyższenie świadczeń bezrobotnym w obydwu krajach (z 18 maja Dz.U. z 2013 r. poz. 1373). Wkrótce zmienią się także przepisy ustawy o promocji zatrudnienia, która będzie wskazywać wojewódzkie urzędy pracy (WUP) jako instytucje właściwe w sprawach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego między państwami. Zmiany przewiduje projekt nowelizacji ustawy, który obecnie oczekuje w Sejmie na drugie czytanie.

Zgodnie z nim WUP będą właściwe do ustalania zasiłków po okresie pracy nie tylko z Ukrainą, ale też z Macedonią, z którą od 2007 r. wiąże Polskę podobna umowa międzynarodowa (z 6 kwietnia 2006 r., Dz.U. z 2007 r. nr 229, poz. 1686).

Docelowo urzędy te mają być właściwe w każdym przypadku, gdy w przyszłości zostaną zawarte kolejne takie dwustronne umowy międzynarodowe.

WUP są już teraz upoważnione do załatwiania spraw osób bezrobotnych, które chcą transferować swój zasiłek do jednego z państw Unii Europejskiej albo gdy takie świadczenie nabyte w innym kraju członkowskim zechcą pobierać w Polsce. W tym przypadku osoby bezrobotne mają jednak szersze uprawnienia niż te, które o zasiłek starają się po zakończeniu pracy w Macedonii czy na Ukrainie. Okres zatrudnienia w zjednoczonej Europie jest bowiem w procedurze przyznania zasiłku traktowany tak samo, jak praca w Polsce.

Tymczasem bilateralne umowy Rzeczypospolitej ze wschodnimi sąsiadami nie pozwalają na to. Okresy pracy osób pozostających bez zatrudnienia mogą zostać uwzględnione na korzyść uprawionego, tylko gdy chodzi o pobieranie zasiłku w zwiększonej kwocie lub przez dłuższy czas. Wyższe świadczenie może pobierać u nas m.in. osoba, która przed rejestracją w powiatowym urzędzie pracy przepracowała co najmniej 5 lat. Z kolei dłuższy okres pobierania zasiłku (12 zamiast 6 miesięcy) przysługuje np. 50-latkowi, który posiada za sobą 20-letni staż pracy.

Osoba taka nadal jednak będzie musiała spełnić podstawowy warunek do uzyskania świadczenia w Polsce, którym jest wykonywanie pracy przez 365 dni w okresie ostatniego 1,5 roku od dnia rejestracji w urzędzie.

Umowom międzynarodowym towarzyszą porozumienia administracyjne dotyczące stosowania (Dz.U. z 2013 r. poz. 1375 i z 2007 r. nr 218, poz. 1619). Stanowią one, że obowiązek udokumentowania okresów pracy spełnionych w tych państwach spoczywa wyłącznie na bezrobotnym. Nie przewidują one takiej procedury, jaka ma miejsce w unijnej koordynacji zasiłków, w ramach której marszałek województwa występuje do właściwej instytucji w państwie UE z prośbą o potwierdzenie okresu pracy bezrobotnego.

Karolina Topolska

karolina.topolska@infor.pl

Czeka na II czytanie