Komentarze

W trzeciej części komentarza do kodeksu wyborczego kończymy analizę przepisów dotyczących funkcjonowania komitetów wyborczych, robimy to głównie w aspekcie zakończenia ich działalności. W tym kontekście omawiamy również obowiązki pełnomocnika wyborczego. Następnie analizie poddajemy te przepisy kodeksu wyborczego, które są już bezpośrednio związane z samą kampanią wyborczą i agitacją w jej trakcie. W tej części komentarza autorzy poruszają kwestie dotyczące zasad prowadzenia kampanii nie tylko osobiście przez komitety wyborcze i ich członków, lecz także w świecie wirtualnym. Omawiamy również powszechną już, ale w dalszym ciągu nieuregulowaną w przepisach prawa wyborczego, kwestię prowadzenia przez przyszłych kandydatów w wyborach kampanii informacyjnej, czyli inaczej prekampanii. O uregulowanie zasad prowadzenia takiej agitacji występowała Państwowa Komisja Wyborcza. Dotychczas niestety bezskutecznie.

Omawiając przepisy kodeksu wyborczego związane z samą kampanią wyborczą, autorzy komentarza zwracają szczególną uwagę na te regulacje, które w bezpośredni sposób oddziałują na głównych zainteresowanych procesem wyborczym, a więc z jednej strony kandydatów, a z drugiej wyborców. W tym kontekście analizie poddane zostały przede wszystkim przepisy związane z prowadzeniem agitacji, materiałami wyborczymi, ciszą wyborczą, czy w końcu prowadzeniem sporów sądowych w gorącym okresie kampanii wyborczej. Co do tej ostatniej możliwości, to należy zwrócić uwagę na szczególne rozwiązania kodeksu wyborczego. Zgodnie z jego przepisami sprawy wyborcze w okresie prowadzenia kampanii podlegają odrębnemu trybowi rozpoznawania. Przede wszystkim dotyczy to szybkości procedowania przez sąd. W tym przypadku przepisy nie zostawiają wyboru i na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy sąd ma jedynie 72 godziny. Wydając orzeczenie w sprawach wyborczych, sąd dysponuje instrumentami do zmuszenia adwersarzy do zaprzestania nieuczciwej i naruszającej prawo kampanii wyborczej. Może nie tylko orzec o zakazie rozpowszechniania nieprawdziwych informacji czy przepadku materiałów zawierających takie informacje. Ma również prawo nakazać sprostowanie czy przeproszenie osoby, której dobra osobiste zostały naruszone. W orzeczeniu sąd wskazuje tytuł prasowy, w którym nastąpić ma publikacja, oraz jej termin. Nie powinien on przekroczyć 48 godzin, a koszty publikacji ponosi osoba skazana przez sąd. Warto pamiętać, że poza specjalnym wyborczym trybem rozpoznawania sporów między politykami każdemu poszkodowanemu prowadzoną kampanią przysługuje normalne prawo do sądu.

Kolejna grupą przepisów, które podaliśmy analizie, dotyczy kampanii wyborczej prowadzonej w programach nadawców radiowych i telewizyjnych. Omówiliśmy prawa i obowiązki komitetów wyborczych w tym zakresie.

Ostatnią grupą przepisów przedstawioną w dzisiejszej części komentarza są regulacje związane z finansowaniem kampanii wyborczej. Autorzy poświęcają szczególną uwagę obowiązującym zasadom w tym zakresie oraz szczególnej roli pełnomocnika wyborczego, zwłaszcza w kontekście jego praw i obowiązków, a także towarzyszącej mu majątkowej odpowiedzialności za zaciągane zobowiązania.

Aby zrealizować podstawową - praktyczną - funkcję komentarza, zamieszczamy wzory dokumentów wyborczych, przykłady konkretnych rozwiązań, jak również dane, w jaki sposób zostały rozdysponowane środki na wybory w 2010 roku.

Następna część komentarza 26 marca

@RY1@i02/2014/059/i02.2014.059.088000100.803.jpg@RY2@

Leszek Jaworski prawnik specjalizujący się w prawie administracyjnym

Leszek Jaworski

prawnik specjalizujący się w prawie administracyjnym

@RY1@i02/2014/059/i02.2014.059.088000100.804.jpg@RY2@

Łukasz Sobiech radca prawny

Łukasz Sobiech

radca prawny

● ustawę z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

● ustawę z 13 września 1966 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

● ustawę z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

Przeoczyłeś tygodnik? Znajdziesz go w dotychczasowych wydaniach DGP na

Wykaz skrótów

- ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121).

- ustawa z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. nr 88, poz. 553 z późn. zm.).

- Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 z późn. zm).

- ustawa z 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (Dz.U. nr 21, poz. 112 z późn. zm.).

- ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.).

- ustawa z 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 155, poz. 924).

- ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.).

- ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 595 z późn. zm.).

- ustawa z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 80, poz. 526 z późn. zm).

- ustawa z 15 marca 1933 r. o zbiórkach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 732 z późn. zm.).

- ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 596 z późn. zm.).