Plan zagospodarowania potrzebny, gdy obiekt ma 2000 mkw.

Do niedawna istniał duży problem związany z wykładnią przepisów dotyczących lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie istniały poważne rozbieżności na temat tego, co dokładnie należy uznać za wielkopowierzchniowe obiekty handlowe (obiekty o powierzchni sprzedaży przekraczającej 400 mkw. czy 2000 mkw., czy może jeszcze inaczej wyodrębnione obiekty). Wątpliwości dotyczyły również tego, na jakiej podstawie można lokalizować wielkopowierzchniowe obiekty handlowe: decyzji o warunkach zabudowy czy też planu miejscowego. Niestety różne sądy i organy administracji publicznej orzekały na różne sposoby.

Jednak w noweli ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 25 sierpnia 2015 r. ustawodawca zdecydował się w końcu kwestie te wyjaśnić. Wprowadzono następujące zmiany:

● dla obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 mkw. obowiązkowy będzie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

● plan ten musi być sporządzony dla całego obszaru, na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej w wyniku realizacji danego obiektu handlowego,

● w przypadku kiedy na terenie gminy przewiduje się lokalizację tego rodzaju wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, obszary, na których obiekty te powinny być usytuowane, muszą być również wskazane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Z powyższego wynika kilka wniosków. Przy lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 mkw. nie dość, że konieczne będą plany miejscowe, to jeszcze uprzednio obszary pozwalające na lokalizację wielkopowierzchniowych inwestycji muszą zostać wyznaczone w studium. Jeżeli więc gmina nie dysponuje odpowiednimi zapisami planistycznymi, realizacja inwestycji będzie czasochłonna. Inaczej natomiast wyglądać będzie sytuacja przy lokalizacji obiektów o powierzchni sprzedaży do 2000 mkw. Skoro w tym przypadku ustawodawca nie wprowadza obowiązku sporządzenia planu miejscowego, to należy przyjąć, że będzie dopuszczalne zlokalizowanie obiektu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy.

Ustawodawca jednocześnie zastrzegł, że zarówno miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, jak też studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed nowelizacją zachowują moc. Oznacza to, że w związku z wprowadzanymi zmianami nie ma potrzeby kompleksowego dostosowywania uchwalonych uprzednio aktów polityki przestrzennej, nawet jeżeli inaczej definiowałyby one wielkopowierzchniowe obiekty handlowe.

dr Maciej J. Nowak

radca prawny

Podstawa prawna

Art. 10 ust. 3a i 3b; art. 15 ust. 2a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.).