Nowe planowanie przestrzenne zrównuje fotowoltaikę z farmami wiatrowymi

Branża wielkoskalowej fotowoltaiki wywalczyła sobie bowiem (w obowiązującej od dwóch dni, tj. od 24 września br., ustawie z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2023 r. poz. 1688, dalej: u.p.z.p.) okres przejściowy, w którym nadal – jak przed nowelizacją – będzie możliwe lokalizowanie farm PV na podstawie warunków zabudowy. Okres ten będzie trwał do czasu wygaśnięcia studium (nastąpi to, gdy gmina uchwali plan ogólny gminy – gminy mogą to zrobić w każdym czasie, byle przed końcem 2025 r. Jeśli nie zdążą do końca 2025 r., wtedy 1 stycznia 2026 r. studium bezwzględnie wygaśnie – red.). To dobra wiadomość, bo w tym czasie inwestycje w fotowoltaikę będą wdrażane na podstawie procedury znacznie prostszej i tańszej niż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Procedura planistyczna

Jednak po terminie wygaśnięcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w danej gminie ustalanie warunków zabudowy dla większości inwestycji w zakresie wolnostojącej fotowoltaiki – zwłaszcza na gruntach rolnych wyższych klas – będzie niemożliwe (ograniczenia nie będą dotyczyć wielkoskalowej fotowoltaiki na dachach, gdyż te inwestycje nie zwiększają powierzchni zabudowy, zatem nie wywołują konfliktów społecznych i nie oddziałują negatywnie na przyrodę). Do samego końca, tj. do uchwalenia znowelizowanych przepisów, toczył się bój branży z resortem rolnictwa o grunty rolne klasy IV, a więc o największym areale w Polsce. Na tych gruntach ustanowiono bardzo niski próg wymogu miejscowego planu dla fotowoltaiki – 150 kW, a jeśli elektrownia powstanie w celach działalności gospodarczej – w ogóle nie ma dolnego progu. Trudno tu zatem nawet mówić o wielkoskalowej fotowoltaice, gdyż praktycznie każdy rodzaj instalacji jest objęty obowiązkiem planistycznym. W tym sensie doszło w istocie do zrównania fotowoltaiki z elektrowniami wiatrowymi.