Jak interpretować niejasne zapisy planów zagospodarowania przestrzennego
Do postanowień miejscowego planu uchwalonego przez radę gminy, w szczególności tych ograniczających własność, nie można stosować wykładni rozszerzającej
Ustawa o samorządzie gminnym w art. 7 ust. 1 pkt 1 stwierdza, że zadania własne gminy obejmują m.in. sprawy ładu przestrzennego, a w myśl jej art. 18 ust. 2 pkt 5 uchwalanie planu ogólnego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej właściwości rady gminy. Z kolei zgodnie z art. 13a ust. 7 i z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) plan ogólny i plan miejscowy są aktami prawa miejscowego. Oznacza to, że gmina została wyposażona przez ustawodawcę do stanowienia powszechnie obowiązującego prawa na obszarze swojej właściwości rzeczowej, a wskazane akty obowiązują wyłącznie na terenie gminy, która je uchwaliła. Kompetencje te zarówno w orzecznictwie, jak i komentarzach powszechnie nazywa się władztwem planistycznym gminy. Poprzez możliwość kształtowania przeznaczenia nieruchomości w aktach, o których mowa, gmina zyskała możliwość wpływania na sposób wykonywania prawa własności przez poszczególnych właścicieli nieruchomości.
Prawo własności
W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rzeczą rozporządzać. Prawo wykonywania własności wynika z art. 140 kodeksu cywilnego.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.