Monitoring, rygorystyczne wymogi i milionowe kary mają ugasić pożary na wysypiskach

Największe zmiany dotyczą firm magazynujących odpady. Skrócono dopuszczalny czas magazynowania do roku, nakazano wskazywanie ilości magazynowanych odpadów już w treści decyzji administracyjnej, jak również wprowadzono wymóg, aby wolumen posiadany w danym momencie nie przekraczał połowy wielkości wskazanej w zezwoleniu lub pozwoleniu. Kłopotliwy będzie obowiązek monitoringu miejsc magazynowania lub składowania odpadów.

Umowa dzierżawy lub ustanowienia użytkowania na gruntach, na których ma być prowadzona działalność, powinna mieć formę aktu notarialnego. Wymagane będzie też zawarcie w niej oświadczenia o odpowiedzialności solidarnej za szkody w środowisku.

Zwiększą się uprawnienia organów nadzoru. Ustawa nowelizacyjna wprowadza obowiązek wstrzymania działalności podmiotu, który nie ma stosownej decyzji w obszarze gospodarowania odpadami, a na dodatek taka decyzja inspektora ochrony środowiska będzie wykonalna natychmiast. Rozpoczęcie działalności związanej z gospodarowaniem odpadami będzie poprzedzone obowiązkowymi kontrolami inspekcji ochrony środowiska oraz straży pożarnej, a ich negatywna opinia będzie przeszkodą do uzyskania decyzji i rozpoczęcia działalności. Nie uzyska zezwolenia ten, kto był w przeszłości karany za czyny godzące w środowisko, oraz ten, komu cofnięto decyzję na podstawie art. 47 ust. 2 u.o.

Kary pieniężne za drugie i kolejne niektóre naruszenia wymogów gospodarowania odpadami wzrastają do 2 mln zł.

Ustawa nowelizująca wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia publikacji. Przy czym w niektórych przypadkach obowiązywać będą dłuższe przepisy na wdrożenie zmian. Przykładowo podmioty posiadające decyzje wydane przed wejściem w życie noweli będą musiały złożyć wnioski o zmiany zezwoleń i pozwoleń w ciągu 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Obowiązki w zakresie monitoringu ziszczą się po upływie 6 miesięcy od publikacji ustawy nowelizującej.

Problem polega na tym, że znaczna część wymogów będzie doprecyzowana w rozporządzeniach, a te mają zacząć obowiązywać albo najwcześniej w dacie wypełnienia obowiązków (monitoring) lub nawet później (warunki przeciwpożarowe).

Publikacja noweli w Dzienniku Ustaw planowana jest najpóźniej 21 sierpnia.

mniej czasu i mniej na hałdach

Skrócono dopuszczalny okres magazynowania odpadów z trzech lat do jednego roku. Wprowadzono ograniczenia ich ilości. A w związku z tym tysiące przedsiębiorców będzie musiało złożyć wnioski o zmiany posiadanych zezwoleń. Mają na to rok.

Do tej pory przepisy dawały możliwość magazynowania odpadów maksymalnie przez trzy lata. W tym miejscu warto wyjaśnić, że przez magazynowanie odpadów rozumie się, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a–c u.o.:

• czasowe przechowywanie – obejmujące wstępne magazynowanie przez wytwórcę,
• tymczasowe magazynowanie przez prowadzącego zbieranie odpadów,
• magazynowanie przez prowadzącego przetwarzanie odpadów.

Nowela skraca dopuszczalny okres magazynowania odpadów do roku. Artykuł 25 ust. 4 u.o. otrzymał brzmienie: „Odpady mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 1 rok”.

Co z zapasami

Ustawodawca reguluje kwestię odpadów już magazynowanych w art. 8 ustawy nowelizacyjnej. I tak:

1) jeśli do zakończenia rozpoczętego okresu magazynowania pozostało nie więcej niż rok – stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym (przykładowo: jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy odpady były magazynowane 2 lata i 6 miesięcy – obowiązuje nadal termin trzyletni, a więc można magazynować odpady jeszcze 6 miesięcy);

2) jeśli do zakończenia rozpoczętego okresu magazynowania pozostał więcej niż rok – stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym (zatem jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy odpady były magazynowane np. 6 miesięcy, to mogą być magazynowane jeszcze tylko przez 6 miesięcy).

Gleba z budowy

Ważny wyjątek dotyczy niezanieczyszczonej gleby lub ziemi, wydobytej w trakcie robót budowlanych, którą przeznacza się do wykorzystania do budowy obiektów liniowych (np. dróg, wodociągów). Ją nadal będzie można magazynować przez trzy lata.

Rok dla całego łańcucha

Należy wskazać, że okresy magazynowania są liczone łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy danych odpadów (art. 25 ust. 6 u.o.). W praktyce oznacza to, że należy zliczać czas magazynowania odpadów u wytwórcy, zbierającego, a następnie przetwarzającego. Magazynowanie w danym miejscu wymaga zezwolenia na ww. formę gospodarki odpadami, o czym stanowi wprost art. 41 ust. 1 u.o.

Mniej śmieci

Zgodnie z dodanym w art. 25 ust. 4a u.o. w ramach zbierania odpadów maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowych w danym czasie nie może przekroczyć połowy określonej w zezwoleniu maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku. Chodzi tutaj o zezwolenia na zbieranie odpadów albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającym zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Przykładowo: jeśli w decyzji na przetwarzanie odpadów zezwolono np. na magazynowanie w okresie roku 6 tys. ton wszystkich rodzajów odpadów, to na placu w danym momencie nie możne być więcej niż 3 tys. ton.

Nowości w treści

W związku z wprowadzeniem ograniczeń ilościowych zmieni się treść decyzji związanych z gospodarką odpadami. Do dnia nowelizacji w decyzji zezwalającej na gospodarowanie odpadami określano w nich miejsce i sposób magazynowania odpadów oraz ewentualnie ich rodzaj. Po nowelizacji decyzje na zbieranie i przetwarzanie odpadów będą zawierały dodatkowo wskazanie:

a) miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju odpadów,

b) maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które w tym samym czasie mogą być magazynowane oraz które mogą być magazynowane w okresie roku,

c) największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów,

d) całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów.

Co z decyzjami w toku

Dodanie tych wymogów wymaga uwzględnienia ich w postępowaniach o wydanie nowych decyzji, jak również w tych decyzjach, które są już w obrocie. Kwestie te uregulowano odpowiednio w art. 9 i art. 14 ustawy nowelizującej.

Do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy nowe. Właściwy organ wzywa do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji, zawieszając postępowanie do czasu uzupełnienia, nie dłużej niż na 6 miesięcy.

Przedsiębiorcy, którzy złożyli już wnioski o wydanie nowych decyzji, a postępowania są w toku – będą zobowiązani do uzupełnienia tych wniosków tak, aby były zgodne z wymogami przepisów nowelizacji. Będą mieli na to do 6 miesięcy (na tyle będą zawieszane postępowania – art. 9 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej), choć oczywiście w praktyce okres ten będzie dłuższy. Organ musi bowiem wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania, doręczyć je stronom, a następnie wydać postanowienie o podjęciu postępowania i również ten akt doręczyć.

Obowiązki dla posiadaczy

A co z tymi, którzy już posiadają zezwolenia na zbieranie odpadów (albo zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów), uzyskane przed dniem wejścia w życie nowelizacji? W myśl art. 14 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie noweli muszą złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji.

We wniosku trzeba wskazać:

1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku;

2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;

3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;

4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń (o zabezpieczeniu roszczeń będzie mowa w dalszej części poradnika).

Jeśli przedsiębiorca zaniedba

Skutki niezłożenia wniosku określono w art. 14 ust. 4 ustawy nowelizacyjnej. Jeśli posiadacz odpadów nie złoży w terminie wniosku o zmianę posiadanej decyzji, spełniającego wskazane wymagania, to jego zezwolenie wygasa.

monitoring wizyjny

Nowelizacja nakłada obowiązek wprowadzenia skutecznego systemu kontroli miejsca, w którym magazynowane lub składowane są odpady. Ma to ułatwić nadzór nad działalnością przedsiębiorców, a w przypadku pożaru pomoże ustalić przyczynę i ewentualnych sprawców.

Zgodnie z dodanym art. 25 ust. 6a u.o. miejsca magazynowania lub składowania odpadów będą objęte wizyjnym systemem kontroli. Taki monitoring muszą posiadać posiadacze odpadów obowiązani do uzyskania: zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów.

Zgodnie z art. 25 ust. 6d u.o. wizyjny system kontroli prowadzi się przy użyciu urządzeń technicznych zapewniających przez całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu. Nagrania przechowuje się przez miesiąc od daty dokonania zapisu (art. 25 ust. 6b u.o.). Utrwalony obraz lub jego kopię trzeba będzie udostępniać na żądanie organu uprawnionego do kontroli działalności w zakresie gospodarki odpadami, sądu, prokuratury, Policji, Krajowej Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego (art. 25 ust. 6c u.o.).

Ważne Obowiązek prowadzenia monitoringu dotyczył będzie zarówno tych, którzy zezwolenia posiadają, jak i tych, którzy dopiero rozpoczynają działalność.

Rozbieżne terminy

Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy nowelizacyjnej wymóg stosowania monitoringu zacznie obowiązywać po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy. Z tym że w art. 12 ustawy nowelizacyjnej postanowiono, że posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jest obowiązany spełnić wymagania określone w znowelizowanym art. 25 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach oraz wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 8a tej ustawy w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie noweli.

Warto zauważyć, że o ile w art. 17 pkt 1 jest mowa o 6 miesiącach od dnia ogłoszenia ustawy, o tyle w art. 12 jest mowa o 6 miesiącach od dnia jej wejścia w życie. To dwie różne daty, rozbieżne, dzieli je 14 dni. Inaczej mówiąc: podmioty, które w dniu wejścia w życie ustawy mają już stosowne decyzje będą miały 14 dni więcej na spełnienie obowiązku w zakresie monitoringu niż ci, którzy dopiero rozpoczynają działalność. Jakkolwiek nie jest to duża różnica, ale nie jest zrozumiała i może wprowadzać wśród adresatów norm zbędny chaos.

opinia eksperta

Obserwacja z respektowaniem ochrony danych

Olga Kotarska adwokat, senior consultant w Olesiński i Wspólnicy sp.k.

Z nacznym obciążeniem dla przedsiębiorców będzie obowiązek monitoringu miejsc magazynowania i składowania odpadów. Każdy objęty tym obowiązkiem w ciągu 6 miesięcy od ogłoszenia ustawy (do lutego 2019 r.) będzie musiał zainstalować kamery, obserwujące całą powierzchnię magazynowania lub składowania odpadów, a system wizyjny musi umożliwiać identyfikację osób znajdujących się w tych miejscach. W związku z powyższym przedsiębiorcy powinni pamiętać o spełnieniu obowiązków wynikających z ochrony danych osobowych, w szczególności poprzez oznaczenie monitorowanych miejsc (np. umieszczenie ikony z informacją o monitoringu) czy poinformowanie osób, które mogą się tam potencjalnie znaleźć o przetwarzaniu ich danych.

Wraz z ustawą nowelizującą został udostępniony projekt rozporządzenia ministra środowiska w sprawie wizyjnego systemu kontroli. Upubliczniony projekt wprowadza m.in. obowiązek korzystania z kamer rejestrujących obraz kolorowy, które w przypadku spadku natężenia oświetlenia rejestrowanego obszaru automatycznie przełączą się w tryb monochromatyczny z wykorzystaniem ruchomego filtra podczerwieni.

Co ciekawe, mimo nałożenia obowiązku, ustawa nie przewiduje kar administracyjnych lub odpowiedzialności karnej za niezastosowanie się do niego. Jednak konsekwencją naruszeń, co wynika z analizy obowiązujących i nowych przepisów, może być cofnięcie bez odszkodowania wydanych zezwoleń – po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do zainstalowania odpowiedniego systemu monitoringu (art. 47 ustawy o odpadach). ©℗

Rozporządzenie w oparach absurdu

Ale to nie koniec niedociągnięć ustawodawcy. Rzecz w tym, że szczegółowe wymagania dotyczące monitoringu zostaną dopiero określone przez ministra właściwego do spraw środowiska w drodze rozporządzenia (art. 25 ust. 8a u.o.). Ustawa nie zawiera wszakże żadnego terminu dla ministra do wydania aktu wykonawczego. Wskazuje jedynie, że przepis stanowiący podstawę wydania rozporządzenia (art. 25 ust. 8a) wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. A więc już w dniu zaktualizowania się obowiązku po stronie części posiadaczy odpadów.

Co więcej, nie ma żadnej gwarancji, kiedy rozporządzenia zostanie opublikowane. Czy wejdzie ono w życie w możliwie najszybszym terminie, a więc w dniu wejścia w życie art. 25 ust 8a u.o., a prawodawca opublikuje je wcześniej, aby adresaci norm mieli możliwość szybciej zapoznać się z wymogami tego aktu prawnego? Nie wiadomo. Może być tak, że posiadacze odpadów będą musieli w ciemno zainwestować w system monitoringu, który, jak się może okazać po kilku miesiącach, wymaga zmiany lub dostosowania do wymogów rozporządzenia.

kontrole wioś i straży pożarnej

Zanim wydane zostanie zezwolenie, przeprowadzona będzie kontrola prewencyjna w miejscu przetwarzania odpadów. Uczestniczyć w niej będzie m.in. komendant jednostki Państwowej Straży Pożarnej.

Nowelizacja w sposób istotny zmienia regulację dotyczącą kontroli prewencyjnej. Taka kontrola poprzedzi wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów (albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów). Ma dotyczyć instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub ich zbieranie.

Bez pozytywnej decyzji ani rusz

Zmiany w stosunku do dotychczasowego stanu prawnego są zasadniczo dwie. Po pierwsze w przypadku negatywnej opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwy organ (marszałek województwa, starosta lub regionalny dyrektor ochrony środowiska ‒ w zależności od tego, który z nich jest właściwy do wydania decyzji związanej z gospodarką odpadami) ma obowiązek (a nie tylko prawo jak dotychczas) odmówić wydania zezwolenia.

Po drugie wprowadzona zostaje kontrola Państwowej Straży Pożarnej. Negatywna opinia PSP jest również przesłanką obligatoryjnej decyzji odmownej.

Zgodnie z art. 41 ust. 8 u.o. przepisów dotyczących przeprowadzania kontroli przez komendanta powiatowego (miejskiego) PSP oraz wykonania operatu przeciwpożarowego nie stosuje się w przypadku tych zezwoleń oraz pozwoleń, które dotyczą wyłącznie odpadów niepalnych.

Jak zaskarżyć

Ustawa stanowi, że zarówno opinia WIOŚ, jak i PSP są niezaskarżalne (art. 41a ust. 3 i art. 41a ust. 3a u.o.). Powstaje pytanie, czy wnioskodawcy przysługuje jakikolwiek środek zakwestionowania postanowienia, stanowiącego przecież podstawę do wydania decyzji odmownej.

Jak się wydaje, takie postanowienie może być zakwestionowane w postępowaniu odwoławczym i skardze na decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 grudnia 2009 r. dotyczącym niezaskarżalnych samodzielnie postanowień wydawanych w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (sygn. akt II OSK 1886/09) wskazał, że do kontroli przedmiotowych postanowienia będzie mogło dojść na etapie kontroli decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd uzasadniając to stanowisko, wskazał przy tym na art. 142 kodeksu postępowania administracyjnego, wedle którego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Sąd przywołał także art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), podkreślając, że w przypadku skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia sąd, dokonując kontroli decyzji w granicach zakreślonych ww. przepisem, obowiązany będzie uwzględnić również ewentualne uchybienia w zastosowaniu przepisów prawa materialnego czy procesowego, jakich mógł się dopuścić organ współdziałający przy wydawaniu swego postanowienia. Przenosząc to stanowisko NSA na grunt u.o., należy zatem wskazać, że postanowienia WIOŚ lub PSP będą mogły być kwestionowane w odwołaniu (skardze) od decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów.

operat potrzebny już

Wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty, minister ma zgodnie z treścią noweli wydać po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy nowelizacyjnej. A obowiązki dla przedsiębiorców wchodzą w życie już teraz.

Nowym obowiązkiem (art. 42 ust. 4b u.o.) posiadaczy odpadów jest przedłożenie wraz z wnioskiem o zezwolenie na zbieranie odpadów oraz z wnioskiem o zezwolenie na ich przetwarzanie:

1) operatu przeciwpożarowego zawierającego warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, uzgodnione z komendantem powiatowym (miejskim) PSP, wykonanego przez:

a) rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych – w przypadku gdy organem właściwym jest marszałek województwa albo regionalny dyrektor ochrony środowiska,

b) osobę posiadającą kwalifikacje do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej – w przypadku gdy organem właściwym jest starosta;

2) postanowienia uzgadniającego warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów dokonane przez komendanta powiatowego (miejskiego) PSP. Takie postanowienie jest zaskarżalne w drodze zażalenia.

Należy wskazać, że wymóg przedłożenia operatu przeciwpożarowego dotyczy nie tylko nowych przedsięwzięć, lecz także tych, dla których została już wydana decyzja. Należy je bowiem uzupełnić, zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej, poprzez załączenie do wniosku o zmianę posiadanej decyzji również operatu przeciwpożarowego.

Rozporządzenie za 12 miesięcy

Wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów, mają zostać zawarte w rozporządzeniu wydanym przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska. Problem w tym, że zgodnie z art. 17 pkt 2 ustawy nowelizującej art. 43 ust. 8 u.o., który daje podstawę do wydania owego rozporządzenia, zacznie obowiązywać po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy nowelizacyjnej.

Do czasu wejścia w życie rozporządzenia określenie warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów będzie się odbywało, jak się należy domyślać, na podstawie ogólnych przepisów przeciwpożarowych.

wstrzymywanie działalności

Jednym z instrumentów służących walce z patologią w obszarze gospodarowania odpadami jest decyzja sankcyjna wydawana przez WIOŚ, a polegająca na wstrzymaniu prowadzonej działalności.

Jest to znany już na gruncie u.o. instrument prawny, ale po nowelizacji będzie on bardziej rygorystyczny. Dotychczas (tak będzie i po nowelizacji) WIOŚ mógł wstrzymać działalność, o ile występowała jedna z sytuacji dotyczących posiadacza odpadów wskazana w art. 31 u.o. Przykładowo, gdy doszło do: naruszenia jednej z reguł hierarchii postępowania z odpadami, a mianowicie niewysegregowania odpadów nadających się do odzysku z odpadów kierowanych do unieszkodliwiania, złamania zakazu, o którym mowa w art. 21 u.o., a polegającego na niedozwolonym mieszaniu odpadów niebezpiecznych ze sobą z odpadami innymi niż niebezpieczne, z substancjami, materiałami lub przedmiotami.

W dotychczasowym stanie prawnym WIOŚ wydawał decyzję wstrzymującą działalność na podstawie art. 32 ust. 1 u.o., kierując się stopniem zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi. Tak też będzie po zmianach. Ustawodawca nie doprecyzował pojęcia „stopnia zagrożenia”, co oznaczało i oznacza, że ocena jest pozostawiona WIOŚ. Proces wstrzymywania działalności przebiega w ten sposób, że WIOŚ wszczyna postępowania, o ile występuje jedna z sytuacji wskazana w art. 31 u.o., a dodatkowo w jego ocenie powoduje ona zagrożenie dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi w takim stopniu, iż konieczne jest wszczęcie postępowania administracyjnego.

Czas na poprawienie

Ponadto zgodnie z art. 32 ust. 3 u.o. WIOŚ na wniosek posiadacza odpadów może i będzie mógł w drodze postanowienia określić termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, zawieszając na ten czas postępowanie. Termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli WIOŚ wyda postanowienie, to dalszy los postępowania zależy od zachowania posiadacza odpadów. Jeżeli usunie nieprawidłowości, to postępowanie w przedmiocie wstrzymania działalności należy umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 k.p.a. Jeżeli jednak w okresie wskazanym w postanowieniu nieprawidłowości nie zostaną usunięte, to WIOŚ wydaje decyzję wstrzymującą działalność.

Obligatoryjnie wstrzymanie

Na mocy nowelizacji decyzja o wstrzymaniu działalności jest podejmowana obligatoryjnie, w przypadku gdy posiadacz ten zbiera lub przetwarza odpady bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 32 ust. 1a u.o.). Ustawa stanowi bowiem, że w takim przypadku „wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymuje, w drodze decyzji, działalność posiadacza odpadów, w przypadku gdy posiadacz ten zbiera lub przetwarza odpady bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów”.

Jest to przepis, który może stwarzać problemy interpretacyjne, został bowiem ujęty bardzo szeroko. Jak się należy domyślać, pojęcie „bez wymaganego zezwolenia” należy rozumieć w ten sposób, że dany podmiot w ogóle nie ma zezwolenia, a nie że przekracza jego postanowienia. W takiej sytuacji WIOŚ musi wstrzymać działalność posiadacza odpadów. Ustawa nie zawiera zawężenia do działalności związanej z odpadami, ale ogólnie mówi o działalności. Czy oznacza to wstrzymanie całości działalności? Przedsiębiorca może np. prowadzić dwa rodzaje działalności – z czego jedna wymaga zezwolenia (działalność produkcyjna), a druga nie (działalność księgowa). Z racji tego, że celem przepisu jest walka z patologią w sferze gospodarowania odpadami, należy przyjmować wykładnię celowościową i uznawać, że wstrzymanie działalności dotyczy tego jej rodzaju (o ile dadzą się one wyodrębnić), z którym związane jest gospodarowanie odpadami wymagające stosownego zezwolenia.

Jest to o tyle istotne, że w przypadku wstrzymywania prowadzenia działalności na podstawie art. 32 ust. 1a nie stosuje się dobrodziejstwa z art. 32 ust. 3 u.o. To oznacza, że posiadacz odpadów nie może wystąpić o zawieszenie postępowania w przedmiocie wstrzymania działalności do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Natychmiastowe wykonanie

Z mocy prawa decyzja wstrzymująca działalność na podstawie art. 32 ust. 1a u.o. jest wykonalna natychmiast. Przepisów art. 61 par. 3 i 4 p.p.s.a. nie stosuje się. Wykonania decyzji nie wstrzymuje złożenie odwołania do głównego inspektora ochrony środowiska. Również w przypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego nie jest on władny (wyłączenie stosowania art. 61 par. 3 i 4 p.p.s.a.) wstrzymać wykonanie decyzji wydanej przez WIOŚ, nawet w sytuacji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak się wydaje, to ostatnie wyłączenie jest zbyt daleko idące. Należałoby sądom administracyjnym pozostawić możliwość wstrzymania wykonania decyzji w wyjątkowych sytuacjach (jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Praktyka pokazuje, że sądy z dużym rozsądkiem korzystają z tej instytucji i nie można z niej rezygnować tylko dlatego, że jest społeczne zapotrzebowanie na walkę z patologią w gospodarowaniu odpadami.

Wstrzymanie działalności może być również następstwem powtórnego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie polegające na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Zgodnie z dodanym art. 32 ust. 1b u.o., jeżeli w okresie trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie polegające na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów stała się ostateczna, posiadaczowi odpadów została wymierzona po raz drugi administracyjna kara pieniężna za takie samo naruszenie, WIOŚ wstrzymuje w drodze decyzji działalność tego posiadacza odpadów.

Ustawodawca uzasadnia dodanie tego przepisu tym, że przybywa obecnie przypadków recydywy stwierdzanych przez WIOŚ w trakcie kontroli tych samych podmiotów. Często wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych jest nieskuteczne ze względu na zbyt niskie kwoty (zbyt mało odstraszające dla przedsiębiorców) lub długie procedury administracyjno-sądowe. Konieczne stało się zatem wprowadzenie bardziej restrykcyjnych sankcji, jak wstrzymanie działalności.

Należy wskazać, że ta swoista recydywa jest traktowana bardziej pobłażliwie niż prowadzenie działalności bez stosownego zezwolenia. Na gruncie bowiem z art. 32 ust. 3 u.o. również w przypadku określonym w art. 32 ust. 1b u.o. na wniosek posiadacza odpadów WIOŚ może w drodze postanowienia określić termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, zawieszając na ten czas postępowanie. Termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia postanowienia. Zawieszenia postępowania dotyczy więc także recydywy wskazanej w art. 32 ust. 1b u.o. W razie nieusunięcia nieprawidłowości w terminie określonym na podstawie art. 32 ust. 3 u.o. WIOŚ wstrzymuje w drodze decyzji działalność posiadacza odpadów w zakresie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub 1b, związaną z gospodarowaniem odpadami. Podkreślenia wymaga, że w tym miejscu ustawodawca posługuje się doprecyzowaniem, że chodzi o działalność „zawiązaną z gospodarowaniem odpadami”, a w art. 32 ust. 1a u.o. takiego sformułowania brak.

Decyzja

W decyzji o wstrzymaniu działalności określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zaprzestania wykonywania działalności w sposób, o którym mowa w ust. 1–1b. Wstrzymanie nie może trwać dłużej niż rok od dnia doręczenia decyzji w tej sprawie.

Odpowiedzialność solidarna

Ustawa nowelizacyjna wprowadza w dodawanym art. 41b u.o. regulację, w myśl której gospodarowanie odpadami, polegające na zbieraniu odpadów niebezpiecznych, odzysku odpadów przez wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych, zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych, wymagające uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, odbywa się wyłącznie na nieruchomości, której właścicielem, użytkownikiem wieczystym, użytkownikiem albo dzierżawcą jest posiadacz odpadów gospodarujący odpadami. Ustanowienie użytkowania lub zawarcie umowy dzierżawy wymaga zachowania formy aktu notarialnego, a także ujęcia oświadczenia o świadomości odpowiedzialności solidarnej za szkodę w środowisku.

niekaralność to teraz wymóg obowiązkowy

Nie uzyska zezwolenia ten, kto był w przeszłości karany za czyny godzące w środowisko, jak również gdy cofnięto mu decyzję.

Ustawa nowelizacyjna w art. 46 ust. 1a‒1f u.o. wprowadza wymóg braku uprzedniej karalności za określone tam przestępstwa (art. 46 ust. 1c i 1d pkt 2), za wykroczenia i delikty administracyjne (tutaj próg tolerancji jest podniesiony do trzykrotności ukarania – art. 46 ust. 1e), jak również braku ukarania na podstawie ustawy z 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (art. 46 ust. 1d pkt 1) jako warunku uzyskania stosownego zezwolenia.

Dodatkowo przedsiębiorca będzie się spotykał z odmową zezwolenia w sytuacji wydania decyzji na podstawie art. 47 ust. 2 (cofnięcie zezwolenia), o ile nie minęło 10 lat od dnia, gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna (art. 46 ust. 1a i 1b u.o.).

W związku z tym podmioty ubiegające się o nowe decyzje będą zmuszone składać stosowne zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenia (pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań). Podmioty już posiadające stosowne decyzje są zobligowane do załączenia do wniosku o zmianę decyzji również zaświadczenia o niekaralności bądź oświadczenia (art. 14 ust. 2 pkt 2‒5 ustawy nowelizującej). Brak stosownych zaświadczeń lub oświadczeń będzie skutkował odmową zamiany decyzji, a w konsekwencji jej cofnięciem (art. 14 ust. 8 ustawy nowelizującej).

zabezpieczenie roszczeń

Zgodnie z dodanym art. 48a ust. 1 u.o. posiadacz odpadów zobowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów (z wyłączeniem zarządzającego składowiskiem odpadów) musi zagwarantować pokrycie kosztów ewentualnego wykonania zastępczego.

Zabezpieczenie roszczeń będzie wymagane w wysokości umożliwiającej pokrycie kosztów wykonania zastępczego:

1) decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.o.,

2) usunięcia szkód i negatywnych następstw działalności w przypadku cofnięcia zezwolenia (art. 47 ust. 5 u.o.).

Przy czym uwzględnić należy też koszty usunięcia odpadów i ich zagospodarowania łącznie z odpadami stanowiącymi pozostałości z akcji gaśniczej lub usunięcia negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 954) w ramach prowadzonej działalności polegającej na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów.

Forma zabezpieczenia

Zabezpieczenie roszczeń może przybrać formę:

• depozytu,
• gwarancji bankowej,
• gwarancji ubezpieczeniowej lub
• polisy ubezpieczeniowej.

Zabezpieczenie proponuje wnioskodawca, ale ostatecznie formę i wysokość zabezpieczenia określa w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji. Postanowienie o zabezpieczeniu jest zaskarżalne zażaleniem (np. można zakwestionować wysokość zabezpieczenia).

Stawki

Wysokość zabezpieczenia roszczeń oblicza się jako iloczyn największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub miejscu magazynowania odpadów, z uwzględnieniem wymiarów obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, oraz stawki zabezpieczenia roszczeń (art. 48a ust. 3 u.o.). Stawki zabezpieczenia mają być określone w drodze rozporządzenia wydawanego przez ministra właściwego do spraw środowiska (art. 48a ust. 22 u.o.), przy czym nie ma żadnej narzuconej daty jego wydania. Jest to o tyle ważne, że przepisy dotyczące zabezpieczeń będą obowiązywały już w dacie wejście życie ustawy. Bez rozporządzenia ani wnioskodawca, ani organ nie będą w stanie określić wysokości zabezpieczenia.

Podmioty posiadające już stosowne decyzje będą musiały złożyć wniosek o ich zmianę w zakresie zabezpieczeń w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie noweli (art. 14 ust. 1 pkt 4 ustawy nowelizyjącej).

kary pieniężne

Podwyższono wysokość kar administracyjnych za działanie bez zezwoleń lub naruszenie przepisów. W przypadku recydywy będzie mogła ona wynieść nawet 2 mln zł.

Wprowadzone będą ważne zmiany w obszarze administracyjnych kar pieniężnych. Ustawodawca postanowił zróżnicować sposób obliczania kary w zależności od tego, czy posiadacz odpadów gospodaruje nimi bez zezwolenia (art. 194 ust. 4 u.o.) czy też niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (art. 194 ust. 5 u.o.).

Kary będą wynosiły do 1 mln zł. Jeżeli jednak nałożenie będzie następowało po raz drugi lub kolejny, to mogą być podwajane (art. 194a u.o.) nawet do 2 mln zł.

Administracyjna kara pieniężna w widełkach od 1000 zł do 1 mln zł będzie groziła także za nieutrzymywanie zabezpieczenia roszczeń lub niewystąpienia o ich zmianę w sytuacji zmiany stanu faktycznego mającego wpływ na ich wysokość (zmieniony art. 194 ust. 1 pkt 4 u.o.).

Tabela 1. Kiedy nowe obowiązki wejdą w życie ©℗

Rodzaj obowiązku	W przypadku nowych postępowań	Dla podmiotów, które w dniu wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej mają już decyzje
Wizyjny system kontroli (art. 6a u.o.)	6 miesięcy od dnia opublikowania ustawy nowelizacyjnej	6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej
Ograniczenia ilościowe składowanych odpadów do tych wskazanych w treści decyzji (art. 25 ust. 4a, art. 42 ust. 1 pkt 4, art. 43 ust. 1 pkt 3 u.o.)	Od daty wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej	12 miesięcy na złożenie wniosku o zmianę decyzji, licząc od dnia wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej
Zaświadczenia i oświadczenia (art. 42 ust. 3a i 3b u.o.)	Od daty wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej	12 miesięcy na złożenie, jako załącznik do wniosku o zmianę decyzji, licząc od dnia wejścia w życie ustawy
Operat przeciwpożarowy oraz postanowienie (art. 42 ust. 4b pkt 1 oraz 42 ust. 4c u.o.)	Od daty wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej	12 miesięcy na złożenie, jako załącznik do wniosku o zmianę decyzji, licząc od dnia wejścia w życie ustawy
Zabezpieczenie roszczeń (art. 48a u.o.)	Od daty wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej	12 miesięcy na złożenie wniosku o zmianę decyzji, licząc od dnia wejścia w życie ustawy
Dołączenie dokumentu potwierdzającego prawo własności, prawo użytkowania wieczystego, prawo użytkowania albo umowę dzierżawy (art. 41b ust. 1 u.o.) – nie dotyczy jednostek budżetowych	Od daty wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej	Możliwość prowadzenia działalności bez spełnienia tego warunku przez czas na jaki zezwolenie lub pozwolenie zostało wydane
Dołączenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, chyba że nie jest wymagana (art. 42 ust. 3c u.o.)	Od daty wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej	12 miesięcy na złożenie, jako załącznik do wniosku o zmianę decyzji, licząc od dnia wejścia w życie ustawy

firmy transportowe oberwą rykoszetem

Zmieni się m.in. zasada odpowiedzialności przewoźnika za niedostarczenie odpadów do posiadacza. Dodano też nowe kary w ustawie o transporcie drogowym.

Jednym z elementów „gospodarowania odpadami”, pojęcia zdefiniowanego w ustawie o odpadach, jest transport odpadów. Z uwagi na to wprowadza się m.in. zmianę przepisów regulujących sankcje za naruszenie warunków i zasad przewozu odpadów.

Kary administracyjne

Przewiduje się zatem m.in. zmianę zasad odpowiedzialności przewoźnika za niedostarczenie odpadów do posiadacza odpadów lub miejsca przeznaczenia wskazanego przez zlecającego usługę transportową . Do tej pory była to odpowiedzialność wykroczeniowa, zagrożona karą aresztu lub grzywny. W to miejsce wprowadzono odpowiedzialność administracyjną, sankcjonowaną karą pieniężną w wysokości od 1 tys. do 100 tys. zł.

Zmiana zasad odpowiedzialności ma na celu przyspieszenie procesu nakładania kar za naruszenia przepisów prawa, zwłaszcza w przypadku podmiotów zagranicznych. W przypadku odpowiedzialności administracyjnej, zwłaszcza opartej na sankcjach represyjnych w postaci kar pieniężnych, rola organu kontrolnego sprowadza się bowiem jedynie do ustalenia faktu naruszenia przepisów, czyli stwierdzenia naruszenia warunków lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. To znacznie szybciej niż w przypadku grzywny, gdzie jej wysokość ustala sąd.

Administracyjne kary pieniężne za niedostarczenie odpadów do posiadacza odpadów lub miejsca przeznaczenia będzie nakładał WIOŚ. Od decyzji wydanej przez wojewódzkiego inspektora będzie przysługiwało odwołanie do głównego inspektora ochrony środowiska. Ponadto rozszerzono katalog naruszeń przepisów związanych z przewozem odpadów, uregulowanych w ustawie z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 220 ze zm.; dalej: u.t.d.). W tym celu w art. 5 ustawy nowelizującej wprowadza się zmiany w załączniku nr 3 do u.t.d., określającym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. Zmiany polegają na dodaniu siedmiu dodatkowych naruszeń związanych z przewozem odpadów. Szczegółowy wykaz dotychczasowych i nowych naruszeń, za które mogą zostać ukarani przewoźnicy drogowi, zawiera tabela nr 2.

Wprowadzane nowe sankcje do u.t.d. za naruszenia przepisów związanych z wykonywaniem przewozu drogowego odpadów są znacząco wyższe od innych. Wszystkie sankcjonowane będą karą pieniężną 10 tys. zł. Nie zastosowano przy tym żadnej gradacji wysokości.

I tutaj powstanie swoisty paradoks. W konsekwencji będziemy bowiem mieli do czynienia z sytuacją, w której wyższej karze będzie podlegał przewoźnik drogowy, który wykonuje przewóz odpadów bez oznakowania środków transportu białą tablicą z napisem „ODPADY’ lub oznaczoną literą „A” ‒ w przypadku transgranicznego przewozu odpadów (kara 10 tys. zł), niż przewoźnik który wykonuje przewóz drogowego odpadów niebezpiecznych bez wymaganego wpisu do rejestru (kara 6 tys. zł). Brak oznakowania pojazdu tablicą informacyjną wydaje się – mimo wszystko ‒ zdecydowanie mniejszym przewinieniem. Podobnie niższą karą może zostać ukarany przewoźnik, który wykonuje przewóz odpadów tranzytem przez terytorium RP bez wymaganego zezwolenia. Z tego wynika, że ustawodawca uznał, że wyższą karą powinien zostać ukarany przewoźnik, który nie dopełnia obowiązków stricte technicznych, tj. oznakowania pojazdu tablicą informacyjną wskazującą na przewóz odpadów, niż ten podmiot, który nie stosuje się do pewnych obowiązków administracyjno-prawnych, to znaczy nie dokonuje wpisu do rejestru lub nie posiada odpowiedniego zezwolenia. Pojawia się pytanie: czy tak działa racjonalny ustawodawca.

Przedsiębiorcom świadczącym usługi w zakresie przewozu odpadów nie pozostaje nic innego, jak tylko dostosować się do wprowadzanych zmian, gdyż zaniechanie realizacji określonych obowiązków może ich słono kosztować. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej nie może obecnie przekroczyć kwoty 10 tys. zł. Natomiast suma kar pieniężnych w przypadku kontroli w przedsiębiorstwie wykonującym przewóz drogowy waha się od 15 tys. do 30 tys. zł w zależności od liczby zatrudnionych w nim kierowców (art. 92a ust. 3 u.t.d.).

Należy zwrócić uwagę, że w celu zwiększenia liczby kontroli przewozu odpadów dokonano również zmian w ustawie z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), rozszerzając kompetencje kontrolne niektórym jednostkom, w tym policji.

W ramach kontroli ruchu drogowego funkcjonariusze policji, poza rutynową kontrolą dokumentów związanych z kierowanie pojazdem i jego używaniem, będą mogli sprawdzić, czy przewóz odpadów odbywa się zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa. ©℗

Tabela 2. Szerszy katalog naruszeń przepisów o przewozie odpadów ©℗

Wyszczególnienie naruszenia	Wysokość kary pieniężnej w zł
Niezgłoszenie wykonywania przewozu drogowego odpadów, w sytuacji gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie	3000
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru, o którym mowa w ustawie z 14 grudnia 2012 r. o odpadach	2000
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów niebezpiecznych przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru, o którym mowa w ustawie z 14 grudnia 2012 r. o odpadach	6000
Wywóz odpadów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia	6000
Wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia	10 000
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia	6000
Wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach	10 000 NOWA
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach	10 000 NOWA
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach	10 000 NOWA
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady w sposób umożliwiający mieszanie poszczególnych rodzajów odpadów, z wyjątkiem gdy strumień zmieszanych rodzajów odpadów w całości jest kierowany do przetwarzania w tym samym procesie	10 000 NOWA
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady w sposób umożliwiający rozprzestrzenianie się odpadów poza środki transportu oraz nieograniczający do minimum uciążliwości zapachowej	10 000 NOWA
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady w sposób nieograniczający oddziaływania czynników atmosferycznych na odpady, jeżeli mogą one spowodować negatywne oddziaływanie transportowanych odpadów na środowisko lub życie i zdrowie ludzi	10 000 NOWA
Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady w sposób nieograniczający oddziaływania czynników atmosferycznych na odpady, jeżeli mogą one spowodować negatywne oddziaływanie transportowanych odpadów na środowisko lub życie i zdrowie ludzi	10 000 NOWA