Kiedy doradca podatkowy musi rozwiązać umowę z klientem

Zasady odpowiedzialności doradcy podatkowego wynikają z regulacji ustawy o doradztwie podatkowym oraz z zasad etyki doradcy podatkowego. Doradcy podatkowi ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną, w szczególności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków zawodowych określonych prawem oraz za czyny sprzeczne z zasadami etyki zawodowej. Sprawy dyscyplinarne doradców podatkowych rozpatrywane są w postępowaniu dyscyplinarnym, przez specjalnie w tym celu powołane organy: Sąd Dyscyplinarny - jako organ pierwszej instancji, oraz Wyższy Sąd Dyscyplinarny - jako organ drugiej instancji.

Zgodnie z zasadami etyki, doradca podatkowy musi powiadomić podmiot zatrudniający o wszczętym lub toczącym się przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym, jak również karnym lub karnym skarbowym, związanym z wykonywanym zawodem. Natomiast ani zasady etyki, ani też ustawa o doradztwie podatkowym nie wskazują, iż doradca powinien w takiej sytuacji rozwiązać umowy z aktualnie obsługiwanymi klientami.

Należy jednak wskazać, iż doradca podatkowy może zrezygnować ze współpracy z obsługiwanym klientem, jednak tylko w taki sposób, by klient mógł skorzystać z pomocy prawnej innej osoby. W przypadku rozwiązania umowy lub wypowiedzenia przez doradcę podatkowego udzielonego mu pełnomocnictwa obowiązany jest on poinformować klienta o wynikających z tego konsekwencjach, a w szczególności o upływie istotnych terminów (np. do złożenia danego pisma w postępowaniu podatkowym lub sądowo-administracyjnym).

Obowiązek rozwiązania przez doradcę podatkowego umów z klientami powstanie jednak w przypadku, gdy w konsekwencji prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zostanie w stosunku do niego orzeczona kara zawieszenia prawa do wykonywania zawodu lub kara pozbawienia prawa do wykonywania zawodu.

EC

Ustawa z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz.U. 2011 r. nr 41, poz. 213).