Termometr zbity, gorączka ustąpiła

W filmie "Niebo", do którego współautorem scenariusza jest adwokat Krzysztof Piesiewicz, młody policjant Filippo wypowiada kilka ważnych słów, które utkwiły mi w pamięci i które przypomniałam sobie, stojąc na schodach katowickiego Spodka. Mówi, że we właściwym momencie należy zrobić coś, czego nikt się nie spodziewa. I ma rację. Świadomość tego to jednak tylko część sukcesu. Niewielka. Droga jest bowiem stroma i pod górę. A na kolejnym przystanku czeka odpowiedź na najważniejsze pytanie: co takiego zrobić, czego nikt się nie spodziewa, a co przyniesie oczekiwane skutki? Tylko pozornie są to banalne pytania zaczepione w zwyczajnych mechanizmach politycznych, które i tak już wkradły się do apolitycznej adwokatury. Jak bowiem zachować jakość usług adwokackich przy masowo rosnącej licznie członków palestry, z których coraz większa część nie odbywa aplikacji adwokackiej. Jak podzielić tort tak, by każdy dostał kawałek, kiedy do porcji tej samej wielkości ustawia się coraz dłuższa kolejka. Jak zachować prestiż i elitarność środowiska, które przestało być hermetyczne. Jak kultywować tradycje zawodu, które wpajali wcześniej aplikantom patroni, kiedy dziś większość z nich nie jest już dla młodych prawników mistrzami, a jedynie słabo płacącymi pracodawcami. Adwokatura chce z tymi zjawiskami walczyć. Mówi o tym, podejmuje uchwały. Problem jednak w tym, że dyskusje i dokumenty nie zmieniają rzeczywistości. Co ją zmieni? Nikt nie ma gotowego lekarstwa.