Ujawnienie poglądów przez sędziego nie przekreśla jego bezstronności

W odpowiedzi na pozew, którą napisałem, było wiele wniosków dowodowych. Moim zdaniem były one niezbędne dla wykazania racji klienta. A sędzia na początku przesłuchał strony i zwrócił się do mnie z pytaniem, czy cofam wnioski dowodowe, ponieważ możemy skończyć sprawę już na pierwszej rozprawie. Jeżeli jednak podtrzymuję wnioski, wówczas będzie jeszcze wiele terminów. I to odległych. W tej sprawie reprezentowałem pozwanego, który w zeznaniach wypadł dobrze, więc miałem prawo odnieść wrażenie, że powództwo zostanie oddalone. Od dwudziestu lat chodzę do sądu i wiem, że często sugestia cofnięcia wniosków jest mrugnięciem okiem do strony: "wszystko będzie dobrze". Ryzyko jest jednak niemałe, ponieważ sugestię można mylnie zinterpretować, albo też obietnica nie musi zostać dotrzymana. Odmrugałem zatem do sędziego i zasugerowałem, że to sąd może uznać dowody za zbędne dla rozstrzygnięcia i w rezultacie je oddalić. Oferta nie została jednak przyjęta, a poirytowany sędzia zapytał bezpośrednio mojego klienta czy cofa wnioski pełnomocnika? Po krótkiej wymianie zdań o tym, że klient nie musiał sobie zdawać sprawy z konsekwencji, sam zgłoszone wnioski cofnąłem. Sędzia zamknął więc rozprawę, wysłuchał zdawkowych wystąpień pełnomocników, po czym odczytał przygotowany już wyrok. Wygraliśmy. W liczbie mnogiej, ponieważ wygrał klient i ja. To porażki są samotne.