Za mało myśliwych? Za mało ofiar?

Jak udowadniali wielokrotnie myśliwi (gwoli sprawiedliwości, nie tylko polscy, istnieje podejrzenie nieogłoszonej przez WHO pandemii), z lisem można pomylić objętego ochroną gatunkową wilka, a z dzikiem – absolutnie wszystko. Samochód, psa na podwórku nielubianego sąsiada, samego sąsiada (bo można też źle obliczyć odległość od obszaru zamieszkanego). Łatwo zamiast do dzika strzelić do współtowarzysza polowania albo do zupełnie postronnego grzybiarza. Albo nie do końca postronnego, bo prawdą jest też to, że na wyprawy do lasu skrzykują się czasem przeciwnicy łowiectwa, ryzykując postrzelenie, ale też nieprzyjemne konfrontacje z uczestnikami polowania, którzy mogą zgodnie z prawem teren „opróżnić”. Prawo łowieckie w art. 52 pkt 8 zabrania bowiem pod karą grzywny, ograniczenia lub pozbawienia wolności do roku celowego utrudniania lub uniemożliwiania polowania (specustawa w sprawie walki z afrykańskim pomorem świń w przypadku odstrzału sanitarnego zwiększyła sankcję do trzech lat). Tak przy okazji: za szczególnie ironiczne można uznać to, że art. 52 nosi tytuł „Posiadanie narzędzi i urządzeń do kłusownictwa, hodowla chartów bez zezwolenia, zezwolenie na polowanie dla osoby nieuprawnionej”, czyli zasadniczo jest wymierzony w ludzi, którzy de facto polują, tyle że bez uprawnień, lub umożliwiają to innym.

Każda nowelizacja prawa łowieckiego spotyka się z wielkim olaboga. Zakaz zabierania na polowanie nieletnich był przedstawiany jako zamach na prawo do wychowywania dzieci w zgodzie z wartościami wyznawanymi przez rodziców, a nawet na kultywowanie odwiecznych tradycji, ergo na polskość. Z zakazem polowania pod wpływem alkoholu trudno było polemizować, ale zapraszam do przejrzenia forów myśliwskich i przekonania się, jak to z tą trzeźwością (i akceptacją takiego wymogu) jest w praktyce. Myśliwi bardzo nie lubią, kiedy ktoś im narzuca, co i jak mają robić. Pewnie nie różnią się w tym od większości społeczeństwa, tyle że oni mają broń.