NSA: Konieczność ochrony źródeł wody pitnej nie zawsze uzasadnia nagrywanie

NSA rozstrzyga spór o monitoring strefy ochronnej ujęcia wody

Sprawa została zainicjowana przez właściciela nieruchomości, który prowadził na niej działalność gospodarczą. Złożył on skargę do prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdyż twierdził, że spółka dzierżawiąca od nadleśnictwa sąsiadującą działkę niezgodnie z prawem przetwarza dane osobowe, nagrywając wizerunki osób, które przebywają na jego nieruchomości. Nagrania były dokonywane za pomocą systemu monitoringu – dwóch kamer przemysłowych posadowionych na drzewie rosnącym na granicy dwóch działek – należącej do skarżącego oraz spółki, której działania podważał. W skardze pojawiło się żądanie nakazania usunięcia zgromadzonych danych osobowych oraz zaprzestania dalszego ich przetwarzania. Wcześniej spółka nie reagowała na pisma z prośbą o usunięcie kamer, twierdząc, że monitoring został zamontowany w celu obserwowania ujęć wody eksploatowanych przez spółkę, co jest konieczne ze względów bezpieczeństwa produkcji.

Decyzja PUODO: zakaz przetwarzania danych osobowych w monitoringu

PUODO przyznał skarżącemu rację i nakazał spółce zaprzestanie przetwarzania za pomocą monitoringu wizyjnego danych osobowych, a także udzielił jej upomnienia. Jak zauważył, na wniosek spółki ustanowiono strefę ochronną ujęcia wody, w skład której wchodzą m.in. działki należące do mężczyzny, który złożył skargę. PUODO ustalił, że system monitoringu jest wyposażony w rejestrator umożliwiający ciągłe nagrywanie i przechowywanie danych osobowych przez 10 dni. Wskazał, że pozwala on na ciągłą (nieprzerwaną) obserwację przestrzeni, czego skutkiem jest przetwarzanie danych osobowych osób przebywających na tym terenie. Organ nadzorczy podniósł, że monitoring rozciąga się na przestrzeń, w której mogą się znajdować osoby postronne, mające prawo do zachowania anonimowości. A skoro tak, to nie można uznać, że jest to monitoring środowiska przyrodniczego.