Na co uważać przy nieodpłatnym przekazywaniu towarów

@RY1@i02/2011/060/i02.2011.060.086.0008.001.jpg@RY2@

Przemysław Skorupa doradca podatkowy w Deloitte

Sejm uchwalił nowelizację ustawy o VAT, która modyfikuje zasady opodatkowania nieodpłatnych wydań towarów. Nowelizacja ma wejść w życie 1 kwietnia 2011 r. W świetle nowych przepisów VAT będzie podlegało, co do zasady, każde nieodpłatne przekazanie towarów, niezależnie od tego, na jaki cel przekazane zostaną rzeczone towary. Warunkiem opodatkowania takiej czynności nadal będzie jednak okoliczność, że podatnikowi przysługiwało przy nabyciu przekazywanych towarów prawo do odliczenia podatku naliczonego (towar został nabyty w związku z działalnością opodatkowaną podatnika). VAT naliczony na nieodpłatnym przekazaniu towarów będzie zatem obciążał koszty przedsiębiorcy.

W świetle zmiany art. 7 ust. 2 ustawy o VAT znaczenia nabiorą w praktyce martwe w ostatnim czasie przepisy ustawy określające wyłączenia z VAT niektórych nieodpłatnych wydań towarów. Chodzi mianowicie o art. 7 ust. 3 oraz kolejne, które przewidują, że z opodatkowania VAT wyłączone jest przekazywanie prezentów o małej wartości, próbek oraz drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych.

W przypadku omawianych czynności warto również zastanowić się, czy w danym przypadku mamy do czynienia rzeczywiście z czynnością nieodpłatną. Często bowiem zdarza się, że dodatkowy gratisowy produkt przekazywany jest w ramach czynności odpłatnej (sprzedaż pakietowa, rabat towarowy). W takich sytuacjach zwykle nie możemy mówić o nieodpłatnym wydaniu towarów, lecz o transakcji odpłatnej, dla której podstawą opodatkowania jest kwota należna za towary (również dodatkowy towar). W takich przypadkach podatnicy powinni jednak szczególnie uważać na dokumentację transakcji. Musi bowiem z niej wynikać, że dodatkowy gratisowy towar został w rzeczywistości sprzedany, a nie przekazany bez wynagrodzenia. W braku odpowiedniej dokumentacji podatnik może być zobowiązany do naliczenia VAT w związku z nieodpłatnym wydaniem towaru.

Z drugiej strony, niektórzy podatnicy powierzają nieodpłatne przekazywanie towarów wyspecjalizowanym podmiotom, np. agencjom marketingowym. W takich przypadkach agencje często obciążają zleceniodawców wynagrodzeniem za usługę, uwzględniającą również koszt nabytych we własnym imieniu materiałów marketingowych. Podatnicy powinni w takich sytuacjach postępować bardzo ostrożnie. Tego typu działania powinny być bowiem przeanalizowane pod kątem wniosków płynących z ostatnich orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE, w szczególności wyroku w sprawie C-55/09 (Baxi Group Ltd). Wyrok ten dotyczył płatności dokonywanych przez przedsiębiorcę na rzecz podmiotu zarządzającego programem lojalnościowym, dostarczającego członkom tego programu prezentów lojalnościowych. W świetle tego orzeczenia płatność taka stanowi częściowo wynagrodzenie za usługę świadczoną przez zarządzającego, ale w części stanowi wynagrodzenie wypłacane przez podmiot trzeci za dostawę towarów dokonywaną na rzecz członka programu lojalnościowego (klienta). Wydaje się, że orzeczenie to może mieć znaczenie nie tylko dla oceny podatkowej programów lojalnościowych organizowanych przez przedsiębiorców, ale również innych akcji marketingowych polegających na przekazywaniu nieodpłatnie towarów konsumentom, zlecanych agencjom marketingowym.

EM