Zmiany w ustawie z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
UWAGA - wprowadzone zmiany zaznaczyliśmy drukiem pogrubionym
Art. 2. Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
(...)
7) imporcie towarów - rozumie się przez to przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju
8) eksporcie towarów - rozumie się przez to potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej w wykonaniu czynności określonych w art. 7, jeżeli wywóz jest dokonany przez:
a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę dla celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych;
(...)
Art. 2. Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
(...)
W art. 2 pkt 7 oraz 8 ustawy o VAT zmianie ulegają przepisy określające definicje importu oraz eksportu towarów. W przypadku importu towarów (art. 2 pkt 7 ustawy o VAT) zmiana polega na zastąpieniu przywozu towarów "na terytorium kraju" sformułowaniem "na terytorium Unii Europejskiej". W związku z tym importem towarów w rozumieniu polskich przepisów będzie nie tylko przywóz towarów spoza UE bezpośrednio na terytorium Polski, przykładowo przywóz towarów z Ukrainy do Polski, lecz także przywóz towarów ze Szwajcarii na terytorium Austrii. Z przepisami tymi skorelowana jest jednak zmiana w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. W świetle tego przepisu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegać będzie wyłącznie import towarów na terytorium kraju. W istocie zmiana ta ma w dużym stopniu charakter porządkujący. Jednocześnie ustawodawca wprowadza bowiem przepisy określające zasady ustalania miejsca świadczenia w przypadku importu towarów, tj. art. 26a. Stosownie do tego przepisu miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Przy czym jeżeli zastosowanie ma procedura celna powodująca zawieszenie należności celnych, wówczas import ma miejsce w państwie, w którym towar przestaje podlegać tej procedurze. Pomimo odmiennej konstrukcji niż obecnie, przepisy dotyczące importu towarów będą zatem prowadziły do opodatkowania tej czynności na analogicznych zasadach jak dotychczas. Zmiany w ustawie miały na celu pełniejszą implementację przepisów unijnych. Do tej pory przepisy polskie nie były sprzeczne z przepisami wspólnotowymi. Systematyka polskich przepisów dotyczących importu towarów była jednak inna niż w dyrektywie 2006/112/WE. Praktycznym efektem wprowadzenia zmian w definicji importu towarów może być pewna modyfikacja zasad stosowania stawki 0-proc. w przypadku międzynarodowego transportu towarów, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 83 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, w przypadku towarów importowanych warunkiem stosowania stawki 0 proc. jest fakt posiadania dokumentacji potwierdzającej wliczenie wartości usługi transportowej do podstawy opodatkowania w imporcie towarów. W związku z tym, że z importem towarów będziemy mieli do czynienia nie tylko w sytuacji gdy towar będzie dopuszczony do obrotu na terytorium Polski, ale również na terytorium innego państwa członkowskiego UE, zakres stosowania tego warunku użycia stawki 0-proc. będzie znacznie szerszy niż do tej pory. W przypadku towarów odprawianych np. na Litwie podatnik świadczący usługę transportu międzynarodowego będzie musiał posiadać dokumenty celne litewskie potwierdzające fakt wliczenia wartości usługi transportowej do podstawy opodatkowania importu towarów. Z kolei modyfikacja definicji eksportu towarów (art. 2 pkt 8 ustawy o VAT) wynika z orzecznictwa sądowego, które już na gruncie obecnie obowiązujących przepisów wskazywało, że z eksportem możemy mieć do czynienia nie tylko wówczas, gdy procedura wywozu rozpoczęła się na terytorium Polski, ale również w przypadkach, gdy procedura ta rozpoczęła się w innym państwie członkowskim. Warunkiem potraktowania takiej transakcji jako eksport towarów z Polski jest fakt, iż wywóz towarów poza UE rozpoczął się na naszym terytorium, a jedynie zgłoszenie do procedury wywozu nastąpiło w innym państwie członkowskim. Transport towarów z Polski poza UE powinien być zatem nieprzerwany, a przystanek w innym państwie nie może wynikać z magazynowania towarów, a jedynie np. ich przeładowania i zgłoszenia do procedury wywozu.
Art. 2. Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
(...)
Komentowany przepis ma kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania zwolnienia z VAT dostawy gruntów, innych niż tereny budowlane (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Co do zasady, dostawa gruntu korzysta ze zwolnienia z opodatkowania, z wyłączeniem właśnie dostawy terenów budowlanych (w takim przypadku właściwa jest stawka 23 proc.). Do tej pory pojęcie to nie było zdefiniowane w przepisach, co powodowało często spory pomiędzy organami podatkowymi a podatnikami. Zgodnie z nowo wprowadzaną definicją, fakt przeznaczenia danego terenu pod zabudowę będzie wynikał z dwóch dokumentów: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w jego braku - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odmiennie niż do tej pory wynikało z praktyki orzeczniczej sądów, o przeznaczeniu pod zabudowę nie będzie zatem decydowała ewidencja gruntów, jeżeli dla danego towaru nie wydano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
1. W przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem członkowskim lub państwem trzecim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych, za terytorium kraju uznaje się most i miejsce jego budowy, położone poza terytorium kraju, za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialna Rzeczpospolita Polska, jeżeli w odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej "dyrektywą 2006/112/WE".
2. W przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem członkowskim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych, za terytorium tego państwa członkowskiego uznaje się most i miejsce jego budowy, położone na terytorium kraju, za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialne to państwo członkowskie, jeżeli w odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE.
3. W przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych, za terytorium państwa trzeciego uznaje się most i miejsce jego budowy, położone na terytorium kraju, za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialne to państwo trzecie, jeżeli w odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE.
Zmiana w omawianym przepisie powoduje rozszerzenie zakresu stosowania polskich przepisów nie tylko na mosty transgraniczne, ale również na tzw. wspólne odcinki drogi i miejsca ich budowy, położone poza terytorium kraju, jeżeli na mocy umów odpowiedzialna za nie jest Rzeczpospolita Polska. W takim przypadku odcinki dróg będzie się traktowało jako terytorium kraju, a w związku z tym, czynności opodatkowane wykonane na takimi terytorium będą opodatkowane polskim VAT.
1. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają:
3) import towarów;
1. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają:
Zgodnie ze zmienionym art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, import towarów będzie podlegał opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonany zostanie na terytorium kraju. Zmiana tego przepisu wynika z modyfikacji definicji importu towarów w art. 2 pkt 7 omawianej ustawy. W świetle tego przepisu importem towarów będzie przywóz towarów nie tylko na terytorium kraju, ale szerzej - na terytorium Unii Europejskiej. Jednocześnie w art. 26a wprowadzono zasady określania miejsca świadczenia w przypadku importu towarów, które pozwolą na ustalenie, czy import towarów miał miejsce na terytorium Polski, a co za tym idzie stanowi czynność opodatkowaną polskim VAT, czy też miał miejsce w innym państwie członkowskim, a zatem nie podlega opodatkowaniu polskim VAT.
2. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2) wszelkie inne darowizny
- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.
2. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2) wszelkie inne darowizny
Zmiana w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT ma na celu usunięcie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących opodatkowania nieodpłatnego wydania towarów własnej produkcji. Wątpliwości te biorą się z nieprecyzyjnego brzmienia ostatniego fragmentu tego przepisu, który wprowadza warunek dotyczący prawa do odliczenia podatku naliczonego. Tylko jeżeli warunek ten jest spełniony, przekazanie nieodpłatne towaru jest traktowane jako czynność podlegająca opodatkowaniu VAT. Tymczasem obecnie przepis ten referuje wyłącznie do prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów. Tymczasem w sytuacji, gdy podatnik przekazuje towary własnej produkcji, tzn. nie nabywa tych towarów, lecz je wytwarza, prawo do odliczenia powinno być oceniane z perspektywy wytworzenia tych towarów. Oczywiście w świetle przepisów unijnych bez znaczenia pozostaje to, czy podatnik przekazuje towary nabyte, czy też wytworzone we własnym zakresie. W obu przypadkach takie przekazanie powinno być traktowane jako czynność opodatkowana, jeżeli podatnik mógł odliczyć podatek naliczony. Nowelizacja ustawy usunie zatem przedmiotowe wątpliwości i doprowadzi do sytuacji, że przekazanie towarów własnej produkcji niewątpliwie będzie mogło stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek.
Opisywany przepis ma istotne znaczenie dla podatników. Wprowadza bowiem wyłączenia od zasady, jaką jest opodatkowanie generalnie każdej nieodpłatnej dostawy towarów. Ustawodawca, w ślad za przepisami wspólnotowymi, wprowadza jednak wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, uznając w niektórych przypadkach opodatkowanie niektórych przekazań za niecelowe. Obecnie istnieją trzy kategorie towarów, których przekazanie wyłączone jest z opodatkowania - prezenty o małej wartości, próbki oraz drukowane materiały reklamowe i informacyjne. Od 1 kwietnia 2013 r. zniknie wyłączenie przewidziane dla materiałów drukowanych. Wyłączenie to wprowadzono do ustawy o VAT 1 czerwca 2005 r. Było ono bardzo atrakcyjne dla podatników, gdyż nie przewidywało żadnego limitu kwotowego. Z opodatkowania wyłączone były choćby wszelkie katalogi, ulotki, plakaty czy też kalendarze reklamowe. Likwidacja przedmiotowego wyłączenia nie we wszystkich przypadkach będzie powodować opodatkowanie tego typu materiałów. W sytuacji bowiem gdy materiał drukowany będzie spełniał kryterium uznania za prezent o małej wartości (tj. jednostkowa cena zakupu lub jednostkowy koszt wytworzenia netto nie będą przekraczały 10 zł), wówczas przekazanie takiego materiału nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT. Natomiast w przypadku materiałów niespełniających tego kryterium będą one opodatkowane VAT. W praktyce zatem opodatkowane mogą być droższe katalogi lub kalendarze. Przepis art. 7 ust. 3 ustawy o VAT zmienia się w jeszcze jednym aspekcie. Od 1 kwietnia 2013 r. warunkiem wyłączenia z opodatkowania VAT przekazań prezentów o małej wartości i próbek będzie fakt, iż przekazanie nastąpiło na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. To ważna zmiana dla wszystkich podatników korzystających z opisywanych wyjątków od opodatkowania. W przypadku przekazań próbek związek z prowadzoną działalnością podatnika jest oczywisty - próbka jest bowiem towarem o charakterze promocyjnym, która ma zachęcać do nabycia towarów sprzedawanych przez podatnika. W przypadku prezentów o małej wartości związek ten nie zawsze będzie tak jasny. W sytuacji gdy podatnik przekazuje gadżety reklamowe oznaczone logo przedsiębiorcy lub jego produktów, wówczas wydaje się, że warunek wynikający z omawianego przepisu będzie spełniony - wynika to bowiem już z samego charakteru takiego towaru. Jeżeli jednak podatnik przekazuje chociażby własne towary w ramach wsparcia sprzedaży, wówczas powinien być w stanie udowodnić, że przekazanie nastąpiło na cele związane z jego działalnością gospodarczą, przykładowo na cele akcji promocyjnej. Podatnik powinien zatem posiadać stosowną dokumentację potwierdzającą cel wydania. Omawiana zmiana wiąże się więc z nałożeniem na podatników dodatkowych obowiązków administracyjnych, które będą musieli spełnić, jeżeli zechcą korzystać z wyłączenia z opodatkowania VAT niektórych nieodpłatnych przekazań towarów.
7. Przez próbkę, o której mowa w ust. 3, rozumie się niewielką ilość towaru reprezentującą określony rodzaj lub kategorię towarów, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych (wręczanych) przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie mające charakter handlowy.
Ustawodawca postanowił, iż definicja próbki dla celów VAT ulegnie znacznej modyfikacji od 1 kwietnia 2013 r. Nowa definicja bazuje w dużym stopniu na orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości UE, jakie zapadło w sprawie C-581/08 EMI Group Ltd. Analizując nową definicję próbki, należy zwrócić uwagę na kilka jej elementów. Przepis zakłada, że próbką jest identyfikowalny jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielka ilość. Egzemplarz taki lub niewielka ilość powinny być wystarczające do oceny cech i właściwości danego towaru. Wydaje się, że warunki te powinny być interpretowane w zgodzie ze wspomnianym orzeczeniem trybunału, w którym stwierdzono m.in., że "(...) w celu umożliwienia oceny towarów przekazywanych w charakterze «próbek» niezbędne jest, by miały one wszelkie istotne cechy charakterystyczne przedstawianego produktu w jego końcowej postaci. Podczas gdy egzemplarze okazowe mogą, w pewnych wypadkach, przejawiać wszystkie istotne cechy charakterystyczne przedstawianego produktu bez przyjmowania jego postaci końcowej, w innych wypadkach może jednak okazać się niezbędne, ze względu na cechy danego produktu, by egzemplarze okazowe odpowiadały dokładnie produktowi końcowemu, tak by jego cechy mogły zostać ukazane potencjalnemu lub rzeczywistemu nabywcy". Tym samym w świetle omawianego orzeczenia możliwe jest uznanie za próbkę typowego produktu znajdującego się w obrocie handlowym, jeżeli przekazanie produktu w takiej postaci jest niezbędne do zbadania jego cech i właściwości. Można zatem twierdzić, że również towar w standardowej handlowej postaci może spełniać warunki uznania za próbkę. Interpretacja taka powinna być dopuszczalna również na gruncie nowej definicji próbki w ustawie. Pojawia się przy tym wątpliwość, czy towar taki nie powinien zostać oznaczony jako próbka nieprzeznaczona do sprzedaży. Warunek taki z pewnością nie wynika wprost z art. 7 ust. 7 ustawy o VAT. Niemniej jednak ustawa posługuje się sformułowaniem - towar "identyfikowalny jako próbka", co może być odczytywane przez organy podatkowe jako konieczność oznaczania w specjalny sposób egzemplarzy próbkowych. Z perspektywy nowej definicji próbki kluczowy jest cel przekazania, a powinna nim być promocja danego towaru. Próbką nie będą zatem towary przekazywane w innych celach niż cele promocyjne. Przykładowo jeżeli podatnik będzie przekazywał towary w celu przeprowadzenia testów, np. przez specjalistyczny instytut, wówczas cel promocyjny zasadniczo nie będzie osiągnięty. Podatnik będzie mógł jedynie argumentować, że w istocie nie doszło w takim przypadku do przekazania towaru, a jedynie do zużycia na cele prowadzonego przedsiębiorstwa, a taka czynność nie podlega opodatkowaniu VAT. Definicja przewiduje ponadto, że przekazanie próbki nie może służyć zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru. Warunek ten powinien być wiązany z ilością przekazywanych towarów. Generalnie ilość ta powinna być niezbędna do oceny właściwości danego towaru, ale nie powinna przekraczać ilości niezbędnej do oceny takich cech. W takim przypadku przekazanie służyłoby nie tylko ocenie właściwości towaru, ale prowadziło do zaspokojenia potrzeb konsumpcyjnych odbiorcy.
2. Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów;
(...)
2. Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
(...)
Zmiana w art. 8 ust. 2 pkt 1 ma charakter doprecyzowujący. Ustawodawca wskazuje w przepisie, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jako warunek opodatkowania użytku towarów należących do przedsiębiorstwa do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika powinno być oceniane nie tylko w kontekście nabycia towarów, ale również importu czy też wytworzenia.
1. Przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy:
(...)
4) towary mają być przedmiotem czynności odpowiadającej eksportowi towarów dokonanej przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego, z którego są przemieszczane na terytorium kraju, pod warunkiem że:
a)od momentu, w którym towary przemieszczono na terytorium kraju, do momentu opuszczenia przez te towary terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu czynności odpowiadającej eksportowi towarów, upłynęło nie więcej niż 90 dni,
b)towary na terytorium państwa członkowskiego, z którego są przemieszczane, zostały, w związku z czynnością odpowiadającą eksportowi towarów, objęte procedurą wywozu na podstawie przepisów celnych;
5) towary mają być przedmiotem czynności odpowiadającej wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów dokonanej przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego, z którego są przemieszczane na terytorium kraju, pod warunkiem że od momentu, w którym towary przemieszczono na terytorium kraju, do momentu opuszczenia przez te towary terytorium kraju, w wykonaniu czynności odpowiadającej wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, nie upłynęło więcej niż 90 dni;
6) na towarach mają zostać na terytorium kraju wykonane usługi na rzecz tego podatnika, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia wykonania usługi, z powrotem przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione;
7) towary mają być czasowo używane na terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, dla świadczenia usług przez tego podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu;
(...)
1. Przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy:
(...)
Zmiany w art. 12 dotyczą przypadków, gdy przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej (czyli podatnika z innego państwa członkowskiego UE) nie jest traktowane jako wewnątrzwspólnotowe przemieszczenie towarów. Pierwsza ze zmian wprowadzona jest w art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, dotyczącym towarów eksportowanych. Zmiana ta powiązana jest ze zmianą definicji eksportu towarów w art. 2 pkt 8 omawianej ustawy. W świetle tej ostatniej zmiany z eksportem towarów możemy mieć do czynienia również w przypadku, gdy towar zgłaszany jest do procedury celnej wywozu w innym państwie niż to, w którym rozpoczyna się wywóz towarów. Przykładowo jeżeli podatnik niemiecki dokonuje wywozu towarów na Ukrainę, ale zgłoszenie towarów do procedury wywozu nastąpi w Polsce, wówczas będziemy mieli do czynienia z czynnością odpowiadającą eksportowi towarów dokonaną na terytorium Niemiec. Z kolei przemieszczenie towarów z Niemiec do Polski (przed zgłoszeniem do procedury wywozu) nie powinno być traktowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 dotyczy przypadków, gdy towary przemieszczane są na terytorium Polski z innego państwa członkowskiego w ramach transakcji stanowiącej wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W takim przypadku przepis przewidywał, że przemieszczenie towarów do Polski przez podatnika podatku od wartości dodanej nie jest traktowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w Polsce, jeżeli towar został wywieziony przez tego podatnika z Polski w terminie 90 dni od momentu przemieszczenia tych towarów do Polski. Jeżeli przykładowo podatnik z Litwy sprzedawał towary do kontrahenta z Niemiec, ale towar w pierwszej kolejności trafiał do Polski i był tu przechowywany przez pewien czas, to aby przemieszczenie do Polski nie było traktowane jako nabycie wewnątrzwspólnotowe w Polsce, towar musiał opuścić Polskę w terminie 90 dni. Zmiana polega na usunięciu warunku wyjazdu w terminie 90 dni. Kolejny zmieniany przepis dotyczy sytuacji, gdy na towarach mają zostać w Polsce wykonane usługi. Do tej pory przepis zakładał, że w celu wyłączenia z opodatkowania takiego przemieszczenia do Polski podatnik od wartości dodanej musiał wywieźć towar w ciągu 90 dni od zakończenia świadczenia takiej usługi. Od 1 kwietnia 2013 r. przepis nie będzie przewidywał już takiego formalnego terminu na wywóz towarów poza terytorium Polski. Ponadto przepis będzie dotyczył towarów przemieszczanych do Polski w celu dokonania wyceny tych towarów lub wykonania na nich innych prac - czyli chociażby przetworzenia tych towarów. Ostatni ze zmienianych punktów dotyczy przypadków przemieszczenia na terytorium Polski towarów, które są czasowo używane na terytorium Polski w celu świadczenia usług. Do tej pory przepis przewidywał, że przemieszczenie takie nie jest traktowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o ile towar będzie wykorzystywany w Polsce nie dłużej niż 24 miesiące. Termin wskazany w przepisie był niezgodny z prawem unijnym, gdyż przepisy te nie przewidują żadnego maksymalnego terminu w przypadku stosowania omawianego wyłączenia. Wprowadzenie tego terminu przez Polskę było uciążliwe dla wielu podatników z innych krajów UE. Prowadziło bowiem do konieczności rejestracji dla celów VAT w Polsce tylko w celu wykazania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Przykładowo jeżeli podatnik z Niemiec wynajmował podatnikowi z Polski maszynę budowlaną na okres 30 miesięcy, wówczas przemieszczenie tej maszyny do Polski w celu świadczenia usług (najmu) było traktowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w Polsce (już w momencie dokonania przemieszczenia). Usunięcie maksymalnego terminu wynoszącego 24 miesiące spowoduje, że w przedstawionym przykładzie podatnik z Niemiec nie będzie musiał wykazywać w Polsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
4. Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy:
(...)
4) towary mają być przedmiotem eksportu towarów przez tego podatnika, pod warunkiem że podatnik posiada dokument celny potwierdzający objęcie tych towarów procedurą wywozu;
(...)
6) na towarach mają zostać wykonane usługi na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, na rzecz tego podatnika, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium kraju;
7) towary mają być czasowo używane na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, w celu świadczenia usług przez tego podatnika;
(...)
4. Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy:
(...)
(...)
Zmiany w art. 13 ust. 4 ustawy o VAT, wprowadzającym wyłączenia z traktowania przemieszczenia własnych towarów do innego państwa członkowskiego jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, są dokładnym odzwierciedleniem zmian wprowadzonych w art. 12 ust. 1 dotyczącym analogicznych wyłączeń w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Komentarze do zmian w art. 12 ust. 1 znajdą zatem odpowiednie zastosowanie.
PODATNICY I PŁATNICY
PODATNICY, PŁATNICY I PRZEDSTAWICIELE PODATKOWI
Podatnicy i płatnicy
2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zmiana ta rozszerza, a przy okazji upraszcza definicję działalności gospodarczej, która wskazuje, kiedy dana osoba działa w charakterze podatnika VAT, a kiedy nie. Od 1 kwietnia 2013 r. dla określenia, czy podmiot staje się podatnikiem VAT, nie będzie konieczna ocena okoliczności wskazujących na zamiar działania w sposób częstotliwy. Podobne rozumienie tego pojęcia znajduje się również w ustawie z 2 lipca o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 173, poz. 1807 z późn. zm.), która wskazuje, kiedy aktywność danego podmiotu powoduje, iż staje się on przedsiębiorcą w rozumieniu prawa. Nie oznacza to oczywiście, że jednorazowa czynność - sprzedaż towaru lub wyświadczenie usługi przez osobę fizyczną czy prawną oznaczać będzie, że stanie się ona podatnikiem obowiązanym do rejestracji dla potrzeb VAT oraz składania deklaracji podatkowych. Przepisy zawierają bowiem progi kwotowe, do osiągnięcia których osoba czy spółka nie jest obowiązana do takiej rejestracji. Wynoszą one 150 000 zł sprzedaży opodatkowanej (uwaga - wlicza się tu również czynności przedmiotowo zwolnione z VAT - chociaż przy wykonywaniu czynności zwolnionych podatnik może wybrać sposób rejestracji jako podatnik VAT zwolniony zgodnie z art. 96 ustawy o VAT). Jedynie specyficzne czynności, takie jak sprzedaż budynków, budowli, wyrobów akcyzowych, świadczenie usług doradczych czy prawniczych, wymagają rejestracji niezależnie od ich wartości - szerzej na ten temat poniżej w komentarzu do art. 113 omawianej ustawy. Ponadto art. 15 opisuje również inne przypadki, w których wykonywanie czynności mieszczących się w ramach definicji działalności gospodarczej nie powoduje, że świadczący je podmiot nabywa status podatnika VAT. Tak jest przykładowo, gdy działalność wykonuje organ władzy publicznej realizujący zadania nałożone przepisami prawa, lub gdy działalność wykonywana jest przez pracownika w ramach stosunku pracy. Nowa definicja jest zbieżna z brzmieniem art. 9 ust. 1 dyrektywy 112 i jest wyrazem powszechności opodatkowania, obejmując swoim zakresem wszelkie przejawy działalności ekonomicznej. Ma to związek z zasadą niekonkurencyjności, tj. niestawiania w innej sytuacji podmiotów, które nie są podatnikami, a tym samym nie są zobowiązane do zapłaty podatków, od podmiotów, które dokonują analogicznych dostaw, ale są podatnikami VAT. Należy zwrócić uwagę, że szeroka definicja działalności gospodarczej może mieć pozytywne konsekwencje dla podatników. W sytuacji bowiem gdy podmiot, który nie został prawidłowo zarejestrowany dla potrzeb podatkowych, poniósł wydatki, które obiektywnie wiążą się z działalnością gospodarczą tego podmiotu, powinien on mieć prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez dostawców. Bowiem sam fakt wykonywania działalności gospodarczej jest istotny dla uznania danego podmiotu za podatnika, niezależnie od tego, czy dopełnił on formalności związanych z rejestracją dla potrzeb VAT. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), np. w wyroku C-110/94 (INZO). Podobnie w tegorocznym wyroku C-280/10 trybunał podkreślił, że pierwsze wydatki inwestycyjne dokonane na cele i potrzeby przedsiębiorstwa powinny być uznawane za działalność gospodarczą. Zasadę tę aprobują polskie sądy administracyjne, jak również, coraz częściej, organy skarbowe.
7. Podatnicy, o których mowa w ust. 1, nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, podlegający obowiązkowi zarejestrowania się jako podatnicy VAT czynni, o których mowa w art. 96 ust. 4, są obowiązani ustanowić przedstawiciela podatkowego.
8. Przedstawicielem podatkowym może być osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, posiadająca siedzibę na terytorium kraju, lub osoba fizyczna posiadająca stałe miejsce zamieszkania na terytorium kraju, jeżeli łącznie spełnia następujące warunki:
1) jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny;
2) przez ostatnie 24 miesiące nie zalegała z wpłatami poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczającymi odrębnie w każdym podatku odpowiednio 3 proc. kwoty należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość;
3) przez ostatnie 24 miesiące osoba fizyczna będąca podatnikiem, a w przypadku podatników niebędących osobami fizycznymi - osoba będąca wspólnikiem spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej, członkiem władz zarządzających, głównym księgowym - nie została prawomocnie skazana na podstawie ustawy z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2007 r. nr 111, poz. 765, z późn. zm.) za popełnienie przestępstwa skarbowego;
4) jest uprawniona do zawodowego wykonywania doradztwa podatkowego zgodnie z przepisami o doradztwie podatkowym lub do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z przepisami o rachunkowości.
8a. Warunku, o którym mowa w ust. 8 pkt 4, nie stosuje się do agencji celnej, jeżeli podatnik ustanawiający ten podmiot przedstawicielem podatkowym dokonuje na terytorium kraju wyłącznie importu towarów, których miejscem przeznaczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju i wywóz z terytorium kraju jest dokonywany przez importera tych towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
8b. Agencja celna będąca przedstawicielem podatkowym, o którym mowa w ust. 8a, może wykonywać czynności w zakresie prowadzenia, w imieniu i na rzecz podatników, dla których pełni funkcję przedstawiciela podatkowego, dokumentacji i ewidencji na potrzeby podatku oraz sporządzania, w imieniu i na rzecz tych podatników, deklaracji podatkowych i informacji podsumowujących na potrzeby podatku.
9. Przedstawiciel podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązanie podatkowe podatnika, którego reprezentuje.
10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia:
1) określi tryb ustanawiania przedstawiciela podatkowego, a także czynności, jakie może on wykonywać,
2) może określić przypadki, w których nie ma konieczności ustanawiania przedstawiciela podatkowego
- uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego rozliczenia podatku przez podmioty nieposiadające siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
Uchylenie przepisów dotyczących przedstawiciela podatkowego w art. 15 wiąże się z przeniesieniem tych przepisów do art. 18a-18d ustawy o VAT, do którego komentarz przedstawiamy niżej.
Art. 16. Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, niebędące podatnikami, o których mowa w art. 15, jeżeli dokonują wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu, w przypadku gdy okoliczności nie wskazują na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy.
Zmiana w art. 16 ustawy o VAT to doprecyzowanie brzmienia tego przepisu poprzez zamianę sformułowania "okoliczności niewskazujące na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy" na "okazjonalne" wykonywanie czynności w postaci wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu. Zmiana podyktowana jest nową definicją działalności gospodarczej, wyrażonej w art. 15 ustawy, która nie będzie od 1 kwietnia 2013 r. odnosić się już do okoliczności wskazujących na częstotliwy zamiar wykonywania czynności.
1. Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne:
(...)
4) będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
5) nabywające towary, jeżeli dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
(...)
7) nabywające towary wymienione w załączniku nr 11 do ustawy, jeżeli dokonującym ich dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, niekorzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9, a dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2;
8) nabywające usługi w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji do powietrza gazów cieplarnianych, o których mowa w ustawie z 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz.U. nr 281, poz. 2784, z 2008 r. nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. nr 215, poz. 1664), jeżeli usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, niekorzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9.
1. Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne:
(...)
Część zmian w art. 17 ma charakter doprecyzowujący i redakcyjny. Przykładowo tak jest w przypadku nabywania usług związanych z nieruchomościami położonymi na terenie Polski - w takim przypadku przepis wskazuje, że podatnikiem jest nabywca, o ile świadczący nie jest zarejestrowany dla potrzeb VAT w Polsce. Warto jednak zwrócić uwagę na zmiany dalej idące. Jedna z nich to określenie podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku w przypadku nabycia towarów na terenie Polski, gdzie dostawcą jest podmiot zagraniczny (tj. taki, który nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej). Do końca marca 2013 r. w takim przypadku podmiotem zobowiązanym do rozliczenia VAT jest nabywca towarów, niezależnie od tego, czy dostawca jest zarejestrowany na VAT w Polsce, czy nie. Nabywca rozlicza ten podatek na zasadzie obciążenia zwrotnego (reverse charge), tj. oblicza podatek należny, a w przypadku kiedy zakup wiąże się z jego działalnością opodatkowaną, traktuje ten podatek jako VAT naliczony w miesiącu powstania obowiązku podatkowego. W tej sytuacji rozliczenie transakcji jest zupełnie neutralne podatkowo, nie powodując konieczności finansowania VAT przez którąkolwiek ze stron transakcji. Oczywiście, w sytuacji gdy nabywca ma pełne prawo do odliczenia tego podatku. Po zmianie, od 1 kwietnia 2013 r. dostawca towarów, który jest zarejestrowany dla potrzeb VAT, będzie musiał naliczyć podatek i rozliczyć go w swojej deklaracji podatkowej. Tym samym będzie on również zobowiązany do wystawienia faktury VAT zgodnie z wymogami art. 106 ustawy o VAT oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Warto zauważyć, że zmiana ta w większości przypadków będzie dość niekorzystna dla podatników. Przede wszystkim, o czym wspominamy wyżej, ze względu na konieczność finansowania podatku przez strony transakcji. Warto zauważyć, że przepisy funkcjonujące przed 1 kwietnia 2011 r. dawały stronom niejako dowolność rozliczenia podatku w takich sytuacjach, tj. nabywca rozliczał podatek tylko wówczas, jeśli dostawca nie wystawił faktury z polskim VAT. Takie rozwiązanie było dużo bardziej korzystne i bezpieczne dla stron transakcji. Od 1 kwietnia 2013 r. dostawca, który nienależnie obciąży VAT dostawę, tj. naliczy polski podatek, mimo że nie będzie do tego zobowiązany (np. nie był prawidłowo zarejestrowany na VAT), narazi odbiorcę towarów na ryzyko zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego. Brak wystawienia faktury VAT przez dostawcę, w sytuacji gdy był do tego zobowiązany, będzie skutkować natomiast zaległością podatkową u sprzedawcy towarów. Wątpliwości może budzić również rozliczenie transakcji na styku zmiany przepisów, czyli np. dostaw, które zostały dokonane do końca marca 2013 r. przez podatnika zagranicznego zarejestrowanego dla polskiego VAT, a zafakturowane w kwietniu 2013 r. Brak jest bowiem przepisów przejściowych dotyczących tego, które przepisy stosuje się w takiej sytuacji. Wydaje się jednak, że kluczowa powinna być tu data powstania obowiązku podatkowego, tj. data wystawienia faktury przez dostawcę, o ile została ona wystawiona w ciągu 7 dni od transakcji.
1a. Przepisy ust. 1 pkt 4 i 5 stosuje się również w przypadku, gdy usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów, jeżeli usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada takie inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, nie uczestniczy w tych transakcjach.
Zmiana ma charakter doprecyzowujący poprzez dodanie referencji do ust. 2 art. 17. W konsekwencji przepisy wyraźnie wskazują, że w przypadku gdy podmiot zagraniczny ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, ale nie uczestniczy ono w transakcji, to podatek rozlicza nabywca.
Jest to druga istotna zmiana w art. 17, czyli wprowadzenie możliwości, a w zasadzie obowiązku rozliczania podatku przez przedstawiciela podatkowego, działającego w imieniu własnym i na rzecz podatnika, dla którego został ustanowiony. W komentarzu do art. 18a-18d poniżej wskazujemy, w jakich sytuacjach przedstawiciel podatkowy powinien być ustanowiony i w jaki sposób reprezentuje podatnika. Powyższy obowiązek dotyczy natomiast sytuacji, kiedy przedstawiciel podatkowy powoływany jest dla podatnika, który dokonuje importu towarów do Polski, a następnie dostarcza te towary poza Polskę w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Obowiązek rozliczenia podatku przez przedstawiciela oznaczać będzie w tym przypadku, że importer nie będzie musiał rejestrować się dla potrzeb VAT w Polsce, a wszelkich formalności związanych z zaraportowaniem i rozliczeniem podatku dokona przedstawiciel podatkowy. Jest to rozwiązanie stosowane w innych krajach UE, np. w Niemczech, gdzie jest dość często wykorzystywane ze względu na popularność portu handlowego w Hamburgu.
3. Przepis ust. 1 pkt 4 stosuje się, jeżeli usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b, również osoba prawna niebędąca takim podatnikiem, zarejestrowana jako podatnik VAT UE, zgodnie z art. 97.
3a. Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do świadczenia przez podmiot zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 usług, do których ma zastosowanie art. 28e.
Uchylenie ust. 3 i 3a wiąże się z inkorporowaniem ich do art. 17 ust. 1 ustawy o VAT.
5. Przepis ust. 1 pkt 5 stosuje się:
1) jeżeli nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, albo osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 6;
2) do dostawy gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej, jeżeli nabywcą jest podmiot zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 lub art. 97 ust. 4.
6. Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli dostawa towarów dokonywana jest w ramach sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju.
7. Przepisy ust. 1 pkt 7 i 8 stosuje się, jeżeli nabywcą lub usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15.
Zmiana uwzględniona w komentarzu do art. 17 ust. 1 ustawy o VAT.
Rozdział 2
Przedstawiciele podatkowi
Podatnicy, którzy mają obowiązek rejestracji dla potrzeb VAT na terenie Polski, muszą spełnić wymogi formalne, które wynikają z przepisów ustawy o VAT i rozporządzeń wykonawczych. Po wprowadzeniu tzw. pakietu VAT, w 2010 roku (implementującego zasadę opodatkowania usług w miejscu siedziby usługobiorcy) w większości przypadków konieczność rejestracji związana jest z obrotem towarowym w Polsce, a w szczególności transakcjami międzynarodowymi, takimi jak wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, wewnątrzwspólnotowa dostawa czy eksport towarów. Choć oczywiście mogą zaistnieć przypadki, gdzie rejestracja na VAT jest wynikiem świadczenia usług (np. związanych z nieruchomościami położonymi na terenie RP). Podmioty takie przede wszystkim muszą dopełnić czynności rejestracyjnych, najlepiej przed dokonaniem pierwszej czynności na terenie kraju. Ponadto muszą prowadzić rejestry sprzedaży i zakupów, składać deklaracje podatkowe i ewentualnie informacje podsumowujące, jak również wystawiać faktury zgodnie z polskimi przepisami. Dodatkowe wymogi nałożone są na podmioty mające siedzibę poza Unią Europejską. Podmioty te, oprócz rejestracji podatkowej, zobowiązane są bowiem do ustanowienia przedstawiciela podatkowego, który jest solidarnie odpowiedzialny za ich zobowiązania podatkowe. W ustawie zmieniającej zostało wyraźnie zapisane, że również podmioty z siedzibą bądź stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej na terenie UE mogą powołać przedstawiciela podatkowego. Aby stać się przedstawicielem podatkowym, należy spełnić kilka warunków. Najistotniejsze z nich to konieczności posiadania siedziby na terytorium Polski, rejestracji jako podatnik VAT czynny oraz brak zaległości podatkowych za ostatnie 24 miesiące (przekraczających dla każdego podatku odpowiednio 3 proc. kwoty należnych zobowiązań podatkowych). Co do ostatniego, dość restrykcyjnego wymogu, przepisy od 1 kwietnia 2013 r. dopuszczają, że przedstawicielem podatkowym może być podmiot, który:
wuregulował, wraz z odsetkami, zaległości, o których mowa powyżej (tj. przekraczające odpowiednio 3 proc. kwoty należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach), w terminie 30 dni od dnia powstania tych zaległości;
wuregulowanie powyższych zaległości w ostatnich 24 miesiącach nie dotyczyło więcej niż dwóch okresów rozliczeniowych odrębnie w każdym podatku.
Jest to dość istotna różnica w stosunku do obecnie funkcjonujących przepisów. Mimo że ustawa nie reguluje tego wyraźnie, należy rozumieć, że niespełnienie wymogów co do braku zaległości skutkuje utratą statusu przedstawiciela podatkowego. Choć trzeba zauważyć, że nie jest jasne, od kiedy ta utrata jest skuteczna prawnie (np. od uzyskania świadomości o zaległościach, co jest oczywiście bardzo trudne do udowodnienia, czy od decyzji właściwych organów, co nie jest uzasadnione w kontekście tych przepisów). Kwestia ta ma niebagatelne znaczenie dla podmiotów zagranicznych, okazać się bowiem może, że w przypadku powstania (nawet nieumyślnego) zaległości podatkowych u przedstawiciela podatkowego działają one w Polsce bez należytej reprezentacji. Nowością w stosunku do obecnych przepisów jest również sposób reprezentacji podmiotów zagranicznych przez przedstawiciela, jakim jest agent celny. Agent celny może być przedstawicielem podatkowym jedynie w specyficznej sytuacji, tj. wtedy, gdy zagraniczny podmiot dokonuje importu towarów do Polski oraz ich późniejszej wewnątrzwspólnotowej dostawy. W takim przypadku przedstawiciel wykonuje obowiązki podatnika zagranicznego w zakresie rozliczania podatku, w tym w zakresie sporządzania deklaracji podatkowych oraz informacji podsumowujących, oraz w zakresie prowadzenia i przechowywania dokumentacji, w tym ewidencji, oraz inne czynności, o ile został do nich upoważniony, na rzecz tego podatnika, ale w imieniu własnym. Oznacza to, że przedstawiciel taki dokonuje rozliczeń reprezentowanego podmiotu w składanych przez siebie deklaracjach podatkowych, a podmiot zagraniczny nie jest zobowiązany do rejestracji dla potrzeb VAT w Polsce. Jest to bardzo istotne ułatwienie dla zagranicznych firm, które z powodzeniem funkcjonują w innych krajach Unii Europejskiej, takich jak Niemcy czy Holandia. Rozwiązanie to może rodzić pewne trudności z rozróżnieniem czynności własnych przedstawiciela i operacji wykonywanych przez podmioty reprezentowane. Dlatego zasadne jest, aby przepisy wykonawcze wprowadziły odrębny format deklaracji podatkowych składanych przez agentów celnych w takim przypadku.
1. W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 20a i 20b.
Powyższa zmiana ma na celu dostosowanie brzmienia polskiej ustawy do regulacji unijnych i ma na celu lepsze uporządkowanie art. 20 ustawy o VAT. Niemniej, tak jak dotychczas obowiązek podatkowy z tytułu WDT powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy.
Zupełnie nową zasadę wprowadzono dla dostaw ciągłych, stanowiących WDT. W przypadku gdy podatnik będzie dokonywał dostaw WDT obejmujących okres dłuższy niż miesiąc, dostawy te powinny zostać uznane za dokonane na koniec każdego z miesięcy. Tym samym z końcem poszczególnych miesięcy należy rozpoznać obowiązek podatkowy za dostawy dokonane w danym miesiącu.
2. W przypadku gdy przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, podatnik wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury.
3. W przypadku gdy przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, otrzymano całość lub część ceny, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury potwierdzającej otrzymanie całości lub części ceny.
Uchylenie art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o VAT ma w szczególności prowadzić do ujednolicenia momentu deklarowania w informacjach podsumowujących WDT oraz WNT odpowiednio przez dostawców oraz nabywców. Ponadto nie ma konieczności rozpoznawania dla potrzeb VAT faktur sprzedażowych, potwierdzających otrzymanie zaliczki. Zmiana ta pozwala nie tylko ograniczyć rozbieżności w raportowaniu tej samej transakcji wewnątrzwspólnotowej przez dostawcę i nabywcę, ale też uniknąć problemów z dokumentowaniem stawki 0-proc. na zaliczkach z tytułu WDT. Należy podkreślić, że nie uległy zmianie zasady dotyczące magazynów konsygnacyjnych.
5. W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 6-9.
Podobnie jak w przypadku WDT także w odniesieniu do WNT dokonano zmian porządkujących, mających na celu ujednolicenie polskich regulacji z regulacjami wspólnotowymi. W praktyce obowiązek podatkowy z tytułu WNT nadal będzie powstawał w momencie wystawienia faktury z tego tytułu, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy.
6. W przypadku gdy przed terminem, o którym mowa w ust. 5, podatnik podatku od wartości dodanej wystawił fakturę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury.
7. Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio do faktur wystawionych przez podatnika podatku od wartości dodanej potwierdzających otrzymanie przez niego od podatnika całości lub części należności przed dokonaniem dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju.
Analogicznie jak w przypadku WDT nie będzie także konieczności rozpoznawania obowiązku z tytułu VAT w odniesieniu do wypłaconych z tego tytułu zaliczek. Należy podkreślić, że nie uległy zmianie zasady dotyczące magazynów konsygnacyjnych.
1. Mały podatnik może wybrać metodę rozliczeń polegającą na tym, że obowiązek podatkowy powstaje z dniem uregulowania całości lub części należności, nie później niż 90. dnia, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2, 5 i 6, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu naczelnika urzędu skarbowego w terminie do końca miesiąca poprzedzającego okres, za który będzie stosował tę metodę, zwaną dalej "metodą kasową". Uregulowanie należności w części powoduje powstanie obowiązku podatkowego w tej części.
2. W zakresie czynności, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstał przed okresem, za który podatnik rozlicza się metodą kasową, obowiązek podatkowy nie powstaje w terminie określonym na podstawie ust. 1.
Powyższa zmiana na celu poprawę płynności tzw. małych podatników, rozliczających się metodą kasową. Dotychczas bowiem, choć mogli oni stosować metodę kasową, to jednak w przypadku braku zapłaty od kontrahenta za wykonane usługi lub dostarczone towaru, po upływie terminu 90 dni od wydania towarów lub od wykonania usługi, musieli oni rozliczyć podatek należny z tego tytułu i tym samym ponieść ciężar finansowy podatku pomimo braku zapłaty. Uchwalona zmiana eliminuje próg czasowy, do którego w praktyce mali podatnicy mogą rozliczać się w pełni metodą kasową. W znowelizowanym brzmieniu przepis ten w pełni znosi 90-dniowe ograniczenie czasowe dla zastosowania metody kasowej w przypadku małych podatników, w przypadku gdy dokonują oni transakcji z podmiotami będącymi podatnikami VAT czynnymi. Natomiast w przypadku, gdy mali podatnicy będą świadczyć usługi lub dokonywać dostaw towarów na rzecz innych odbiorców niż podatnicy czynni i nie otrzymają od nich zapłaty z tego tytułu, nie będą oni zobowiązani do rozliczenia podatku należnego przez dwukrotnie dłuższy aniżeli obecnie okres - 180 dni. Natomiast zmiana ust. 2 oraz jednoczesne uchylenie ust. 5 ma charakter porządkowy i nie powoduje merytorycznej zmiany.
5. W przypadku podatnika, który zrezygnował z metody kasowej lub utracił prawo do stosowania tej metody, obowiązek podatkowy w stosunku do czynności wykonanych w okresie, kiedy podatnik stosował tę metodę, powstaje w terminie określonym w ust. 1.
Komentarz do tej zmiany został uwzględniony w komentarzu do zmiany art. 21 ust. 1 i 2 ustawy.
6. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów art. 14 ust. 6, art. 19 ust. 7-9, 12 i 17-21 oraz art. 20-20b.
Utrzymane zostały wyłączenia dla zastosowania zasady kasowej w przypadku dokonywania dostaw za pośrednictwem automatów, przy świadczeniu usług telekomunikacyjnych, jak również otrzymania subwencji, dotacji itp. oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw i przemieszczeń w ramach składu konsygnacyjnego. W tych przypadkach obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych. Podobnie na zasadach ogólnych powstaje także obowiązek podatkowy w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów oraz importu usług. Choć nie ma bezpośrednich wyłączeń tego rodzaju transakcji z rozliczenia metodą kasową, to jednak w związku z nowelizacją ust. 1 nie są one konieczne. Po nowelizacji bowiem ust. 1 nie odwołuje się do wszystkich czynności dokonywanych przez małych podatników, lecz jedynie do dostaw towarów i świadczenia usług.
2. W przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, przy czym towar ten jest wysyłany lub transportowany, to wysyłka lub transport tego towaru jest przyporządkowana tylko jednej dostawie; jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport jest przyporządkowana dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że nabywca ten udowodni, że wysyłkę lub transport towaru należy zgodnie z zawartymi przez niego warunkami dostawy przyporządkować jego dostawie.
Powyższa zmiana jest szczególnie istotna z perspektywy podatników uczestniczących w transakcjach łańcuchowych. W praktyce bowiem zgodnie z nią w przypadku tego rodzaju transakcji, gdy podmiotem organizującym transport nie jest ani pierwszy, ani ostatni podmiot w łańcuchu, o tym, czy tzw. ruchomą dostawą jest dostawa na rzecz tego podatnika, czy też dostawa dokonywana przez niego na rzecz kolejnego podmiotu w łańcuchu, decydować mają bezpośrednio warunki dostawy. Po wejściu tej nowelizacji w życie o tym, która z dostaw będzie ruchoma, a w szczególności, która z nich będzie dostawą wewnątrzwspólnotową, a która będzie miała charakter lokalny, decydować mają warunki dostawy. Ponieważ brak jest wytycznych odnośnie do tego, jakie warunki dostawy powodują, że charakteru dostawy wewnątrzwspólnotowej nabiera dostawa dokonywana przez pośrednika, a nie dostawa na jego rzecz, w praktyce pojawiać się mogą wątpliwości w przypadkach, gdy warunki te nie będą jednoznaczne. Zmiana ta ma na celu dostosowanie polskiej ustawy o VAT do wytycznych wynikających z orzecznictwa TSUE.
6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może określić rodzaje dokumentów lub wzór dokumentu, na podstawie których wysyłkę lub transport towarów przyporządkowuje się zgodnie z ust. 2 danej dostawie towarów, uwzględniając:
1) specyfikę dokumentowania określonego rodzaju wysyłki lub transportu towarów;
2) potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku;
3) stosowane techniki rozliczeń.
Uchylenie powyższej delegacji wiąże się ze zmianą ust. 1, w wyniku której określenie dostawy ruchomej ma się odbywać automatycznie na podstawie warunków dostawy i nie będzie konieczne uzasadnianie jej przesunięcia przez podatnika.
14. Warunkiem uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia jest otrzymanie przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, następujących dokumentów, jeżeli dokumenty te łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów:
(...)
2) kopii faktury dostawy;
(...)
14. Warunkiem uznania dostawy towarów w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju za dostawę dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia jest otrzymanie przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, następujących dokumentów, jeżeli dokumenty te łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów:
(...)
(...)
Powyższa zmiana likwiduje obowiązek posiadania kopii faktury sprzedaży jako jednego z dokumentów potwierdzających dostarczenie towaru do nabywcy. Zmianę należy uznać za uzasadnioną, gdyż wystawienie faktury w żaden sposób nie potwierdza, że towar dotarł do miejsca przeznaczenia w innym kraju członkowskim. Należy jednak podkreślić, że obowiązek posiadania kopii faktury wynikać będzie wciąż z ogólnych zasad w zakresie fakturowania.
Rozdział 2a
Miejsce świadczenia przy imporcie towarów
Wprowadzenie art. 26a ma charakter porządkowy. Regulacje te są co do zasady bezpośrednim przeniesieniem art. 36 do rozdziału, który określa zasady dotyczące miejsca świadczenia. Za pozytywne należy uznać określenie wprost zasady określającej, w którym kraju dochodzi do importu towarów, jak również doprecyzowanie, że regulacja ta ma zastosowanie także do towarów wprowadzanych do wolnego obszaru celnego oraz składu wolnocłowego, jak również towarów obejmowanych składowaniem czasowym.
1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j i art. 28n.
Zmiana ta ma charakter techniczny. Potrzeba jej wprowadzenia wynika z nowelizacji art. 28j ustawy o VAT.
Wprowadzenie nowych regulacji w zakresie miejsca świadczenia wynajmu środków transportu stanowi implementację art. 4 dyrektywy 2008/8/WE. Zgodnie z ust. 3 miejscem świadczenia dla niekrótkoterminowego wynajmu środków transportu na rzecz osób niebędących podatnikami będzie co do zasady miejsce, gdzie usługobiorca posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania. Natomiast ust. 4 określa, iż miejscem świadczenia w przypadku usług w zakresie niekrótkoterminowego wynajmu statków rekreacyjnych na rzecz podmiotów, które nie są podatnikami, będzie dla potrzeb VAT miejsce, gdzie dojdzie do przekazania statku usługobiorcy, o ile usługodawca w rzeczywistości świadczy tę usługę ze swojej siedziby bądź też ze stałego miejsca prowadzenia działalności, które jest zbieżne z miejscem przekazania danego statku.
1. W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119, miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2. W przypadku gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119, są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119, jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
Przedmiotowa zmiana ma charakter porządkujący.
1. W przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 2-4.
2. W przypadku gdy zgodnie z przepisami ustawy lub przepisami wykonawczymi do ustawy podatnik może wystawić fakturę przed powstaniem obowiązku podatkowego i wystawi ją w przewidzianym przepisami terminie, a kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej na tej fakturze, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury.
Od 1 stycznia 2013 r. dopuszczone jest używanie przez podatników do przeliczania kwot w walutach obcych kursów publikowanych przez Narodowy Bank Polski lub przez Europejski Bank Centralny. Przepis nie precyzuje, czy podatnik jest zobowiązany do wyboru jednej z tych dwóch metod, czy też może posługiwać się nimi zamiennie. W praktyce przejście na kurs EBC oznacza ewentualną potrzebę dostosowania systemu finansowo-księgowego. W szczególności, jeśli faktury będą wystawiane w innych aniżeli euro walutach, należy pamiętać, że konieczne będzie posłużenie się dwoma kursami w celu wyliczenia kwoty w złotych, tzn. najpierw kursem danej waluty względem euro, a następnie kursem złotego do euro. Natomiast sposób określania właściwego kursu zarówno w przypadku wystawiania faktur nie później niż z momentem powstania obowiązku podatkowego, jak również w przypadku wystawiania faktur przed jego powstaniem, pozostają bez zmian.
1. Podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.
Przedmiotowa zmiana ma charakter techniczny. Odzwierciedla zmiany w odniesieniu do podmiotów działających jako podatnik i objęcia tym zakresem przedstawiciela podatkowego, który w takim przypadku jest zobowiązany do rozliczenia podatku w imieniu podatnika.
Art. 36. 1. W przypadku gdy towary zostaną objęte, na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, procedurą składu celnego, tranzytu, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń i towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium kraju, uważa się, iż import tych towarów będzie dokonany na terytorium kraju.
2. W przypadku gdy towary zostaną objęte, na terytorium kraju, procedurą składu celnego, tranzytu, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń i towary te przestaną podlegać tym procedurom na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, uważa się, iż import tych towarów nie będzie dokonany na terytorium kraju.
Zmiana ta ma charakter techniczny. Uchylenie tego przepisu wiąże się z doprecyzowaniem definicji importu w art. 2 pkt 7 oraz przeniesieniem zasadniczo tych regulacji do rozdziału V, który poświęcony jest zasadom określającym miejsce świadczenia. Ma ono charakter porządkujący. W szczególności zasady te uwzględnione zostały w art. 26a ustawy.
W obecnym kształcie przepis ten wskazuje wprost na rodzaje dokumentów i ich formy, które podatnicy powinni posiadać, aby uzasadnić zastosowanie stawki 0-proc. dla dostaw eksportowych. Niemniej katalog ten jest otwarty. Wprowadzenie poszerzonej listy dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza EU był konieczny w związku z poszerzeniem definicji eksportu także o te przypadki, gdy procedura wywozu towarów rozpoczynana jest w innym kraju EU aniżeli Polska. W różnych krajach członkowskich obowiązują bowiem różne formy dokumentów celnych i zatem podatnicy mogą je otrzymać w różny sposób. W praktyce podatnicy powinni zwrócić szczególną uwagę na dokumenty w formie elektronicznych komunikatów, które otrzymywane są przez nich pośrednio (np. od agencji celnej), a nie bezpośrednio z systemu generującego te komunikaty. W takich bowiem przypadkach należy pamiętać, że konieczne jest zapewnienie autentyczności tych dokumentów.
11. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, posiada kopię dokumentu, w którym urząd celny określony w przepisach celnych potwierdził wywóz tych towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Z dokumentu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
Zmiana ta ma na celu doprecyzowanie i zaktualizowanie dokumentu potwierdzającego wywóz towarów w przypadku eksportu pośredniego w celu zadeklarowania stawki 0-proc. z tytułu tych transakcji. Zastąpiony zostaje obowiązujący obecnie zwrot "kopii dokumentu" odwołaniem do poszerzonego katalogu dokumentów dających prawo do zastosowania stawki 0-proc. w przypadku eksportu.
14h. W przypadku:
1) opodatkowania podatkiem czynności uprzednio zwolnionych od podatku,
2) zwolnienia od podatku czynności uprzednio opodatkowanych podatkiem
- przepisy art. 14a-14g stosuje się odpowiednio.
14h. W przypadku:
1) opodatkowania podatkiem czynności uprzednio zwolnionych od podatku,
2) zwolnienia od podatku czynności uprzednio opodatkowanych podatkiem
Powyższa zmiana ma charakter techniczny. Ma na celu wskazanie referencji do odpowiednich przepisów. Dotychczas bowiem w przepisie znajduje się błędne odwołanie do art. 14a-14g, a nie do ustępów o tych numerach w art. 41.
1. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 proc., pod warunkiem że:
1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
1. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 proc., pod warunkiem że:
2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju
Zgodnie z uchwaloną nowelizacją nie będzie już konieczne podawanie numeru VAT UE zarówno dostawcy, jak również nabywcy. Jednocześnie podatnik dokonujący WDT w celu uzasadnienia zastosowania stawki 0-proc. nie będzie musiał być zarejestrowany na moment dokonywania transakcji. Status podatnika będzie jednak wymagany na moment złożenia deklaracji VAT, w której dana transakcja ma zostać wykazana. Co istotne, zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem rejestracja dla potrzeb dostaw wewnątrzwspólnotowych konieczna będzie w momencie składania deklaracji, a nie w ustawowym terminie na złożenie deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym dana transakcja miała miejsce. Kluczowy jest charakter, w jakim działa podatnik dokonujący transakcji.
3. Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2) kopia faktury,
3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
4) (uchylony)
- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
3. Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
4) (uchylony)
- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
Z początkiem kwietnia 2013 r. do zestawu dokumentów wymaganych do uzasadnienia zastosowania stawki 0-proc. nie będzie już należeć kopia faktury. Oczywiście nie oznacza to, że posiadanie egzemplarza faktury w odniesieniu do WDT nie będzie w ogóle wymagane. Obowiązek ten będzie wynikał z ogólnych zasad dotyczących fakturowania.
4. W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:
1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
3) określenie towarów i ich ilości;
4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.
1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
3) określenie towarów i ich ilości;
4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.
Powyższa zmiana ma charakter techniczny. Wynika z uchylenia obowiązku posiadania kopii faktury jako jednego z dokumentów potwierdzających dostarczenie towarów do innego kraju członkowskiego.
5. W przypadku wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego środka transportu (przewozowego) podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, powinien posiadać dokument zawierający dane umożliwiające prawidłową identyfikację podatnika dokonującego dostaw i nabywcy oraz nowego środka transportu, w szczególności:
1) dane dotyczące podatnika i nabywcy,
2) dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować przedmiot dostawy jako nowy środek transportu,
3) datę dostawy,
4) podpisy podatnika i nabywcy,
5) oświadczenie nabywcy o wywozie nowego środka transportu poza terytorium kraju w terminie 14 dni od dnia dostawy,
6) pouczenie nabywcy o skutkach niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w pkt 5
- zwany dalej "dokumentem wywozu".
1) dane dotyczące podatnika i nabywcy,
2) dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować przedmiot dostawy jako nowy środek transportu,
3) datę dostawy,
4) podpisy podatnika i nabywcy,
5) oświadczenie nabywcy o wywozie nowego środka transportu poza terytorium kraju w terminie 14 dni od dnia dostawy,
6) pouczenie nabywcy o skutkach niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w pkt 5
- zwany dalej "dokumentem wywozu".
Powyższa zmiana ma charakter techniczny. Wynika z uchylenia obowiązku posiadania kopii faktury jako jednego z dokumentów potwierdzających dostarczenie towarów do innego kraju członkowskiego.
Art. 43. 1. Zwalnia się od podatku:
(...)
4) dostawę za cenę równą wartości nominalnej znaczków pocztowych, znaków skarbowych i innych znaków tego typu;
(...)
9) dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę;
(...)
17) usługi pocztowe oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną - realizowane przez operatora obowiązanego do świadczenia powszechnych usług pocztowych;
(...)
(...).
Art. 43 ustawy o VAT został w szerokim zakresie znowelizowany. Większość tych zmian jest efektem ujednolicenia polskich regulacji z regulacjami unijnymi. Część jednak z nich, w szczególności w zakresie zwolnienia w odniesieniu do towarów używanych wejdzie w życie dopiero z początkiem 2014 r. Od kwietnia 2013 r. obowiązywać będzie zmiana w pkt 4. Ma ona charakter porządkowy. Wykreślono bowiem z zakresu zwolnienia znaki skarbowe, których w praktyce już się nie używa. Przepis więc w tym zakresie był martwy. W dalszej kolejności znowelizowano pkt 9. Zmiana ta wynika z wprowadzenia definicji terenów budowlanych w art. 2 pkt 33. Natomiast w odniesieniu do pkt 17 uchwalone zostały zmiany, które są konsekwencją wyroku TSUE w sprawie C-357/07 TNT Post. W znowelizowanym brzmieniu przepis jednoznacznie wskazuje, że zwolnieniem objęte są usługi świadczone przez publicznego operatora pocztowego, jedynie w przypadku gdy działa on w zakresie powszechnych usług pocztowych. Zwolnieniu podlegać nie będą zatem usługi świadczone na podstawie indywidulanych kontraktów.
8. Przez zarządzanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 12, rozumie się:
1) zarządzanie aktywami;
2) dystrybucję tytułów uczestnictwa;
3) tworzenie rejestrów uczestników i administrowanie nimi;
4) prowadzenie rachunków i rejestrów aktywów;
5) przechowywanie aktywów.
Uchylenie ust. 8 jest wynikiem orzeczenia TSUE w sprawie C-169/04 AbbeyNational, zgodnie z którym państwa członkowskie nie są uprawnione do definiowania pojęcia "zarządzania funduszami inwestycyjnymi".
Art. 44. Zwalnia się od podatku wewnątrzwspólnotowe nabycie:
(...)
3) towarów, o których mowa w art. 36 ust. 1.
Art. 44. Zwalnia się od podatku wewnątrzwspólnotowe nabycie:
Uchylenie powyższego przepisu wynika z braku konieczności wyłączania z zakresu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów transakcji, które stanowią import towarów i tym samym nie mogą stanowić wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Art. 46. Na potrzeby stosowania art. 47-80:
za napoje alkoholowe uważa się piwo, wino, aperitify na bazie wina lub alkoholu, koniaki, likiery lub napoje spirytusowe i inne podobne, klasyfikowane według kodów objętych pozycjami od 2203 do 2209 Nomenklatury Scalonej (CN);
(...)
Art. 46. Na potrzeby stosowania art. 47-80:
Powyższa nowelizacja ma charakter techniczny. Wynika z konieczności dostosowania kodów CN, na które powołuje się ustawa o VAT, do kodów obowiązujących na podstawie Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 1006/2011 z 27 września 2011 r.
Art. 83. 1. Stawkę podatku w wysokości 0 proc. stosuje się do:
(...)
importu środków transportu morskiego, rybołówstwa morskiego i statków ratowniczych morskich (CN 8901 10 10, 8901 20 10, 8901 30 10, 8901 90 10, 8902 00 12, 8902 00 18, ex 8905 90 10) przez armatorów morskich;
(...)
Zmiana ma charakter techniczny i spowodowana jest koniecznością dostosowania kodów CN wymienionych w ustawie o VAT do obecnie obowiązujących kodów CN wynikających z Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 1006/2011 z 27 września 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L 282 z 28.10.2011).
1a. Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się przewoźników lotniczych, u których udział:
1) przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
2) zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
3) liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem
- wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co najmniej 60 proc.
1) przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
2) zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
3) liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem
- wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co najmniej 60 proc.
Zaproponowana zmiana precyzuje, że regulacje odnoszące się do przewoźników lotniczych dotyczą przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, którzy posiadają siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju.
1c. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza do dnia 31 marca danego roku podatkowego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego, listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, na okres od dnia 1 kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego roku podatkowego, na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych.
Zmiana precyzuje, że wskazane regulacje dotyczą przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, którzy posiadają siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju.
1f. Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się również przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, uznanych w państwie swojej siedziby za wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.
Zmiana art. 83 ust. 1f zawiera doprecyzowanie pojęcia przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, w odniesieniu do zagranicznych przewoźników lotniczych. Zagraniczny przewoźnik lotniczy będzie uznany za przewoźnika lotniczego wykonującego głównie przewozy w transporcie międzynarodowym na podstawie aktu właściwego organu kraju swojej siedziby, w szczególności koncesji lub certyfikatu przewoźnika lotniczego lub gdy będzie wpisany na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym ogłoszoną przez właściwy organ kraju siedziby tego przewoźnika.
2. Kwotę podatku naliczonego stanowi:
(...)
4) kwota podatku należnego z tytułu:
a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest ich usługobiorca,
b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem jest ich nabywca,
(...)
2. Kwotę podatku naliczonego stanowi:
(...)
4) kwota podatku należnego z tytułu:
a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest ich usługobiorca,
b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem jest ich nabywca,
(...)
W omawianym przypadku zmiana polega na doprecyzowaniu, że kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego zarówno z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 (tj. standardowej transakcji WNT, gdzie rozliczenie VAT dokonywane jest na podstawie faktury wystawionej przez zagranicznego dostawcę towarów), jak i z tytułu przemieszczenia własnych towarów z innego kraju UE do Polski, zrównanej z WNT, o której mowa w art. 11. Poprzednio nowelizowany przepis mówił ogólnie o kwocie podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, nie rozróżniając obu typów tej transakcji.
16. Podatnicy, o których mowa w art. 21 ust. 1, mogą obniżyć kwotę podatku należnego w rozliczeniu za kwartał, w którym:
1) uregulowali całą należność wynikającą z otrzymanej od kontrahenta faktury,
2) dokonali zapłaty podatku wynikającego z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34
- nie wcześniej jednak niż z dniem otrzymania faktury lub dokumentu celnego. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.
17. Przepisu ust. 16 nie stosuje się do kwoty podatku naliczonego, wynikającej z faktur i dokumentów celnych otrzymanych i odliczonych od kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres poprzedzający kwartał, za który podatnik będzie rozliczał się metodą kasową.
18. Podatnicy, o których mowa w art. 21 ust. 5, kwotę podatku naliczonego, wynikającą z faktur lub dokumentów celnych otrzymanych w okresie, kiedy rozliczali się metodą kasową, i nieodliczoną od kwoty podatku należnego do końca tego okresu, mają prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w okresie rozliczeniowym, w którym:
1) uregulowali kontrahentowi całą należność wynikającą z otrzymanych faktur - w przypadku podatku wynikającego z faktur;
2) dokonali zapłaty podatku - w przypadku podatku wynikającego z dokumentów celnych;
3) dokonali zapłaty podatku wynikającego z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34.
Wskazywane przepisy dotyczą momentu realizacji prawa do odliczenia VAT przez małego podatnika. Uzasadnione są m.in. zmianą przepisów odnoszących się do momentu rozpoznania obowiązku podatkowego przez tego typu podatników (w obu przypadkach zmiany wynikają z zapisów tzw. ustawy deregulacyjnej). Podobnie jak dotychczas generalna zasada stanowi, że VAT będzie podlegał odliczeniu w rozliczeniu za kwartał, w którym uregulowana została należność, nie wcześniej niż z dniem otrzymania faktury. Wprowadzono jednak dodatkową możliwość odliczenia podatku z faktury zapłaconej w części (odliczenie przysługiwać będzie w zakresie uregulowanej części należności). Dodatkową zmianą jest wyłączenie stosowania powyższych zasad w przypadku odliczenia z dokumentów celnych (od 1 stycznia 2013 r. odliczenie w tym zakresie będzie się odbywać na zasadach ogólnych - tj. generalnie z chwilą otrzymania dokumentu celnego). W zakresie art. 86 ust. 17 zmiany mają charakter redakcyjny (tj. nie ulega zmianie reguła wskazująca na brak możliwości stosowania zasad wynikających z art. 86 ust. 16 do kwot podatku naliczonego, wynikających z faktur otrzymanych przed okresem, za który podatnik będzie rozliczał się metodą kasową). Znowelizowany art. 86 ust. 18 ustawy o VAT reguluje zasady odliczania VAT w przypadku podatników, którzy zrezygnowali z metody kasowej lub utracili prawo do jej stosowania. Dotychczasowa zasada ogólna pozostaje bez zmian (prawo do odliczenia z faktur otrzymanych w okresie, kiedy korzystali z tej metody, z których nie odliczono jednak VAT do końca tego okresu, przysługiwać będzie w okresie, w którym uregulowali kontrahentowi całą należność wynikającą z otrzymanych faktur). Zmiany w dalszej części omawianego przepisu związane są z wprowadzeniem dla małych podatników odliczenia VAT z dokumentów celnych na zasadach ogólnych, a także uzupełnieniem tego przepisu o możliwość odliczania podatku z faktur w części zapłaconych (odliczenie przysługiwać będzie w odniesieniu do uregulowanej części).
2. Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
W tym zakresie nowelizacja przewiduje pewne uproszczenie dla przedsiębiorców dotyczące możliwości zadysponowania przewidywanym zwrotem VAT jeszcze przed jego dokonaniem przez organ. Podatnicy uzyskujący z urzędu skarbowego zwrot VAT będą bowiem mogli zabezpieczyć nim kredyt dla firm, składając wraz z deklaracją VAT upoważnienie (pisemne i nieodwołalne) organu podatkowego, potwierdzone przez instytucję udzielającą kredyt, do przekazania zwrotu VAT tejże instytucji.
W związku ze zmianą art. 87 ust. 2 dodano art. 87 ust. 10a wskazujący obowiązkowe elementy upoważnienia składanego przez podatnika w przypadku przeznaczenia zwrotu VAT na zabezpieczenie kredytu udzielanego temu podatnikowi.
Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika:
(...)
5) towarów i usług, których nabycie:
a) zostało udokumentowane fakturami otrzymanymi przed dniem utraty zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 lub 9 albo przed dniem rezygnacji z tego zwolnienia, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 113 ust. 5 i 7,
b) nastąpiło w wyniku darowizny lub nieodpłatnego świadczenia usługi.
(...)
Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika:
(...)
Uchyla się cały punkt 5 w art. 88 ust. 1. Przy czym uchylenie przepisu dotyczącego braku odliczenia VAT przy nabyciu towarów i usług w ramach darowizny lub nieodpłatnego świadczenia usług uzasadnione jest tym, iż przepis ten w praktyce nie miał zastosowania. W tego typu przypadkach nie wystawia się bowiem faktur zawierających kwoty VAT, które podlegałyby odliczeniu, lecz wyłącznie faktury wewnętrzne, których jednak obdarowany nie otrzymuje od darczyńcy (nabywca nie ponosi w tym przypadku ciężaru tego podatku, nie ma zatem podstaw do odliczania przez niego VAT).
3a. Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy:
1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
(...),
b) w których kwota podatku wykazana na oryginale faktury lub faktury korygującej jest różna od kwoty wykazanej na kopii;
(...)
3) wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż;
(...)
6) zaświadczenie, o którym mowa w art. 86a ust. 5, zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym;
(...).
3a. Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy:
1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
(...)
(...).
Omawiana zmiana polega na uchyleniu trzech przepisów, w odniesieniu do których ustawa o VAT ograniczała dotychczas prawo do odliczenia VAT. W opublikowanym uzasadnieniu do nowelizacji ustawy w zakresie dwóch pierwszych zmian wskazywano, że zastosowanie samodzielne tych przepisów mogłoby prowadzić do naruszenia zasady proporcjonalności. Trzecia ze zmian polega natomiast na usunięciu z katalogu przypadków, w których faktury i dokumenty celne nie stanowią podstawy do odliczenia VAT, przypadku gdy zaświadczenie, o którym mowa w art. 86a ust. 5 (tj. potwierdzające spełnienie określonych wymagań dla pojazdów samochodowych, wydawane przez okręgową stację kontroli pojazdów), zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym.
Dodany przepis stanowi konsekwencję orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach połączonych C-536/08 i C-539/08. W sytuacji gdy zastosowanie ma art. 25 ust. 2 ustawy o VAT, tj. gdy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, które przyznało nabywcy numer do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, inne niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, nabycie towarów w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie będzie bezpośrednio służyło w państwie identyfikacji podatkowej nabywcy jakiejkolwiek transakcji opodatkowanej realizowanej na terytorium tego państwa członkowskiego. W konsekwencji powoduje to, że nie zostanie spełniony podstawowy warunek uprawniający do odliczenia podatku. W uzasadnieniu zmian do ustawy wskazano w zakresie omawianej regulacji, że przyznanie nabywcy w tej sytuacji prawa do odliczenia podatku mogłoby stanowić zagrożenie dla skuteczności opodatkowania i deklarowania nabycia w kraju zakończenia wysyłki bądź transportu i niwelowałoby znaczenie podstawowej zasady opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w państwie członkowskim ostatecznej konsumpcji.
1. Podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Korekta podatku dotyczy również kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności odpisanej jako nieściągalna lub której nieściągalność została uprawdopodobniona.
1a. Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.
Omawiany przepis jest pierwszym z serii przepisów dotyczących ulgi na złe długi, która doczekała się nowelizacji na mocy wprowadzanych 1 stycznia 2013 r. przepisów ustawy deregulacyjnej. W kontekście całokształtu zmian omawianych przepisów należy uznać, że wprowadzają one jedne z największych modyfikacji, zmieniając istotnie dotychczasowe zasady korzystania z istniejącego już od kilku lat przywileju dla wierzycieli w zakresie przeterminowanych faktur VAT, jak również związanych z tym obowiązków dłużnika. Zgodnie z uzasadnieniem nowelizacji, celem zmian jest wprowadzenie do prawa podatkowego narzędzi, które pozwolą przedsiębiorcom skuteczniej walczyć z zatorami płatniczymi, a w konsekwencji pozwolą na upowszechnienie możliwości korzystania z ulgi na złe długi. Cel ten ma być osiągnięty poprzez skrócenie terminu na dokonanie korekty oraz wprowadzenie wielu odbiurokratyzowanych zmian, umożliwiających dodatkowo skorzystanie z tej instytucji niejako w sposób automatyczny. Znowelizowany art. 89a ust. 1 i 1a ustawy o VAT pozwala wierzycielowi na zmniejszenie podstawy opodatkowania oraz podatku należnego (dotychczas w ustawie mowa była jedynie o zmniejszeniu samego podatku) w przypadku uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności. Przy czym nieściągalność uważana jest za uprawdopodobnioną już po 150 dniach (zamiast dotychczasowych 180 dni) od uzgodnionego dnia upływu terminu płatności, o ile nie została wcześniej uregulowana lub zbyta. Należy podkreślić, że zgodnie z założeniami Ministerstwa Gospodarki (wyrażonymi w uzasadnieniu do ustawy deregulacyjnej nowelizującej ustawę o VAT) termin 150 dni miałby być w kolejnych latach skracany, jeśli skala korekt nie spowoduje dysfunkcji pracy urzędów skarbowych. Ważną informacją jest również to, że analizowane przepisy przewidują prawo wierzyciela do skorzystania z ulgi na złe długi (a nie obowiązek - jak to ma miejsce w odniesieniu do dłużnika, na co wskazujemy w dalszej części komentarza).
2. Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są następujące warunki:
1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
2) wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny;
3) wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, o której mowa w ust. 1, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni;
4) wierzytelności nie zostały zbyte;
5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona;
6) wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w ust. 1, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie.
2. Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są następujące warunki:
1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona;
Wraz ze zmianą art. 89a ust. 1 i 1a, zmianie ulega brzmienie art. 89a ust. 3-5. W szczególności uchylone zostały dwa warunki uznane za zbędne (tj. warunek dotyczący uprzedniego wykazania w deklaracji VAT kwot podatku, które podlegać będą korekcie po stronie wierzyciela, a także warunek niezbywania wierzytelności przed dokonaniem korekty). Jednocześnie zlikwidowano wymóg zawiadamiania dłużnika o zamiarze skorzystania z ulgi na złe długi oraz o jej dokonaniu przez wierzyciela (co dotychczas w dużej części powodowało formalizm i często zniechęcało wierzycieli do korzystania z ulgi). Z drugiej jednak strony wprowadzono dodatkowy warunek, który może się okazać w praktyce znacznym utrudnieniem/ograniczeniem dla podatników zamierzających z ulgi skorzystać. Mianowicie stosowanie ulgi nie jest możliwe w sytuacji, gdy w momencie korekty dłużnik jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji (dotychczas ograniczenie takie odnosiło się jedynie do momentu, w którym miała miejsca sama transakcja, a nie do momentu dokonania korekty). Dodatkowo w analizowanym przepisie doprecyzowano, że powyższy wymóg powinien być spełniony na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty.
3. Korekta podatku należnego może nastąpić w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym upłynął termin określony w ust. 2 pkt 6, nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym wierzyciel uzyskał potwierdzenie odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa ust. 2 pkt 6. Warunkiem dokonania korekty jest uzyskanie przez wierzyciela potwierdzenia odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa ust. 2 pkt 6.
4. W przypadku gdy po dokonaniu korekty określonej w ust. 1 należność została uregulowana w jakiejkolwiek formie, podatnik, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest zwiększyć podatek należny w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek należny zwiększa się w odniesieniu do tej części.
5. Podatnik obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty podatku należnego określonej w ust. 1, zawiadomić o korekcie, o której mowa w ust. 1, właściwy dla podatnika urząd skarbowy wraz z podaniem kwot korekty podatku należnego.
Kluczowa zmiana w analizowanym zakresie polega na oderwaniu momentu dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego przez wierzyciela od momentu otrzymania potwierdzenia otrzymania przez dłużnika zawiadomienia o zamiarze dokonania korekty. Od 1 stycznia 2013 r. decydujący jest bowiem moment, w którym upłynął 150. dzień od dnia upływu terminu płatności danej wierzytelności. Korekta jest zaś możliwa, o ile do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji VAT za okres, w którym moment ten wystąpił, wierzytelność nadal nie została uregulowana przez dłużnika lub zbyta przez wierzyciela. Podobnie jak dotychczas, uregulowanie przez dłużnika wierzytelności (lub jej części) po dokonaniu korekty przez wierzyciela wiąże się z koniecznością ponownej korekty ("odwrócenia ulgi" w odpowiedniej części) przez wierzyciela (w bieżącym rozliczeniu, bez konieczności dokonywania korekt za poprzednie okresy rozliczeniowe). Podobny obowiązek wprowadzony został w przypadku zbycia wierzytelności przez wierzyciela. Jednocześnie, po 1 stycznia 2013 r. przepisy ustawy o VAT nadal przewidują wymóg powiadomienia właściwego organu podatkowego o dokonaniu korekty (skorzystaniu z ulgi) przez wierzyciela.
6. Podatnik w ciągu 7 dni od dnia dokonania korekty podatku należnego wymienionej w ust. 1 obowiązany jest również zawiadomić dłużnika o tej czynności. Kopia zawiadomienia jest przesyłana do właściwego dla podatnika urzędu skarbowego.
Zmiana polega na rezygnacji z dotychczasowego warunku zawiadamiania dłużnika o dokonaniu korekty przez wierzyciela (wymóg powiadomienia właściwego organu podatkowego pozostanie - wynikać będzie z art. 89a ust. 5 ustawy o VAT) .
7. Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się, jeżeli pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem istnieje związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2-4.
Zmiana ma charakter redakcyjny.
Przepis ten wprowadza delegację ustawową dla Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia wzoru składanego przez wierzyciela zawiadomienia o dokonanej korekcie (określenie wzoru takiego zawiadomienia zapewnić ma usprawnienie obsługi weryfikacji przez organy podatkowe realizacji obowiązków nałożonych w takim przypadku na dłużników).
1. W przypadku otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6, i nieuregulowania należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, podatnik (dłużnik) jest obowiązany do odpowiedniego pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu lub w przypadku jego braku, do odpowiedniego powiększenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku wynikającą z nieuregulowanych faktur, poprzez korektę deklaracji za okres, w którym dokonał odliczenia.
Prezentowany przepis najlepiej odzwierciedla planowany przez ustawodawcę automatyzm stosowania ulgi na złe długi. Przy czym, automatyzm ten w większym zakresie dotyczy dłużnika (który ma obowiązek dokonania korekty VAT z nieopłaconej faktury) niż wierzyciela (któremu ustawa o VAT pozostawia prawo do skorzystania z korekty). Co więcej, różnice w brzmieniu przepisów regulujących zasady stosowania ulgi na złe długi przez wierzyciela i przez dłużnika zdają się wskazywać, że wierzyciel ma prawo wyboru momentu, w którym z prawa do dokonania danej korekty skorzysta (realizując je jednak w rozliczeniu za okres wynikający z art. 89a ust. 1 ustawy), podczas gdy po stronie dłużnika jakiekolwiek odroczenie korekty nie będzie możliwe, a ewentualne opóźnienia wiązać się będą z istotnymi sankcjami.
Odnosząc się do samej zasady stosowania ulgi przez dłużnika, należy wskazać, że ustawa przewiduje bezwarunkowy obowiązek dokonania korekty odliczonego uprzednio VAT naliczonego z faktury, która nie została przez niego uregulowania w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności. Korekty dokonuje się przy tym w rozliczeniu za okres, w którym upłynął ów 150. dzień. W odróżnieniu od stanu dotychczasowego, znowelizowane przepisy nakładają na dłużnika obowiązek korekty podatku naliczonego niezależnie od tego, czy wierzyciel dokonał analogicznej korekty po stronie podatku należnego, czy też nie.
W związku ze zmianą art. 89b ust. 1 dodano przepis doprecyzowujący termin, w którym dokonanie zapłaty kwot wykazanych w przeterminowanej fakturze VAT zwalnia dłużnika z obowiązku dokonania korekty odliczonego uprzednio podatku naliczonego.
2. W przypadku częściowego uregulowania należności przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, korekta dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności.
Przepis ten doprecyzowuje zasady stosowania ulgi na złe długi w przypadku częściowego uregulowania należności przez dłużnika przed upływem 150 dni od uzgodnionego terminu płatności wynikającego z faktury lub umowy.
3. Do zaległości podatkowych wynikających z korekty podatku naliczonego, o którym mowa w ust. 1, mają zastosowanie odrębne przepisy o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika.
Ust. 3 zostaje uchylony w związku z nałożeniem na dłużnika obowiązku korygowania uprzednio odliczonego podatku naliczonego w okresie, w którym nieściągalność danej wierzytelności została uprawdopodobniona (tj. na bieżąco, bez konieczności korygowania okresu rozliczeniowego, w którym pierwotnie odliczono związany z nią VAT).
5. Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej o doręczeniach.
Zmiana związana jest z likwidacją obowiązku powiadamiania dłużnika o zamiarze skorzystania przez wierzyciela z ulgi na złe długi.
Zwieńczeniem serii przepisów dotyczących stosowania ulgi na złe długi jest nowy przepis, który ma dyscyplinować dłużników do prawidłowego stosowania korekty odliczonego uprzednio podatku naliczonego w tytułu przeterminowanych faktur VAT, zgodnie ze znowelizowanymi przepisami. Regulacja ta wprowadza bowiem sankcję w wysokości 30% nieskorygowanej kwoty podatku naliczonego wynikającego z nieuregulowanych faktur, przy czym sankcja ta może mieć zastosowanie wyłącznie wobec dłużnika (w razie naruszenia przez niego obowiązku dokonania korekty), a nigdy wierzyciela (nawet jeśli on z ulgi na złe długi sam nie skorzystał, mając do niej prawo). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego sankcja ta nie będzie nakładana jedynie w przypadku dłużników będących osobami fizycznymi, które za ten sam czyn ponosić będą odpowiedzialność na gruncie KKS.
Dodanie ust. 3a w art. 96 wiąże się ze zmianą dotyczącą przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w art. 18d ust. 1 (działającego w swoim imieniu, lecz na rzecz podatnika nie posiadającego rejestracji VAT w kraju). Zmiana ta znosi obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, przez podatnika ustanawiającego takiego przedstawiciela podatkowego. Obowiązki podatnika przejmuje bowiem przedstawiciel podatkowy, który będzie działał we własnym imieniu, lecz na rzecz podatnika.
11. Podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny jest obowiązany umieszczać numer identyfikacji podatkowej na fakturach oraz w ofertach.
Zmiana ta wynika z faktu, iż przepisy dyrektywy 2006/112/WE nie regulują kwestii umieszczenia numerów VAT w ofertach. Dodatkowo w uzasadnieniu zmian do ustawy o VAT wskazywano, że nie ma potrzeby dodatkowego wskazywania konieczności wykazywania numeru VAT na fakturach (kwestia ta będzie bowiem uregulowana w odpowiednich przepisach dotyczących wystawiania faktur).
Dodanie ust. 3a w art. 97 wiąże się ze zmianą dotyczącą przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w art. 18d ust. 1 (działającego w swoim imieniu, lecz na rzecz podatnika nieposiadającego rejestracji VAT w kraju). Zmiana ta ma na celu zniesienie obowiązku rejestrowania podatnika ustanawiającego przedstawiciela podatkowego jako podatnika VAT UE. Obowiązki podatnika przejmuje bowiem przedstawiciel podatkowy, który będzie działał we własnym imieniu, lecz na rzecz podatnika.
7. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 oraz podmiotów wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, chyba że przysługuje im zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego zgodnie z art. 87 lub przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3 albo są obowiązani do dokonania korekty podatku odliczonego, o której mowa w art. 90a lub art. 91.
Zmiana ta wynika z zapisów tzw. ustawy deregulacyjnej i polega na dodaniu punktu 3 w art. 99 ust.7, odnoszącego się do stosowania ulgi na złe długi. Poszerza on zakres podatników zwolnionych od podatku lub wykonujących określone czynności zwolnione z VAT, którzy mimo zwolnienia zobowiązani będą - w określonych sytuacjach - do złożenia deklaracji VAT. W szczególności dodany przepis wskazuje, że po otrzymaniu lub uregulowaniu należności dotyczących stosowania ulgi na złe długi podatnicy korzystający ze wskazanych zwolnień z VAT będą odpowiednio obowiązani lub uprawnieni do dokonania korekty podatku VAT w złożonej, wyłącznie na tę okoliczność, deklaracji podatkowej. Z uwagi na znaczne opóźnienia w regulowaniu należności możliwe będą bowiem sytuacje, w których ich uregulowanie będzie miało miejsce już po zmianie statusu podatników, tj. z podatników VAT czynnych na podatników VAT zwolnionych.
Warto w tym momencie wskazać, iż zmianę do omawianego przepisu przewiduje również nowelizacja przygotowana przez MF, niemniej jednak zmiana ta ma wejść w życie dopiero 1 stycznia 2014 r. Co ciekawe, jest ona zgoła odmienna od zmiany wprowadzonej przez ustawę deregulacyjną z początkiem 2013 r. (ciężko tu się doszukać wspólnego mianownika). W nowelizacji MF dokonuje się bowiem jedynie zmian redakcyjnych w stosunku do dzisiejszej wersji art. 99 ust. 7 (związanych ze zmianą art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT, wchodzącą w życie 1 stycznia 2014 r., zgodnie z którą zwalnia się od VAT sprzedaż, a nie podatnika). Nie przewiduje się przy tym zmian, o których mowa w poprzedniej części komentarza, a więc odnoszących się do stosowania ulgi na złe długi (co w praktyce oznacza, że art. 99 ust. 7 pkt 3 obowiązywać będzie jedynie przez rok, do wejścia w życie przepisów nowelizacji MF).
Przepis ten jest nowym rozwiązaniem i reguluje sposób oraz termin składania deklaracji VAT przez przedstawiciela podatkowego, w przypadku, gdy przedstawiciel został ustanowiony przez podatnika nieposiadającego rejestracji VAT jako podatnik czynny do działania we własnym imieniu, lecz na rzecz tego podatnika. W takim przypadku deklarację VAT składa sam przedstawiciel podatkowy, a nie podatnik, na rzecz którego działa.
14. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3 i 8-11, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku.
Zmiany w brzmieniu art. 99 ust. 14 oraz dodanie art. 99 ust. 14a i 14b mają charakter techniczny i zawierają delegację dla ministra finansów do określenia w drodze rozporządzenia wzorów odpowiednich deklaracji VAT (w tym deklaracji składanej przez przedstawiciela podatkowego we własnym imieniu, ale na rzecz podatnika nieposiadającego w kraju rejestracji jako podatnik VAT czynny).
Komentarz do zmiany uwzględniony w komentarzu do art. 99 ust. 14.
Dodanie ust. 12 w art. 100 wiąże się ze zmianą dotyczącą przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w art. 18d ust. 1 (działającego w swoim imieniu, lecz na rzecz podatnika bez rejestracji w kraju jako podatnik VAT czynny). W przypadku ustanowienia takiego przedstawiciela podatkowego informacje podsumowujące będzie składał ten przedstawiciel, a nie podatnik, który ustanowił go przedstawicielem.
7. W przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, są wystawiane faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie. Faktury wewnętrzne są wystawiane także dla udokumentowania zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze.
Zmiana przedstawionego przepisu polega na likwidacji obowiązku wystawiania faktur wewnętrznych, pozostawiając jednak podatnikom nadal możliwość (opcję) ich wystawiania, według wyboru podatnika. W uzasadnieniu do nowelizacji ustawy o VAT w tym zakresie wskazywano, że omawiana zmiana jest konieczna z uwagi na to, iż właściwe regulacje prawa unijnego nie przewidują możliwości wymagania przez państwa członkowskie wystawiania tego rodzaju faktur. Uznając fakturę VAT za dokument pomocniczy (który nie jest przez podatnika wprowadzany do obiegu, lecz służy jedynie prawidłowej kalkulacji podatku VAT w przypadku określonych typów transakcji), ustawodawca doszedł do wniosku, że podobne rozliczenia będą mogły być dokonywane na podstawie innych dokumentów (np. faktury wystawionej przez zagranicznego dostawcę lub usługodawcę - w przypadku WNT lub importu usług, lub dowolnego dokumentu wewnętrznego - w przypadku nieodpłatnych wydań towarów lub nieodpłatnego świadczenia usług). Przy czym nic nie stoi na przeszkodzie by tego typu dokumenty odzwierciedlały wszystkie informacje i dane, które obecnie powinna zawierać faktura wewnętrzna.
3a. Podatnicy prowadzący ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani:
1) dokonywać wydruku paragonu fiskalnego lub faktury z każdej sprzedaży oraz wydawać oryginał wydrukowanego dokumentu nabywcy;
(...)
8) dokonywać wydruku emitowanych przez kasę rejestrującą dokumentów i ich kopii na nośniku papierowym;
(...)
3a. Podatnicy prowadzący ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani:
Obecne brzmienie art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT zobowiązują podatników prowadzących ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących do:
dokonywania wydruku paragonu fiskalnego lub faktury z każdej sprzedaży oraz
do wydawania oryginał wydrukowanego dokumentu nabywcy.
Zmiana w tym przepisie polega na pominięciu zwrotu "oryginał". Powyższa zmiana ma charakter doprecyzowujący, w związku z nowym brzmieniem artykułów. 106a-106m (które wchodzą w życie od 1 stycznia 2014 r.).
Ponadto zgodnie z obecnym brzmieniem art. 111 ust. 3a pkt 8 ustawy o VAT ww. podatnicy są obowiązani dokonywać wydruku emitowanych przez kasę rejestrującą dokumentów i ich kopii na nośniku papierowym. Zmiana w tym przepisie polega na pominięciu zwrotu "na nośniku papierowym".
6c. Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 6b, wydaje się na czas określony i może być ono cofnięte w przypadku wprowadzenia do obrotu kas rejestrujących niespełniających funkcji, kryteriów i warunków technicznych, które muszą spełniać kasy rejestrujące, oraz złożonymi dokumentami, w tym wzorcem kasy, o których mowa w ust. 9 pkt 2.
Intencją ustawodawcy jest doprecyzowanie dotychczasowego przepisu określającego przypadki cofnięcia potwierdzenia, o którym mowa w art. 111 ust. 6b ustawy o VAT. W szczególności doprecyzowanie polega na wskazaniu, iż potwierdzenia, o których mowa w ust. 6b, o spełnieniu przez kasę funkcji, kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy, będą cofnięte w przypadku wprowadzenia do obrotu przez:
wproducenta krajowego kas rejestrujących,
wpodmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia kas rejestrujących lub
wimportera kas rejestrujących,
które nie spełniają funkcji, kryteriów i warunków technicznych lub są niezgodne z egzemplarzem wzorcowym kasy lub dokumentami dołączanymi do wniosku o wydanie tego potwierdzenia.
Art. 112. Podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Przepis art. 112 ustawy o VAT ma charakter doprecyzowujący dzięki dodaniu zwrotu "w szczególności faktury". Przepis ten został zmieniony w celu wyraźnego wskazania, iż regulacje dotyczą również dokumentów, jakimi są faktury.
2. Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.
Według uzasadnienia do projektu zmian do ustawy o VAT "proponowana zmiana w art. 119 ust. 2 ustawy o VAT ma na celu doprecyzowanie definicji marży poprzez zastąpienie wyrażenia »cena nabycia« wyrażeniem »faktyczne koszty poniesione przez podatnika«".
W szczególności zmiana ta oznacza, iż w przypadku usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatek od takich usług (tj. rozliczany przez nabywcę usług jako koszt poniesiony przez podatnika z tytułu ich nabycia) będzie uwzględniony przy obliczaniu marży. Zmiana ta ma na celu wierniejsze odzwierciedlenie przepisów dyrektywy 2006/112/WE w tym zakresie. Bowiem według art. 308 dyrektywy 2006/112/WE przez marżę rozumie się różnicę między całkowitą kwotą do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
9. Jeżeli różnica, o której mowa w ust. 7, utrzymuje się przez okres 12 miesięcy, to podatnik traci prawo do obliczania marży zgodnie z ust. 5. Podatnik może ubiegać się ponownie o skorzystanie z obliczania marży zgodnie z ust. 5 po upływie roku od utraty tego prawa, licząc do końca miesiąca, w którym utracił prawo do rozliczania tą metodą.
Zmiana w art. 120 w ust. 9 ustawy o VAT ma charakter wyłącznie redakcyjny. W drugim zdaniu wyraz "do" zastępuje się wyrazem "od". Zgodnie z nowym brzmieniem podatnik może więc ubiegać się ponownie o skorzystanie z obliczania marży zgodnie z ust. 5 po upływie roku od utraty tego prawa, licząc od końca miesiąca, w którym utracił prawo do rozliczania tą metodą.
3. Urząd celny potwierdza wywóz towaru na dokumencie, o którym mowa w ust. 2, po okazaniu przez podróżnego wywożonego towaru i sprawdzeniu zgodności danych dotyczących podróżnego zawartych w tym dokumencie z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość.
Wykreśleniu ulega zwrot "po okazaniu przez podróżnego wywożonego towaru". Zatem według znowelizowanych przepisów określających warunki zwrotu podatku VAT dla podróżnych wywożących poza terytorium UE towary zakupione na terytorium UE liberalizują się. Potwierdzenie przez urząd celny wywozu ww. towarów na odpowiednim dokumencie (stanowiącym podstawę do dokonania zwrotu VAT) będzie mogło nastąpić bez konieczności okazania przez podróżnego ww. towaru.
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
24 |
ex 10.1 |
Mięso i wyroby z mięsa, zakonserwowane, z wyłączeniem: 1) tłuszczów technicznych, 2) produktów ubocznych garbarń, 3) skór i skórek, niejadalnych, 4) piór, puchu, pierza i skórek ptaków |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
24 |
ex 10.1 |
Mięso i wyroby z mięsa, zakonserwowane, z wyłączeniem: 1) tłuszczów technicznych, 2) produktów ubocznych garbarń, 3) skór i skórek, niejadalnych, 4) piór, puchu, pierza i skórek ptaków 5) wełny szarpanej 6) odpadów zwierzęcych surowych, niejadalnych (PKWiU ex 10.11.60.0) z wyjątkiem jelit, pęcherzy i żołądków |
|
(...) |
(...) |
(...) |
Z towarów korzystających z obniżonych stawek VAT (obecnie wynoszących 8% lub 5%) sklasyfikowanych w grupowaniu 10.1 PKWiU w zakresie stanowiącym "Mięso i wyroby z mięsa, zakonserwowane" wyłączone zostaną:
wwełna szarpana
wodpady zwierzęce surowe, niejadalne (PKWiU ex 10.11.60.0) z wyjątkiem jelit, pęcherzy i żołądków (towary te będą podlegały oprocentowaniu 5% stawką VAT, bowiem jelita i pęcherze są wykorzystywane m.in. do produkcji kiełbas, salcesonów, z kolei żołądki np. z drobiu mogą stanowić produkt spożywczy).
Inaczej mówiąc, wełna szarpana i odpady zwierzęce surowe, niejadalne (sklasyfikowane w PKWiU ex 10.11.60.0) z wyjątkiem jelit, pęcherzy i żołądków będą opodatkowane od 1 kwietnia 2013 r. podstawową stawką VAT. Wyżej wskazanymi odpadami zwierzęcymi surowymi, niejadalnymi, dla których wzrośnie stawka podatku do 23%, są m.in.:
wszczecina i sierść świń lub dzików, sierść borsuka i inne szczeciny do wyrobu szczotek i pędzli, odpadki takiej szczeciny lub sierści,
wkości (w tym słoniowe) i rdzenie rogów oraz proszek i odpady z tych produktów,
wskorupy żółwi, kopyta, paznokcie, szpony, pazury i dzioby.
Zgodnie z treścią uzasadnienia do projektu zmian w ustawie o VAT: "W związku z tym, że przedmiotowe towary nie stanowią produktów żywnościowych, brak jest merytorycznego uzasadnienia do stosowania dla tych produktów obniżonych stawek podatku. Zgodnie z art. 98 dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone. Stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku nr III. Z uwagi, iż wełna szarpana i odpady zwierzęce nie są wymienione w ww. załączniku, powinny podlegać opodatkowaniu według stawki podstawowej".
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
52 |
ex 11.07.19.0 |
Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) zawierające tłuszcz mlekowy |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
52 |
ex 11.07.19.0 |
Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) zawierające tłuszcz mlekowy, z wyłączeniem napojów, przy przygotowywaniu których wykorzystywany jest napar z kawy lub herbaty, niezależnie od udziału procentowego tego naparu w przygotowywanym napoju |
|
(...) |
(...) |
(...) |
Komentarz do ww. zmiany znajduje się w części komentarza dotyczącej załącznika nr 10, poz. 31.
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
108 |
ex 13.92.13.0 |
Obrusy i serwety - wyłącznie bielizna stołowa haftowana z tkanin bawełnianych, z lnu, z pozostałych tkanin |
|
109 |
ex 13.92.16.0 |
Wyroby wyposażenia wnętrz, gdzie indziej niesklasyfikowane; zestawy tkanin i przędzy do wykonywania dywaników, gobelinów itp. - wyłącznie narzuty i kapy na łóżka |
|
110 |
ex 13.99.11.0 |
Tiule i pozostałe wyroby siatkowe, z wyłączeniem tkanin i dzianin; koronki w sztukach, w postaci taśm lub aplikacji - wyłącznie wyroby koronkowe (szydełkowe, klockowe, frywolitkowe, drutowe, igliczkowe) |
|
111 |
ex 14.13 |
Pozostała odzież wierzchnia - wyłącznie wyroby rękodzieła ludowego i artystycznego, odzieżowe, z wyjątkiem używanych wyrobów rękodzieła ludowego i artystycznego, odzieżowych |
|
112 |
ex 15.12.11.0 |
Wyroby rymarskie z dowolnego materiału przeznaczone dla zwierząt, z wyłączeniem biczy, szpicrut i lasek |
|
113 |
ex 16.24.12.0 |
Beczki i pozostałe wyroby bednarskie, z drewna - wyłącznie beczki i komplety beczkowe, z drewna: iglastego, liściastego |
|
114 |
ex 16.29.12.0 |
Przybory stołowe i kuchenne, z drewna - wyłącznie: deski, łyżki, łyżeczki, widelce, szczypce, wałki, tłuczki, pałki, pozostałe przybory stołowe i kuchenne |
|
115 |
ex 16.29.13.0 |
Intarsje i mozaiki, kasety i szkatułki na biżuterię lub sztućce i podobne artykuły, statuetki oraz pozostałe ozdoby, z drewna - wyłącznie galanteria dekoracyjna z drewna |
|
116 |
ex 16.29.14.0 |
Ramy do obrazów, fotografii, luster lub podobnych przedmiotów oraz pozostałe wyroby, z drewna - wyłącznie: 1) wyroby do użytku domowego drewniane (szatkownice, maselnice, deseczki do papieru toaletowego, itp.), 2) przybory i sprzęt do prania drewniany (tary, szczypce, itp.) |
|
117 |
ex 16.29.25.0 |
Wyroby ze słomy, esparto i pozostałych materiałów w rodzaju stosowanych do wyplatania; wyroby koszykarskie i wikliniarskie - wyłącznie: 1) wyroby plecionkarsko-koszykarskie z rogożyny i wikliny, 2) galanteria koszykarska z trzciny egzotycznej, 3) wyroby koszykarskie i inne, z materiałów roślinnych, pozostałych, osobno niewymienione, 4) łubianki, wyroby koszykarskie i inne z łuby |
|
118 |
ex 17.29.19.0 |
Papier do wyrobu papierosów, szpule, cewki, cewki przędzalnicze i podobne nośniki z masy papierniczej; papier i tektura filtracyjne; pozostałe artykuły z papieru i tektury, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie: 1) wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowej, 2) wycinanki ludowe i artystyczne |
|
119 |
ex 22.29.29.0 |
Pozostałe wyroby z tworzyw sztucznych - wyłącznie wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowej |
|
120 |
ex 23.41.12.0 |
Zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, z wyłączeniem z porcelany, również chińskiej - wyłącznie wyroby garncarskie użytkowo-dekoracyjne |
|
121 |
ex 23.41.13.0 |
Statuetki i pozostałe ceramiczne wyroby dekoracyjne - wyłącznie wyroby garncarskie użytkowo-dekoracyjne, rzeźby, płaskorzeźby |
|
122 |
ex 25.71.15.0 |
Szpady, szable, kordy, bagnety, lance oraz podobna broń i jej części - wyłącznie militaria |
|
123 |
ex 25.99.29.0 |
Pozostałe wyroby z metali nieszlachetnych, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie wyroby kowalstwa artystycznego |
|
124 |
ex 32.20.12.0 |
Pozostałe strunowe instrumenty muzyczne - wyłącznie smyczkowe |
|
125 |
32.20.20.0 |
Części i akcesoria do instrumentów muzycznych |
|
126 |
32.40.11.0 |
Lalki przedstawiające wyłącznie postacie ludzkie |
|
127 |
ex 32.99.51.0 |
Wyroby świąteczne, festiwalowe, karnawałowe lub inne służące rozrywce, włączając akcesoria do sztuk magicznych i żartów - wyłącznie: wyroby garncarskie użytkowo-dekoracyjne, wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowej |
|
128 |
ex 32.99.59.0 |
Pozostałe różne wyroby, gdzie indziej niesklasyfikowane - wyłącznie: rzeźby, płaskorzeźby, wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowej, |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
108 |
(uchylona) |
|
|
109 |
(uchylona) |
|
|
110 |
(uchylona) |
|
|
111 |
(uchylona) |
|
|
112 |
(uchylona) |
|
|
113 |
(uchylona) |
|
|
114 |
(uchylona) |
|
|
115 |
(uchylona) |
|
|
116 |
(uchylona) |
|
|
117 |
(uchylona) |
|
|
118 |
(uchylona) |
|
|
119 |
(uchylona) |
|
|
120 |
(uchylona) |
|
|
121 |
(uchylona) |
|
|
122 |
(uchylona) |
|
|
123 |
(uchylona) |
|
|
124 |
(uchylona) |
|
|
125 |
(uchylona) |
|
|
126 |
(uchylona) |
|
|
127 |
(uchylona) |
|
|
128 |
(uchylona) |
|
|
(...) |
(...) |
(...) |
Od 1 kwietnia 2013 r. z obniżonej stawki VAT (obecnie wynosząca 8%) nie będzie korzystało wiele wyrobów sztuki ludowej oraz rękodzielniczych, od bielizny stołowej haftowanej z tkanin bawełnianych, z lnu, z pozostałych tkanin aż po rzeźby, płaskorzeźby, wyroby plastyki zdobniczo-obrzędowe. Według uzasadnienia do projektu zmian w ustawie o VAT: "Stosowanie do tych towarów stawki obniżonej VAT nie ma uzasadnienia w przepisach unijnych. Co do zasady, stosowanie przez państwa członkowskie stawek obniżonych VAT jest możliwe jedynie w odniesieniu do towarów oraz usług wymienionych w załączniku nr III do dyrektywy 2006/112/WE. W załączniku tym nie zostały wymienione wyroby sztuki ludowej oraz rękodzieła i rzemiosła, co oznacza, że towary te powinny być opodatkowane stawką podstawową podatku od towarów i usług".
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
164 |
ex 59.11.1 |
Usługi związane z filmami, nagraniami wideo i programami telewizyjnymi - wyłącznie w zakresie produkcji programów telewizyjnych *) |
|
165 |
ex 59.14.10.0 |
Usługi związane z projekcją filmów *) |
|
166 |
ex 59.20.1 |
Usługi w zakresie nagrywania dźwięku i wydarzeń na żywo *) |
|
167 |
ex 59.20.2 |
Usługi związane z produkcją programów radiofonicznych *) |
|
168 |
ex 60 |
Usługi związane z nadawaniem programów ogólnodostępnych i abonamentowych, inne niż określone w art. 43 ust. 1 pkt 34 *) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
164 |
(uchylona) |
|
|
165 |
(uchylona) |
|
|
166 |
(uchylona) |
|
|
167 |
(uchylona) |
|
|
168 |
(uchylona) |
|
|
(...) |
(...) |
(...) |
Celem zaproponowanych zmian w załączniku nr 3 do ustawy o VAT jest dostosowanie do przepisów dyrektywy 2006/112/WE w zakresie opodatkowania usług radiowych i telewizyjnych, innych niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z poz. 8 załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie mogą zastosować stawki obniżone do odbioru usług nadawczych radiowych i telewizyjnych. Ustawodawca uzasadnił ww. zmiany tym, że zakres stosowania stawki obniżonej w odniesieniu do usług radiowych i telewizyjnych w Polsce może wykraczać poza ramy dopuszczalne przepisami dyrektywą.
W związku z powyższym ustawodawca uchylił w załączniku nr 3 do ustawy o VAT poz. 164-168, co oznacza objęcie stawką podstawową VAT: usług w zakresie produkcji programów telewizyjnych (PKWiU ex 59.11.1), usług związanych z projekcją filmów (PKWiU ex 59.14.10.0), usług w zakresie nagrywania dźwięku i wydarzeń na żywo (PKWiU ex 59.20.1), usług związanych z produkcją programów radiofonicznych (PKWiU ex 59.20.2), usług związanych z nadawaniem programów ogólnodostępnych i abonamentowych, innych niż określone w art. 43 ust. 1 pkt 34 ustawy (PKWiU ex 60).
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
169 |
ex 61.10.5 |
Usługi radia i telewizji kablowej *) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
169 |
bez względu na symbol PKWiU |
Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie*) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
W poz. 169 do załącznika nr 3 określającego zakres stosowania 8% stawki VAT wpisano usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych za pomocą urządzeń odbiorczych powszechnego odbioru oraz dekoderów. Z zakresu poz. 169 wyłączono jednak usługi polegające na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie oraz usługi reklamowe i promocyjne.
Można uznać, iż powyższa pozycja objęła swoim zakresem również usługi wymienione w poz. 170-172. W rezultacie pozycje te zostały uchylone.
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
170 |
ex 61.20.50.0 |
Usługi udostępniania programów radiowych i telewizyjnych realizowane za pomocą sieci telekomunikacji ruchomej - wyłącznie usługi radia i telewizji kablowej *) |
|
171 |
ex 61.30.10.0 |
Usługi telekomunikacji satelitarnej, z wyłączeniem udostępniania programów radiowych i telewizyjnych za pośrednictwem satelity - wyłącznie usługi radia i telewizji kablowej *) |
|
172 |
ex 61.30.20.0 |
Usługi udostępniania programów radiowych i telewizyjnych za pomocą satelity - wyłącznie usługi radia i telewizji kablowej *) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
|
Towar (grupa towarów) |
|
(...) |
(...) |
(...) |
|
170 |
(uchylona) |
|
|
171 |
(uchylona) |
|
|
172 |
(uchylona) |
|
|
(...) |
(...) |
(...) |
Komentarz do ww. zmiany znajduje się we części komentarza dotyczącej załącznika nr 3, poz. 169.
|
1 |
2 |
|
(...) |
(...) |
|
ex 3706 90 51 |
Kroniki filmowe (ze ścieżką dźwiękową lub bez niej) przedstawiające wydarzenia aktualne w chwili importu, oraz importowane maksymalnie w dwóch egzemplarzach z każdego tematu w celu ich skopiowania |
|
(...) |
(...) |
|
ex 8524 |
Płyty gramofonowe, taśmy i inne zapisane nośniki do rejestracji dźwięku lub innych sygnałów, łącznie z matrycami i negatywami płyt gramofonowych stosowanych w fonografii, jednakże z wyłączeniem wyrobów działu 37: |
|
|
- O charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym |
|
(...) |
(...) |
|
1 |
2 |
|
(...) |
(...) |
|
ex 3706 90 52 |
Kroniki filmowe (ze ścieżką dźwiękową lub bez niej) przedstawiające wydarzenia aktualne w chwili importu, oraz importowane maksymalnie w dwóch egzemplarzach z każdego tematu w celu ich skopiowania |
|
(...) |
(...) |
|
ex 8523 |
Płyty gramofonowe, taśmy i inne zapisane nośniki do rejestracji dźwięku lub innych sygnałów, łącznie z matrycami i negatywami płyt gramofonowych stosowanych w fonografii, jednakże z wyłączeniem wyrobów działu 37: |
|
|
- O charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym |
|
(...) |
(...) |
Intencją ustawodawcy była w tym przypadku konieczność dostosowania kodów CN wymienionych w ustawie o VAT do obecnie obowiązujących kodów CN (wynikających z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L 282 z 28.10.2011 r. i L 290 z 9.11.2011 r.). Jest to zatem zmiana o charakterze technicznym.
|
1 |
2 |
3 |
|
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
|
17 |
ex |
10.1 |
Mięso i wyroby z mięsa, zakonserwowane, z wyłączeniem: 1) tłuszczów technicznych, 2) produktów ubocznych garbarń, 3) skór i skórek, niejadalnych, 4) piór, puchu, pierza i skórek ptaków, 5) wełny szarpanej |
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
|
17 |
ex |
10.1 |
Mięso i wyroby z mięsa, zakonserwowane, z wyłączeniem: 1) tłuszczów technicznych, 2) produktów ubocznych garbarń, 3) skór i skórek, niejadalnych, 4) piór, puchu, pierza i skórek ptaków, 5) wełny szarpanej 6) odpadów zwierzęcych surowych, niejadalnych (PKWiU) ex 10.11.60.0) - z wyjątkiem jelit, pęcherzy i żołądków |
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
Komentarz do ww. zmiany znajduje się części komentarza dotyczącego załącznika nr 3, poz. 24.
|
1 |
2 |
3 |
|
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
|
31 |
ex |
11.07.19.0 |
Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) zawierające tłuszcz mlekowy |
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
|
1 |
2 |
3 |
|
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
|
31 |
ex |
11.07.19.0 |
Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje: 1) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, 2) zawierające tłuszcz mlekowy, z wyłączeniem napojów, przy przygotowywaniu których wykorzystywany jest napar z kawy lub herbaty, niezależnie od udziału procentowego tego naparu w przygotowywanym napoju |
|
(...) |
(...) |
|
(...) |
Z towarów korzystających ze obniżonej stawki VAT (obecnie do 5%) sklasyfikowanych w grupowaniu 11.07.19.0 PKWiU stanowiących "Pozostałe napoje bezalkoholowe - wyłącznie niegazowane napoje" wyłączone zostaną napoje zawierające tłuszcz mlekowy, przy których przygotowywaniu wykorzystywany jest napar z kawy lub herbaty, niezależnie od udziału procentowego tego naparu w przygotowywanym napoju. Wyżej wymienione napoje (np. latte, machiatto, kawa mrożona, bawarka) będą opodatkowane od 1 kwietnia 2013 r. podstawową stawką VAT (wynoszącą obecnie 23%).
Przepisy przejściowe
Przy określaniu podstawy opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do podstawy tej nie wlicza się kwot, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstał odpowiednio zgodnie z art. 20 ust. 3 lub 7 ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym.
Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o "fakturze VAT" lub "fakturze VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług", należy przez to rozumieć fakturę zawierającą dane wymagane przepisami wydanymi na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym.
W przypadku czynności, o których mowa w art. 21 ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym, wykonanych przez małego podatnika przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 21 ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym.
2. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów celnych otrzymanych przez małego podatnika przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy powstaje na zasadach określonych w art. 86 ust. 16-18 ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym.
3. Zawiadomienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym, zachowuje moc dla celów stosowania metody kasowej w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy (...) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
4. Mały podatnik, który wybrał stosowanie metody kasowej w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, może z niej zrezygnować z dniem 1 stycznia 2013 r. pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego w terminie do dnia 15 stycznia 2013 r.
5. Mały podatnik może wybrać stosowanie metody kasowej w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy (...) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, od dnia 1 stycznia 2013 r., pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego w terminie do dnia 15 stycznia 2013 r.
Do wierzytelności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 89a i art. 89b ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym, z zastrzeżeniem ust. 2.
Przepisy art. 89a i art. 89b ustawy (...) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się również do wierzytelności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, których nieściągalność została, zgodnie z art. 89a ust. 1a ustawy (...) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, uprawdopodobniona po dniu 31 grudnia 2012 r.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 22, art. 28o, art. 82 ust. 3, art. 86 ust. 21, art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 106 ust. 12, art. 146d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 19 ust. 22, art. 28o, art. 82 ust. 3, art. 86 ust. 21, art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 106 ust. 12, art. 146d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2013 r., i mogą być zmieniane na podstawie tych przepisów.
Ustanowienie przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami dotychczasowymi zachowuje ważność.
W związku ze zmianami w zakresie wymogów stawianych przedstawicielowi podatkowemu ustawodawca potwierdza tym samym, że ustanowienie przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami dotychczasowymi zachowuje ważność.
Art. 4a. W okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, o której mowa w art. 13 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy zmienianej w art. 1, niekorzystający ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 tej ustawy.
Art. 4b. W okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.:
1) warunek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jest spełniony, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niekorzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym;
2) warunek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą jest spełniony, jeżeli usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niekorzystający ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
W ten sposób wprowadza się już od 1 kwietnia 2013 r. przepisy, których celem jest według ustawodawcy dostosowanie polskich regulacji do orzecznictwa unijnego. Chodzi o rezygnację z uzależnienia występowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od faktu rejestracji podatnika jako podatnika VAT UE, zgodnie z art. 97 ustawy o VAT. W związku z powyższym w celu zachowania dotychczasowego zakresu podmiotowego tego przepisu należało go uzupełnić o warunek niekorzystania przez podatnika ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT.
Ponieważ brzmienie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT zmienia się od 1 stycznia 2014 r. (zwolniona od podatku ma być sprzedaż, a nie podatnik), ustawodawca postanowił, uwzględniając brzmienie zmienianych przepisów przed tą datą, wprowadzić powyższy przepis przejściowy.
Podobna sytuacja jak w przepisie przejściowym art. 4a występuje także w przypadku art. 4b. Generalnie w art. 17 ust. 1 pkt 7 i 8 dokonano zmian redakcyjnych polegających na przeniesieniu regulacji z ust. 7 tego artykułu oraz dostosowaniu do zmiany w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT (zwolniona od podatku ma być sprzedaż, a nie podatnik). Ustawodawca postanowił, uwzględniając brzmienie art. 113 przed 1 stycznia 2014 r., tymczasowo (pomiędzy 1 kwietnia a 31 grudnia 2013 r.) wprowadzić powyższy przepis.
W okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, przepisy celne dotyczące poboru i wymiaru cła stosuje się zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy (...) odpowiednio również do podatników, o których mowa w art. 17 ust. 1b ustawy (...), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Z uwagi na to, że nowa regulacja zawarta w art. 38 ust. 1 ustawy o VAT ma wejść w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2014 r., konieczne było wprowadzenie przepisu przejściowego dla podmiotów będących przedstawicielami podatkowymi w zakresie, w jakim działają w imieniu własnym na rzecz podatnika, odnośnie do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących poboru i wymiaru cła, z wyjątkiem przepisów dotyczących przedłużenia terminu zapłaty, odroczenia płatności oraz innych ułatwień płatniczych przewidzianych w przepisach celnych.
W okresie do dnia 31 marca 2014 r. zachowuje moc lista przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym ogłoszona przez prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na podstawie art. 83 ust. 1c ustawy (...) w brzmieniu dotychczasowym.
W związku z proponowanymi zmianami dotyczącymi art. 83 ust. 1a i 1c ustawy o VAT, w wyniku których na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym mają być wpisywani przewoźnicy posiadający siedzibę na terytorium Polski, a nie jak obecnie mogli być wpisywani przewoźnicy zagraniczni, ustawodawca wprowadza przepis przejściowy, który utrzymałby w mocy do 31 marca 2014 r. obecnie obowiązującą listę. Oznacza to, iż przewoźnicy zagraniczni, którzy znajdują się na obecnej liście, uprawnieni będą do 31 marca 2014 r. do nabywania towarów i usług ze stawką 0% bez konieczności przedstawiania dodatkowych dokumentów, o których mowa w art. 83 ust. 1f ustawy o VAT.
W okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których podatnikiem jest nabywca towarów lub usług, powstaje w rozliczeniu za okres, o którym mowa w art. 86 ust. 10 pkt 2 ustawy (...) pod warunkiem uwzględnienia przez podatnika kwoty podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć podatek należny z tego tytułu.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 22, art. 28o, art. 82 ust. 3, art. 86 ust. 21, art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 106 ust. 12 i art. 146d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 19 ust. 22, art. 28o, art. 82 ust. 3, art. 86 ust. 21, art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 106 ust. 12 i art. 146d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2013 r., i mogą być zmieniane na podstawie tych przepisów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu