Wniesienie aportu do spółki nie jest czynnością zwolnioną z podatku

TEZA

Przewidziane przez polskie przepisy zwolnienie od VAT wkładów niepieniężnych (aportów) wnoszonych do spółek prawa handlowego oraz cywilnego jest niezgodne z postanowieniami Dyrektywy 112, która takiego zwolnienia nie przewiduje. Czynność wniesienia aportu, jako niepodlegająca zwolnieniu od VAT, stanowi czynność opodatkowaną. W konsekwencji wniesienie aportem towarów (środków trwałych), przy zakupie których dokonano odliczenia podatku naliczonego, nie rodzi obowiązku korekty.

STAN FAKTYCZNY

Spółka przekazała aportem do innej spółki grunty, które nabyła w latach 2006-2007.

Spółka zapytała, czy w świetle art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE oraz regulacji krajowych aport jest objęty zwolnieniem od VAT. Tym samym, czy wniesienie aportu skutkuje korektą podatku (art. 91 ust. 7 ustawy o VAT). W ocenie spółki czynność wniesienia aportu nie została wyłączona z opodatkowania VAT. Jednak zwolnienie aportu wnoszonego do spó- łek prawa handlowego i cywilnego, zawarte w par. 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, jest niezgodne z art. 19 Dyrektywy 112.

Organ podatkowy uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W jego ocenie spółka powinna dokonać korekty VAT.

Z UZASADNIENIA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę spółki. Sąd zauważył, że polski ustawodawca nie skorzystał z możliwości, które daje art. 19 Dyrektywy 112. Nie uznał bowiem czynności wniesienia do spółki aportu majątku za czynność niestanowiącą dostawy towarów, tj. czynność przesuniętą poza system VAT (neutralną z punktu widzenia opodatkowania VAT).

Sąd stwierdził, że zwolnienie od VAT czynności aportu wnoszonego do spółki prawa handlowego lub cywilnego, przewidziane w rozporządzeniu, nie znajduje oparcia zarówno w tytule IX Dyrektywy 112, jak i w brzmieniu art. 119 tej Dyrektywy. Jako takie jest więc sprzeczne z prawem unijnym. W związku z tym sąd odmówił stosowania tego przepisu rozporządzenia w zakresie, w jakim ustanawia on przedmiotowe zwolnienie.

Sąd wyjaśnił, że możliwość odmowy zastosowania przez sąd krajowy przepisu prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym została potwierdzona przez ETS (m.in. wyrok w sprawie C-106/77). W ocenie sądu czynność wniesienia aportu jest w przepisach wspólnotowych uznawana - co do zasady - za czynność opodatkowaną. W związku z tym stosując generalną zasadę regulującą prawo do odliczenia podatku naliczonego, sąd uznał, że w przypadku wniesienia aportu przysługuje prawo do odliczenia VAT.

Wniesienie przez skarżącą spółkę aportu towarów w postaci środków trwałych, przy nabyciu których nastąpiło odliczenie podatku naliczonego, nie rodziło obowiązku korekty podatku. Ponieważ zdaniem sądu czynność wniesienia aportu stanowi czynność opodatkowaną VAT, to podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów wniesionych aportem. Prawo takie wynika bezpośrednio z art. 168 Dyrektywy 112, który w sposób wystarczająco jasny, precyzyjny i bezwarunkowy przyznaje podatnikom to prawo.

Aleksandra Tarka