Zwolnienie dla częściowo skażonego alkoholu niezgodne z przepisami UE

doradca podatkowy w MDDP

@RY1@i02/2010/080/i02.2010.080.086.002b.001.jpg@RY2@

Krzysztof Flis, doradca podatkowy w MDDP

Niewłaściwa implementacja przepisów dyrektywy polega na tym, że polskie przepisy zwalniają od akcyzy wyłącznie alkohol zawarty w nabywanych wewnątrz- wspólnotowo wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia, skażony środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej pochodzenia wyrobu. Tymczasem art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy wymaga, aby zwolnienie miało zastosowanie zarówno do alkoholu zawartego w gotowych produktach (jak stanowi polska ustawa), jak również do alkoholu stanowiącego półprodukt do produkcji wyrobów gotowych.

Definicja alkoholu etylowego w zestawieniu z art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy wskazuje, że omawiane zwolnienie ma zastosowanie do alkoholu skażonego zgodnie z wymogami każdego państwa członkowskiego pochodzenia, niezależnie od tego, czy alkohol ten jest przywożony do państwa członkowskiego jako wyrób samoistny (półprodukt do produkcji wyrobów nieprzeznaczonych do spożycia), czy też jako część innego wyrobu. Porównanie zwolnienia produktów objętych dyrektywą z przepisem, który wprowadza to zwolnienie w ustawie o podatku akcyzowym, prowadzi do wniosku, że wdrożenie unijnych przepisów zostało przeprowadzone niewłaściwie.

Argumentów na poparcie tej tezy dostarcza orzecznictwo sądów administracyjnych. W jednym z wyroków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał oceny implementacji przepisów dyrektywy do polskiego porządku prawnego. Analiza dotyczyła wprawdzie poprzednio obowiązującej ustawy o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia ministra w sprawie zwolnień, ale co do wniosków wyrok ten zachowuje nadal swoją aktualność. Należy również podkreślić, że rozstrzygnięcie WSA zostało w pełni potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I FSK 7/09). NSA stwierdził m.in., że skoro przepis mówi ogólnie o produktach objętych dyrektywą, denaturowanych zgodnie z wymogami każdego państwa członkowskiego, to obejmuje on również alkohol etylowy poddany denaturacji w państwie członkowskim zgodnie z obowiązującymi tam wymogami, jeżeli przy tym użyty zostanie do wytwarzania jakiegokolwiek produktu, o którym mowa w tym przepisie.

Dowody na poparcie tezy, że polskie przepisy niewłaściwie implementują art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy, można znaleźć również w wyrokach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, np. wyrok Komisja Europejska vs. Republika Włoska (C-482/98), UAB Profisa (C-63/06).

Sposób, w jaki Polska implementowała art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy, utrudnia polskim przedsiębiorcom konkurowanie na rynku UE. Mają oni ograniczoną możliwość wyboru skażonego alkoholu (ze względu na małą liczbę dopuszczonych w Polsce skażalników zwalniających alkohol od akcyzy), a jednocześnie nie mogą nabywać w innych państwach członkowskich skażonego według przepisów tych państw alkoholu, który podlegałby zwolnieniu w Polsce. Tymczasem przedsiębiorcy z innych państw Wspólnoty mogą korzystać ze zwolnienia określonego w art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy, używając do produkcji swoich wyrobów alkoholu skażonego środkami, z których polski przedsiębiorca nie będzie mógł skorzystać, a następnie sprzedawać te wyroby na polskim rynku jako gotowe produkty. Omawiany problem był wielokrotnie podnoszony na forum publicznym. Jednak Ministerstwo Finansów prezentuje stanowisko, że implementacja art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy jest prawidłowa.

(EM)