6 sposobów na podatek od nowych domów

Właściciele nowych domów i mieszkań (dotyczy to również nieruchomości z rynku wtórnego) muszą pamiętać o obowiązkach w podatku od nieruchomości. Podatnik musi przede wszystkim złożyć informację na podatek od nieruchomości. Jak wynika z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.) osoby fizyczne są zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu (czyli wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta) informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. W praktyce trzeba ściągnąć wzór informacji ze strony urzędu gminy lub miasta, wypełnić ją i złożyć w terminie 14 dni od dnia nabycia domu lub mieszkania w urzędzie. Podatnicy muszą też wiedzieć, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nabyli nieruchomość.

Jeśli właściciel nie poinformuje gminy lub miasta o tym, że nabył nową nieruchomość, to wójt, burmistrz lub prezydent miasta może podjąć działania, aby wyegzekwować podatek od właściciela. Do organów gminy trafiają m.in. odpisy aktów notarialnych, a więc w większości przypadków gmina wie, kto nabył jaką nieruchomość. Za brak złożenia informacji na podatek od nieruchomości podatnik może zostać dodatkowo ukarany np. mandatem.

Jeśli podatnik zakończył budowę domu, podatek od nieruchomości zapłaci dopiero od nowego roku. Zastosowanie znajduje w takim przypadku art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z nim, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Przepis przewiduje więc, że przez pewien czas (okres od zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania do końca roku, w którym zakończono budowę lub rozpoczęto użytkowanie budynku) podatnik nie będzie płacił podatku. Inną sprawą jest jednak złożenie informacji na podatek od nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnik ma 14 dni na złożenie takiej informacji, licząc od zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania budynku przed jego ostatecznym wykończeniem.

Jeśli podatnik zakończył budowę w czerwcu lub w tym miesiącu, zaczął użytkowanie nowego domu przed jego ostatecznym wykończeniem, to musi złożyć informację na podatek od nieruchomości w terminie 14 dni, ale podatek będzie musiał zapłacić po 1 stycznia 2012 r. Co więcej, dopiero w przyszłym roku dostanie decyzję ustalającą wysokość podatku. Dopiero po jej otrzymaniu trzeba zapłacić podatek.

Jeśli podatnik zmienia mieszkanie (sprzedaje jedno i kupuje drugie lub zamienia nieruchomości), a zapłacił już podatek za cały rok, to może odzyskać jego część. Obowiązki podatnika będą obejmowały dwie nieruchomości. Po pierwsze, trzeba rozliczyć stare mieszkanie, a po drugie trzeba wypełnić obowiązki dotyczące nowego mieszkania. Jeśli chodzi o tę pierwszą nieruchomość, to podatnik musi złożyć w urzędzie gminy lub miasta informację o nieruchomości, która będzie podstawą wydania decyzji ustalającej podatek na dany rok. We wniosku, który składany jest z informacją należy napisać, że wraz ze sprzedażą mieszkania wygasł obowiązek podatkowy, a więc podatnikowi należy się zwrot nadpłaty. Organ podatkowy powinien skorygować swoją wcześniejszą decyzję i zwrócić podatek lub zaliczyć nadpłatę na poczet innych zobowiązań tego podatnika. Wyjaśnijmy, że obowiązek podatkowy wygaśnie wraz z końcem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek, a więc z końcem miesiąca, w którym doszło do sprzedaży lub zamiany mieszkania.

Jeśli podatnik sprzedał 16 czerwca mieszkanie, a nowe kupił wcześniej, 1 czerwca, to zapłaci podatek za stare mieszkanie za okres od stycznia do końca czerwca. W konsekwencji powinien zapłacić za sześć miesięcy za stare mieszkanie. Jeśli wcześniej zapłacił np. 2 raty podatku za ten rok, to nie powstanie u niego nadpłata. W przypadku nowego mieszkania zapłaci podatek za sześć miesięcy: od lipca do grudnia.

Warto dobrze policzyć powierzchnię użytkową, aby nie zapłacić zbyt wysokiego podatku. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za powierzchnię użytkową budynku lub jego części należy przyjąć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Już z tego przepisu wynika, że np. powierzchnia poddasza nieużytkowego nie podlega opodatkowaniu.

Z kolei, jak wynika z art. 4 ust. 2 ustawy, powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle (czyli od podłogi do sufitu) od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 proc., a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę się pomija.

Jeśli podatnik ma mieszkanie na poddaszu budynku, a wysokość części pomieszczeń nie przekracza 1,4 m, to od tych części właściciel w ogóle nie zapłaci podatku. Jeśli część pomieszczeń ma mniej niż 2,2 m wysokości, to ich powierzchnię zalicza się w połowie do opodatkowania. Prawidłowo obliczoną powierzchnię użytkową należy wykazać w informacji na podatek od nieruchomości.

Jeśli podatnik posiada mieszkanie i dokupił garaż w parkingu podziemnym, będzie musiał zapłacić od niego podatek od nieruchomości. Najpierw jednak trzeba złożyć informację na podatek od nieruchomości. Podatnik powinien przygotować się jednak na podatek wyliczony według wyższej stawki niż od mieszkania. Garaże w parkingach podziemnych są bowiem traktowane jako tzw. pozostałe części budynku. W efekcie zastosowanie ma do nich stawka podatku dla budynków lub ich części pozostałych, a nie stawka dla budynków lub ich części mieszkalnych. Wyjaśnijmy, że różnica między tymi stawkami jest bardzo duża. Obecnie maksymalna stawka podatku od mieszkań wynosi 0,67 zł, a maksymalna stawka od pozostałych części budynku - 7,06 zł. W efekcie za 10 mkw. powierzchni garażu trzeba zapłacić wyższy podatek niż za 100 mkw. powierzchni mieszkania. Problemu nie mają natomiast właściciele domów, którzy płacą stawki właściwe dla lokali mieszkalnych.

Jeśli podatnik posiada mieszkanie o powierzchni użytkowej 67 mkw. oraz garaż dwustanowiskowy o powierzchni 15 mkw., to większy podatek będzie za garaż niż za mieszkanie. Zakładając, że w mieście obowiązują w tym roku maksymalne ustawowe stawki podatku, za mieszkanie podatnik zapłaci 44,89 zł, a za garaż 105,9 zł za rok.

Właściciele domów i mieszkań mają możliwość zapłaty podatku ratalnie lub w całości, za rok. Jak wynika z art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Wysokość podatku ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Przepisy nie zabraniają więc zapłaty podatku w całości za rok. Dla wielu osób jest to korzystniejszy sposób rozliczenia.

Jeśli podatnik nabył nieruchomość, złożył informację na podatek od nieruchomości i do dziś nie otrzymał decyzji ustalającej wysokość podatku, to nie może podatku zapłacić. System płatności podatku od nieruchomości jest tak skonstruowany, że podatek można uiścić dopiero po otrzymaniu decyzji organu podatkowego, w której zostanie określona wysokość podatku. Po otrzymaniu decyzji będzie 14 dni na zapłatę.

Art. 1a, art. 2 ust. 1, art. 3, ust. 1, art. 4 ust. 1, 4 ust. 2, art. 5 ust.1, art. 6 ust. 2,3,9 i 10 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.).

lukasz.zalewski@infor.pl