Gmina, w której są głazy narzutowe, piękne widoki lub zabytkowy park, może pobierać taksę klimatyczną

Już wkrótce w wielu miejscowościach położonych w atrakcyjnych krajobrazowo czy turystycznie regionach kraju rozpocznie się letni sezon. Zazwyczaj zwraca się uwagę na to, że osoby, które tam przyjadą, dadzą zarobić przedsiębiorcom prowadzącym hotele, pensjonaty, sklepy, restauracje itp. Tymczasem wczasowicze i turyści zasilają również kasy gmin. Powinni oni bowiem wnosić przewidziane w obowiązujących przepisach opłaty, które trafiają właśnie do gminnych budżetów. Możliwość ich pobierania przewiduje ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z jej przepisami opłata miejscowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach. Wspomnianą opłatę pobiera się również w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status obszaru ochrony uzdrowiskowej (na zasadach określonych w ustawie z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.