Nadpłatę podatku od nieruchomości trzeba zwrócić

Podatek od nieruchomości uregulowano w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.o.p.o.l.). Artykuł 5 ustawy daje upoważnienie radzie gminy do określenia, w drodze uchwały, wysokości stawek tego podatku od trzech zasadniczych przedmiotów opodatkowania: gruntów, budynków oraz budowli. W art. 6 ust. 7 postanowiono, że „podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania”.

Charakter daniny

W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje dwa sposoby powstawania zobowiązań. Jeżeli podatnikami są osoby fizyczne, to zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy decyzji ustalającej to zobowiązanie, czyli w sposób wskazany w art. 21 par. 1 pkt 2 ordynacji podatkowej. Wynika to jednoznacznie z art. 6 ust. 7 u.o.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. W konsekwencji obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie podatkowe w wyniku doręczenia decyzji organu podatnikowi. Decyzja ustalająca osobom fizycznym zobowiązanie w podatku od nieruchomości ma charakter decyzji konstytutywnej, co oznacza, że dopiero jej wydanie kreuje zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2783/21).