Minister nie może dostosowywać faktów tylko po to, by wydać opinię o zamierzonej treści

Organ podatkowy może wydać interpretację indywidualną na podstawie przedstawionego przez podatnika w sposób wyczerpujący stanu faktycznego. Nie może jednak dążyć do uzupełnienia tego stanu faktycznego w ten sposób, aby wydać interpretację o konkretnej, zamierzonej treści.

Sprawa dotyczyła interpretacji indywidualnej wydanej przez dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych dla spółki budowlanej należącej do międzynarodowej grupy. We wniosku przedsiębiorstwo przedstawiło, że korzysta z usług pracowników zagranicznych, zatrudnionych w Szwecji przez inne firmy należące do grupy.

Gdy taki pracownik świadczy pracę na rzecz polskiej firmy, to szwedzka jednostka macierzysta musi na podstawie szwedzkich przepisów opłacać składki na dodatkowe ubezpieczenie społeczne od tych pracowników. Celem dodatkowego ubezpieczenia jest zapewnienie pracownikom, którzy zatrudnieni są poza granicami Szwecji, takich świadczeń emerytalnych, jakie przysługiwałyby im, gdyby wykonywali pracę w Szwecji. Polska firma na podstawie porozumienia ze szwedzkimi przedsiębiorstwami zobowiązała się zwrócić koszty związane z tym dodatkowym ubezpieczeniem. Zagraniczne jednostki wystawiają jej na to dokumenty. W związku z tym pełnomocnicy polskiej spółki chcieli uzyskać potwierdzenie od ministra finansów, czy wydatki związane z dodatkowym ubezpieczeniem mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.).

Minister finansów uznał, że takie wydatki nie mogą zostać odliczone, ponieważ obowiązek ponoszenia kosztów związanych z dodatkowym szwedzkim ubezpieczeniem wynika z przepisów szwedzkich, a nie polskich. Spółka złożyła skargę do sądu. Zarzuciła, że organ nie wziął pod uwagę związku ponoszonych wydatków z przychodem spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lipca 2011 r. (sygn. akt III Sa/Wa 2002/10) uchylił interpretację. Orzekł, że minister finansów popełnił błąd, ponieważ przed wydaniem interpretacji powinien dopytać spółkę o uzupełnienie stanu faktycznego, i uzyskać jednoznaczne oświadczenie, że bez pokrycia kosztów dodatkowego ubezpieczenia nie dojdzie do zawarcia umów o pracę w Polsce w ramach oddelegowania pracowników. Jest to niezbędny element w tej sprawie, który uzasadniałby związek ponoszonych kosztów z przychodem polskiej spółki. Dlatego w ocenie WSA organ interpretacji naruszył przepisy Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Minister finansów złożył skargę kasacyjną, ponieważ sąd I instancji nakazał ministrowi wyjście poza zakres stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok sądu warszawskiego.

NSA podkreślił, że spółka we wniosku o interpretację nie wskazała, że zapłacenie kosztów ubezpieczenia szwedzkiego warunkuje zawarcie umów o pracę z oddelegowanymi przez szwedzkie firmy osobami. Nie można zgodzić się z sądem I instancji, że uzyskanie takiego oświadczenia od spółki jest niezbędnym elementem do wydania interpretacji w tej sprawie. W ocenie NSA ocena możliwości zastosowania art. 15 ust. 1 ustawy o CIT w tej sprawie była możliwa zarówno w sytuacji zawarcia, jak i nieuwzględnienia we wniosku oświadczenia, że zawieranie umów z pracownikami zagranicznych podmiotów gospodarczych dotyczących poniesienia wydatków na ubezpieczenie społeczne jest niezbędne.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2619/11, prawomocny

Oprac. Przemysław Molik