Organy podatkowe nie zawsze muszą korzystać z opinii biegłego

Nie ma podstaw, aby za każdym razem, kiedy występuje rozbieżność co do klasyfikacji towarów, dopuszczać dowód z opinii biegłego. W sytuacji, kiedy znany jest skład surowcowy towarów podlegających klasyfikacji, organy mogły dokonać tej czynności samodzielnie, albowiem w sprawie nie są wymagane wiadomości specjalne.

Organy podatkowe ustaliły, że podatnik we wrześniu 2005 r. błędnie klasyfikował sprzedaż wyrobów zawierających w składzie alkohol etylowy i zastosował 0-proc. stawkę podatku akcyzowego. W ich ocenie wyroby powinny być klasyfikowane do pozycji CN 2207 20 00 jako alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe o dowolnej mocy, skażone, według grupowania PKWiU 15.92.12-00 alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone o dowolnej mocy. Spółka zaskarżyła decyzję do sądu.

Sąd I instancji oddalił skargę spółki. Uznał, że organy podatkowe dokonały prawidłowej klasyfikacji wyrobów. Sąd wskazał, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Bazą pojęciową i merytoryczną PKWiU jest Scalona Nomenklatura Towarowa Handlu Zagranicznego (CN), do której część opisową stanowią Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS).

Ocenie organu podlegały wyroby utworzone na bazie alkoholu etylowego skażonego. Zatem zdaniem sądu I instancji ocena w zakresie klasyfikacji tych wyrobów zależała od tego, czy substancje dodawane do spirytusu skażonego nie zmieniają jego właściwości, czy też zmieniają w taki sposób, że otrzymane wyroby posiadają istotne cechy innego produktu. Skład surowcowy spornych wyrobów zawierających ponad 90 proc. czystego alkoholu, następnie skażonego, zawierał niewielkie dodatki innych substancji. W ocenie sądu alkohol etylowy nadawał tym wyrobom istotną cechę, zatem wyroby te powinny być sklasyfikowane jako alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe o dowolnej mocy, skażone, do pozycji CN 2207 20 00 i do grupowania PKWiU 15.92.12 alkohol etylowy i inne alkohole skażone o dowolnej mocy, wyroby alkoholowe zmieszane z substancjami, które czynią je niezdatnymi do spożycia, ale nie przeszkadzają użyciu ich do celów przemysłowych.

Sąd podkreślił, że w myśl rozporządzenia Komisji (WE) nr 142/2002 z 25 stycznia 2002 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej - mieszaniny na bazie alkoholu etylowego zawierające dodatek około 1 proc. substancji nie zmieniają klasyfikacji, ponieważ jest to dodatek śladowy. Natomiast o klasyfikacji w pozycji 3814 decydują dodatki, których zawartość wynosi około 20 proc. i więcej. Żaden ze spornych wyrobów nie zawierał dodatków w podanej wysokości uzasadniającej klasyfikację przyjętą przez stronę.

Racji podatniczce nie przyznał też Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem NSA nie ma podstaw, aby za każdym razem, kiedy występuje rozbieżność co do klasyfikacji towarów między organem a stroną, dopuszczać dowód z opinii biegłego. W sytuacji, kiedy znany jest skład surowcowy towarów podlegających klasyfikacji, organy mogły dokonać tej czynności samodzielnie, albowiem w sprawie nie są wymagane wiadomości specjalne.

Odwołując się do orzecznictwa, sąd kasacyjny przypomniał, że uregulowania prawne z zakresu statystyki publicznej nie są normami prawa podatkowego wynikającymi z ustaw stanowiących o opodatkowaniu. Wynika z tego, że w obszarze normatywnym prawa o statystyce publicznej interpretacje standardów i nomenklatur klasyfikacyjnych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług nie rodzą dla podmiotów gospodarczych - podatników - żadnych bezpośrednich obowiązków. Nie są również źródłem jakichkolwiek bezpośrednich ich uprawnień.

Opracowała Aleksandra Tarka