Podatnik może wystąpić o interpretację, ale czy organ zawsze ją wyda

Instytucja indywidualnych interpretacji podatkowych wydawanych przez ministra finansów i działających z jego upoważnienia dyrektorów izb skarbowych uregulowana jest w dziale II ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Celem interpretacji jest wyeliminowanie wątpliwości co do prawidłowego zastosowania przez podatnika prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Składający wniosek o wydanie interpretacji ma obowiązek wyczerpująco przedstawić zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe.

Jednocześnie organ może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji i wtedy wydaje postanowienie o odmowie. Takie prawo daje organowi art. 165a par. 1 ordynacji. Organ może odmówić, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą podmiotem zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Przez te inne przyczyny zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych rozumie się (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2108/12, prawomocny):

1) wskazanie we wniosku jako przedmiotu interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego,

2) wskazanie we wniosku przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretację indywidualną z upoważnienia ministra finansów,

3) wskazanie we wniosku zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja podatkowa, bowiem wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego,

4) wskazanie przepisów wymagających zinterpretowania, które nie regulują wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy.

Ważne wymagania

Specyfika postępowania zmierzającego do wydania przez organ podatkowy interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że właściwy organ podatkowy, wydając takie pismo, koncentruje się na stanie faktycznym oraz ocenie prawnej przedstawionej przez stronę we wniosku o udzielenie interpretacji. Dlatego ważne jest, aby podatnik, składając taki wniosek, przedstawił w nim wyczerpująco zarówno zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej opisanych zdarzeń przyszłych lub faktów. Wniosek o udzielenie interpretacji może być formułowany zarówno na tle istniejącego stanu faktycznego, jak i w kontekście przyszłego, hipotetycznego stanu faktycznego, a więc dopiero planowanych przedsięwzięć wnioskodawcy, który chce wiedzieć, jakie będą skutki prawnopodatkowe zamierzonych przez niego działań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 6 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I Sa/Go 214/09, prawomocny), zwrócił uwagę, że istotne jest, aby określony we wniosku stan faktyczny przedstawiony został w sposób wyczerpujący (mówi o tym art. 14 b par. 3 ordynacji). Oznacza to, że powinien zawierać wszystkie istotne elementy z punktu widzenia możliwości dokonania jego oceny prawnej przez właściwy organ podatkowy. Natomiast obowiązkiem uprawnionego organu jest, przy wystarczającej precyzyjności tego stanu, udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w danej sprawie podatnika.

Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 lipca 2011 r. (sygn. akt III Sa/Wa 2354/10, prawomocny) wskazał, że przez przedstawienie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący rozumieć należy jako opisanie go bardzo dogłębnie, dokładnie i szczegółowo - w taki sposób, by można było prawidłowo ocenić przedmiot wątpliwości interpretacyjnych przedstawionych do analizy organu podatkowego. Według sądu podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja ta będzie mogła wywołać określone skutki prawne, tj. przyznać podatnikowi ochronę podatkową. W sytuacji gdy podatnik nie przedstawi we wniosku wyczerpująco stanu faktycznego, stanowi to brak formalny wniosku. Oznacza to, że wniosek taki nie odpowiada wymogom przewidzianym w ordynacji, a więc organ na podstawie art. 14h w związku z art. 169 par. 1 i par. 2 ordynacji powinien wezwać podatnika do usunięcia braków w terminie 7 dni, pouczając go jednocześnie o konsekwencjach niewypełnienia tego obowiązku.

W sytuacji zaś, gdy po wezwaniu wnioskodawcy do doprowadzenia wniosku do stanu zgodnego z prawem, czyli np. wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, oraz jeżeli ten wymóg wynikający z art. 14b par. 3 ordynacji, nie zostanie zrealizowany, to na podstawie art. 14g ordynacji organ wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Tak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lipca 2014 r. (sygn. akt II FSK 1935/12, prawomocny). Skład orzekający podkreślił również, że organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia w zakresie stanu faktycznego opisanego wniosku jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym również poprzez wzywanie wnioskodawcy, aby coś udowodnił czy przedstawił dowody itp. Organ wydający interpretację nie może też zmienić jej stanu faktycznego ani też żądać tego od strony postępowania. Dążenie do usunięcia wadliwości wniosku polegającej na niedostatecznie wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego nie jest równoznaczne z uprawnieniem do wymagania od wnioskodawcy, aby zaprezentowany stan faktyczny merytorycznie skorygował albo przekształcił.

NSA przypomniał, że rzetelne przedstawienie stanu faktycznego leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy ubiegającego się o interpretację w jego indywidualnej sprawie. Jeżeli później po wydaniu interpretacji, tj. w toku ewentualnego postępowania podatkowego, organy ustalą stan faktyczny opodatkowania w sposób mający znaczenie prawne odmienne od tego, który stanowił stan faktyczny udzielonej uprzednio interpretacji, to taka interpretacja, z powodu i w zakresie różnicy wymienionych stanów faktycznych, nie będzie uzasadniała ochrony prawnej jej adresata.

Sąd podkreślił, że żądanie od podatnika, aby stan faktyczny został przedstawiony w sposób wyczerpujący, ma raczej charakter perswazyjny. Pełni funkcję sugestii w stosunku do wnioskodawcy, którego mogą dotknąć konsekwencje wadliwego opisu tego stanu. Wynika to z tego, że w wypadku, gdy stan faktyczny, który zajdzie u podatnika, będzie różnił się od stanu przedstawionego w postępowaniu interpretacyjnym, zaś różnica ta będzie na tyle istotna, że będzie wywierała wpływ na sposób opodatkowania, to wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać z uprawnień ochronnych wynikających z interpretacji. Dlatego też niezgodne ze stanem rzeczywistym lub pomijające istotne okoliczności przedstawienie stanu faktycznego działało będzie w rezultacie na niekorzyść strony postępowania interpretacyjnego, nie tworząc ochrony prawnej z tytułu uzyskanej interpretacji. - podkreślił sąd.

Nie każdy uprawniony

Innym istotnym powodem, dla którego organy podatkowe odmawiają wydania interpretacji, jest sytuacja, w której stwierdzą, że z wnioskiem o interpretację wystąpił podmiot nieuprawniony.

Chodzi o sytuację, gdy wniosek o interpretację wniosła osoba niebędącą stroną. Wtedy organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zgodnie z art. 14b par. 1 ordynacji interpretację indywidualną wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego, czyli podmiotu, który zwraca się o jej wydanie w swojej indywidualnej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II FSK 542/14, prawomocne) wskazał, że wnioskodawca musi się wylegitymować taką indywidualną sprawą. Stanowi to niezbędny warunek do uznania danego podmiotu za zainteresowanego. Skoro, uzasadnił sąd, zgodnie z art. 14b par. 2 ordynacji wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to należy przyjąć, że osobą zainteresowaną jest taki podmiot, który chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Podmiotem legitymowanym do wystąpienia o interpretację indywidualną może być wyłącznie taki podmiot, u którego wystąpił lub może wystąpić opisany we wniosku interpretacyjnym określony stan faktyczny, który może powodować konsekwencje w zakresie prawa podatkowego - podkreślił sąd.

Odstępstwo od zasady, że z wnioskiem o interpretację może wystąpić podmiot zainteresowany, przewiduje art. 14n par. 1 ordynacji. Wynika z niego, że z wnioskiem o interpretację, która będzie dotyczyła spółki, mogą wystąpić również osoby planujące jej utworzenie. Ponadto z wnioskiem o interpretację dotyczącą sytuacji, w której może się znaleźć oddział lub przedstawicielstwo, może wystąpić tworzący je przedsiębiorca. W obu tych przypadkach wniosek składany będzie przed powstaniem podmiotów, do których sytuacji odnosić się ma wnioskowana interpretacja. Tak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2014 r. (sygn. akt I FSK 1204/13). Sąd przyznał, że osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, są:

1) podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji,

2) osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa,

3) osoby planujące utworzenie spółki - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tej spółki,

4) przedsiębiorcy zamierzający utworzyć oddział lub przedstawicielstwo - w sprawach związanych z przyszłą sytuacją tego oddziału lub przedstawicielstwa.

Z kolei z wnioskiem o wydanie interpretacji nie może wystąpić:

1) we własnym imieniu adwokat, radca prawny czy też doradca podatkowy, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego,

2) osoba, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego na możliwości stosowania oraz wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych,

3) osoba, na której sytuację ekonomiczną czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika.

Projektowane zmiany przepisów w procedurze wydawania interpretacji

w Wniosek o interpretację indywidualną nie będzie mógł dotyczyć przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość oraz prawa i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Zmiana ta jest efektem poglądu wyrażanego w orzecznictwie sądowym, które wskazuje na potrzebę doprecyzowania regulacji dotyczącej interpretacji poprzez wskazanie, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy adresowane do organu podatkowego oraz organu kontroli skarbowej - tym samym usunięta zostanie wątpliwość sygnalizowana w orzecznictwie i doktrynie dotycząca możliwości wydawania interpretacji w kwestiach procesowych, tzn. prawa regulującego postępowanie podatkowe; przepisów o charakterze proceduralnym regulujących uprawnienia i obowiązki organu podatkowego (np. przepisy o pełnomocnictwach, dotyczące czynności sprawdzających, przesłanek ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, umorzenia, raty odroczenia). W tym przypadku nie będą mogły mieć zastosowania skutki ochronne przewidziane w przepisach regulujących instytucję interpretacji indywidualnych, ponieważ nie jest możliwe zastosowanie się przez podatnika do interpretacji przepisów adresowanych wprost do organów.

w W przypadku gdy wystąpi zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, organ będzie mógł wydać postanowienie o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej, z podaniem miejsca publikacji interpretacji ogólnej w Dzienniku Urzędowym Mininstra Finansów. Na postanowienie ma przysługiwać podatnikowi zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego.

w Zmiana interpretacji indywidualnej przez ministra finansów będzie mogła nastąpić tylko w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, który został przedstawiony we wniosku, na podstawie którego wydana została zmieniona interpretacja. Zmiana ta ma wyeliminować wątpliwości, czy w świetle obecnie obowiązujących przepisów możliwe jest uzupełnianie stanu faktycznego na etapie zmiany interpretacji indywidualnej.

w W Biuletynie Informacji Publicznej zamieszczane będą informacje o zmianie, uchyleniu oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji, dzięki czemu zminimalizowane zostanie ryzyko powoływania się podatników na nieprawidłowe lub nieaktualne interpretacje przepisów prawa podatkowego (przy zachowowaniu jednak tekstu interpretacji wycofanej z obrotu prawnego).

w Wniosek o wydanie interpretacji będzie mogło złożyć kilka podmiotów. Chodzi o wniosek wspólny w tym samym stanie faktycznym lub mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym. W obecnym stanie prawnym przepisy regulujące instytucję indywidualnych interpretacji prawa podatkowego przyznają możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji wyłącznie jednemu podmiotowi w jego indywidualnej sprawie. Zasada ta wyklucza możliwość złożenia wniosku o wydanie interpretacji przez kilka podmiotów, które są zaangażowane w dane zdarzenie i dla których z danego zdarzenia mogą wynikać skutki podatkowe. Obecnie każda ze stron tego samego zdarzenia musi złożyć odrębny wniosek o wydanie interpretacji.

w Podmiot zamawiający w rozumieniu ustawy - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 907) ma mieć możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Będzie mógł to zrobić przed przeprowadzeniem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny.

w W przypadku gdy organy podatkowe zastosują klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania, ma być wprowadzone rozwiązanie wyłączające ochronę prawną z tytułu zastosowania się do interpretacji indywidualnej. Nie ma uzasadnienia, aby podmiot, który unika opodatkowania, korzystał z ochrony wynikającej z uzyskanej interpretacji indywidualnej oraz mógł się powoływać na nieograniczone bezpieczeństwo prawne. Z uwagi na skutki ochronne interpretacji podatkowych (zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku) brak proponowanego rozwiązania w zasadniczy sposób ograniczał będzie, a niejednokrotnie wyłączał, stosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Kwestie wydawania opinii zabezpieczających przez organ umożliwiających poznanie przez podatników stanowiska administracji podatkowej co do planowanych przez nich transakcji, co do których potencjalnie może znaleźć zastosowanie klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania. Ma to regulować nowy rozdział 1b w dziale II ustawy - Ordynacja podatkowa.

[Projekt zmiany ustawy - Ordynacja podatkowa jest po etapie konsultacji społecznych oraz uzgodnień międzyresortowych i czeka na skierowanie do Komitetu Stałego Rady Ministrów]

Orzeczenia sądów administracyjnych

A. Uznające, że organy błędnie odmówiły wydania interpretacji

Organ, odmawiając wszczęcia postępowania z wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej z tej przyczyny, że pytanie dotyczy przepisów z innych dziedzin praw niż prawo podatkowe, naruszył prawo, tj. art. 14b par. 1 ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego w Polsce. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla prawa cywilnego, handlowego czy też innych dziedzin prawa. Dlatego też organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, mają obowiązek posiłkować się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa.

z 20 sierpnia 2014 r., sygn. II FSK 2108/12, prawomocny

W sytuacji gdy dopuszczalne, potrzebne i uzasadnione jest zastosowanie trybu prawnego z art. 169 par. 1 w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej, tj. wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych we wniosku, a organ nie wypełnia tego obowiązku, to takie zaniechanie ze strony organu uzasadnia uchylenie przez sąd administracyjny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji.

z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1935/12, prawomocny

Jeśli w sprawie wnioskujący o wydanie interpretacji wykazał, że zdarzenie przedstawione we wniosku, które stanowiło podstawę stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji dotyczyło jego bezpośredniego interesu podatkowego, to obowiązkiem organu było udzielenie odpowiedzi w zakresie dopuszczalności zastosowania analogii prawnej z art. 22g ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) do osób prawnych. W sprawie podatnik przedstawił stan faktyczny, z którego wynika, że jest osobą prawną, komandytariuszem spółki komandytowej, w której wszyscy komandytariusze są osobami prawnymi. Podatnik wystąpiła o potwierdzenie, czy prawidłowo w kosztach uzyskania przychodów uwzględnia odpowiednią część kosztów spółki komandytowej w zakresie amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych, liczone od wartości początkowej określonej przez wspólników w wysokości nie wyższej od wartości rynkowej. Odwołując się do poglądów doktryny, spółka zauważyła lukę konstrukcyjną w art. 16g ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.), dla której wypełnienia zaproponowała analogię z unormowania dotyczącego osoby fizycznej znajdującej się w takim samym stanie faktycznym jak osoba prawna.

z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1729/12, prawomocny

Podatnik, który na podstawie przepisów ustawy deregulacyjnej, tj. ustawy z 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. nr 106, poz. 622 ze zm.), rozważa przekształcenie działalności gospodarczej prowadzonej we własnym imieniu jako osoby fizycznej w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością ma prawo do otrzymania indywidualnej interpretacji. Na gruncie art. 14n par. 1 pkt 1 ordynacji nie ma różnicy między uprawnieniami osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, która planuje utworzenie spółki, a uprawnieniami osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą przekształcanym w rozumieniu art. 551 par. 5 kodeksu spółek handlowych (mimo że przepis ten do kodeksu został dodany później niż odpowiednie uregulowanie do ordynacji podatkowej). Inna interpretacja tego przepisu wprowadzałaby nierówność wobec prawa obu osób planujących utworzenie spółki.

z 2 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1429/12, prawomocny

Nie jest indywidualną interpretacją akt organu administracji, którego istota polega na udzieleniu odpowiedzi na wniosek strony polegającej na zróżnicowaniu sposobu opodatkowania PCC strony w zależności od opodatkowania VAT kontrahenta spółki. Tylko indywidualna interpretacja podatkowa, która jest jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa, wypełnia funkcję informacyjną i gwarancyjną nadaną instytucji interpretacji wynikającą z ustawy - Ordynacja podatkowa, ponieważ tylko interpretacja o takiej konstrukcji zapewnia wyjaśnienie sprawy oraz umożliwia stronie zastosowanie się do niej i uzyskanie pewności oceny prawnej swojego postępowania. Natomiast wydanie "warunkowej interpretacji" narusza przepisy ustawy.

z 6 września 2013 r., sygn. II FSK 2616/11, prawomocny

Czynność złożenia wniosku o interpretację indywidualną mieści się w granicach zwykłego zarządu, o którym mówi kodeks cywilny, i wystarczające jest do tego pełnomocnictwo ogólne. Niepotrzebne jest natomiast specjalne pełnomocnictwo do składania wniosków interpretacyjnych, którego wymagała izba skarbowa. Dlatego też wniosek o indywidualną interpretację, o którą występuje bank jako osoba prawna, ma prawo podpisać zastępca dyrektora jednego z departamentów w tym banku.

z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2001/11, prawomocny

B. Uznające, że odmowa wydania interpretacji była słuszna

Instytucja indywidualnych interpretacji nie służy do celów analizowania potencjalnych skutków podatkowych działań podatnika pod kątem ich optymalizacji ani też nie może wskazywać podatnikowi, jakie działania ma podjąć, aby zoptymalizować swoje obciążenia podatkowe, oraz że interpretacja indywidualna nie jest równoznaczne z udzieleniem porady prawnej. Gdyby organ udzielał porady co do optymalnego - pod względem podatkowym - zachowania się podatnika, przeprowadzając analizę kilku hipotetycznych wariantów przedstawionych przez skarżącego, to wykroczyłby poza rolę przypisaną mu przez ustawodawcę.

z 8 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2354/10, prawomocny

Przepisy postępowania nie mieszczą się w zakresie definicji przepisów prawa podatkowego zawartej w art. 3 pkt 1 i 2 ordynacji podatkowej. Nawet gdyby dopuszczalne było wydanie interpretacji w przedmiocie przepisów o kontroli skarbowej i o swobodzie działalności gospodarczej, zastosowanie się do takiej interpretacji nie spowodowałoby samoistnie skutku ochronnego w postaci uchylenia decyzji, wydanej na podstawie materiałów zebranych w czasie trwania postępowania kontrolnego czy kontroli. Ponadto we wniosku opisuje się "zaistniały stan faktyczny" albo "zdarzenie przyszłe", czyli stan faktyczny, a nie sytuację procesową.

z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 143/12, prawomocny

W art. 3 pkt 1 ordynacji mowa jest o przepisach regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W przepisie tym nie ma zaś mowy o pełnomocnikach. Przyjmując teoretycznie, że dopuszczalne byłoby wydanie urzędowej interpretacji w zakresie dołączania do akt dokumentu pełnomocnictwa, zastosowanie się do takiej interpretacji nie spowoduje samoistnie skutku ochronnego w postaci uchylenia decyzji, przy wydawaniu której pominięto prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. Takich skutków ochronnych przepisy rozdziału 1a działu II ordynacji podatkowej nie przewidują.

w Łodzi z 15 lutego 2011 r., sygn. akt I Sa/Łd 1195/10, prawomocny

Interpretacja przepisów postępowania podatkowego w zakresie właściwości urzędów skarbowych nie stanowi interpretacji prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b par. 1 ordynacji podatkowej, ponieważ zastosowanie się do niej nie mogłoby uzasadniać realizacji środków ochronnych wynikających z tej instytucji.

z 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 892/12, prawomocny

Przedstawienie we wniosku wielu wariantów stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego i zadanie wielu pytań w tym zakresie nie stanowi przedstawienia zindywidualizowanego tła faktycznego. Na podstawie tak przedstawionego opisu nie można zdiagnozować, jakie warianty zdarzeń opisanych raz ogólnie, innym razem nieco bardziej precyzyjnie przez podatnika mają zostać wzięte pod uwagę przez organ.

z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12, prawomocny

Przemysław Molik

dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.)