Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (wyciąg o MDR)

W pierwszej części komentarza, którą opublikowaliśmy przed miesiącem, omówione zostały regulacje art. 86a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa), w którym m.in. zdefiniowane zostały pojęcia stosowane w przepisach rozdziału 11a działu III ordynacji podatkowej normujących zagadnienie schematów podatkowych (ang. Mandatory Disclosure Rules – MDR). Druga część komentarza poświęcona jest pozostałym regulacjom polskiej ustawy, poprzez które ustawodawca implementował dyrektywę DAC 6, tj. dyrektywę Rady (UE) 2018/822 z 25 maja 2018 r. zmieniającą dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych (Dz.Urz. UE z 2018 r. L 139, s. 1). Są to art. 86b–86o ordynacji podatkowej. Wyjaśnić przy tym trzeba, że komentowany w pierwszej części art. 86a ordynacji podatkowej stanowi około połowę wszystkich przepisów rozdziału 11a działu III ordynacji podatkowej. Takie rozbudowanie przepisów zawierających definicje normatywne to nie przypadek. Jak się zdaje, prawodawca celowo przyjął taką konstrukcję, próbując zdefiniować w pierwszym z artykułów najważniejsze pojęcia, które niejednokrotnie stanowią istotę tych regulacji.

Nie znaczy to jednak, że unormowania omawiane w tej części komentarza są mniej ważne, nieistotne. Tak nie jest. Chodzi o to, że dla stosowania, a najpierw zrozumienia przepisów zamieszczonych w komentowanych poniżej art. 86b–86o ordynacji podatkowej, a przynajmniej zdecydowanej większości z nich, należy znać art. 86a i zamieszczone w nim definicje.