Poradnia podatkowa

Na podstawie art. 22j ust. 1 ustawy o PIT podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. W takich przypadkach okres amortyzacji nie może być krótszy niż określony w art. 22j ust. 1 pkt 1-4 ustawy o PIT. W przypadku środków transportu, w tym samochodów osobowych, jest to 30 miesięcy, co odpowiada rocznej stawce amortyzacji w wysokości 40 proc.

Należy jednak wskazać, że z 1 stycznia 2021 r. została dokonana zmiana definicji używanych środków trwałych (art. 22j ust. 2 pkt 1 i art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT). Do końca 2020 r. z definicji tych nie wynikało, aby w wymaganym dla uznania środka trwałego za używany okresie jego używania nie można było uwzględniać okresu jego wykorzystywania przez podatnika. Obecnie z art. 22j ust. 2 pkt 1 i art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT wynika, że środki trwałe uznaje się za używane, jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez - odpowiednio - okres 6 albo 60 miesięcy. Zmiana ta została dokonana - jak czytamy w uzasadnieniu pierwszej ustawy nowelizującej z 28 listopada 2020 r. - „celem zapobieżenia działaniom optymalizacyjnym, w których podatnik początkowo leasinguje jako korzystający nowy środek trwały (np. nieruchomość) po to, aby uzyskał on status «używanego» w świetle ww. przepisu, a następnie wykupuje z firmy leasingowej i amortyzuje go już przy wykorzystaniu wyższej stawki amortyzacyjnej, albo wręcz nabyty nowy środek trwały - przed jego wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych - odsprzedaje firmie leasingowej, a następnie ponownie go nabywa (tzw. leasing zwrotny) po okresie kwalifikującym dany środek trwały do uznania go za używany”.