Interpretacje ogólne: podpowiedź, jak stosować przepisy

Nazwa na paragonie fiskalnym musi być szczegółowa, ale bez przesady

Od 1 października 2013 r. przepisy wymagają, aby na paragonach fiskalnych pojawiały się nazwy towarów i usług pozwalające na ich jednoznaczną identyfikację. W praktyce powstał problem, z jaką szczegółowością trzeba przedstawiać takie dane.

Aby rozwiać wątpliwości, minister finansów wydał 12 września 2013 r. interpretację ogólną (nr PT7/033/1/589/MHL/13). Zgodnie z nią podatnik powinien zastosować takie oznaczenia, aby było wiadomo, z jakim towarem mamy do czynienia i jaka stawka VAT powinna być w tym przypadku zastosowana. Oznacza to, że zamiast posługiwać się takimi określeniami jak warzywa/owoce, pieczywo, nabiał, napoje alkoholowe, napoje bezalkoholowe, należy stosować nazwy typu: pomidory, jabłka, chleb, bułka, ser żółty, mleko, piwo, wino, wódka, woda. Nie ma jednak potrzeby natomiast wpisywania dokładnej nazwy, np. pomidory malinowe.

Przykład

Podatnik sprzedaje różne rodzaje ciastek (np.: kremówka, sernik, szarlotka). Na paragonie może stosować oznaczenie "ciastka", bez określania rodzaju, nawet gdy mają one różne ceny. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy podatnik ma w swojej ofercie towary objęte różnymi stawkami VAT - tak jak np. w przypadku ciastek świeżych (8 proc.) oraz tych o terminie przydatności przekraczającym 45 dni (23 proc.).

Posiłek plus rozmowy równa się koszt

Do tej pory z zasady koszty poczęstunku były uważane przez organy podatkowe za koszty reprezentacji, o które nie można pomniejszać podstawy opodatkowania.

Jednak po wyroku NSA (w składzie 7 sędziów) z 17 czerwca 2013 r. (sygn. akt II FSK 702/11) minister w interpretacji ogólnej (nr DD6/033/127/SOH/2013/RD-120521) przyznał, że mogą one stanowić koszt podatkowy, jeżeli służą osiąganiu przychodów lub źródła przychodów. Tak jest, gdy drobne poczęstunki (np. ciastka), napoje (np. kawa, herbata, soki) czy posiłki (np. obiady, lunche) podawane są (w siedzibie firmy lub poza nią) podczas prowadzenia rozmów dotyczących prowadzonej działalności z kontrahentami, inwestorami itd. Jeżeli jednak wyłącznym bądź dominującym celem takich wydatków jest np. stworzenie dobrego wizerunku firmy czy wykreowanie pozytywnych relacji - nie można ich uznać za koszty podatkowe.

Po wydaniu interpretacji problemem nie będzie już to, czy wydatki gastronomiczne w ogóle mogą być kosztem, ale to, jaki był główny cel ich poniesienia - biznesowy czy reprezentacyjny. To, jak oceniają eksperci, będzie stanowić tło kolejnych sporów z fiskusem. Interpretacja ogólna stanowi postęp w podejściu fiskusa do omawianej kwestii. Ale wątpliwości, w tym dowodowe, pozostają.

Zwrot za remont nie podlega PIT

Urzędy skarbowe przez długi czas twierdziły, że skutki podatkowe refundacji z funduszu remontowego spółdzielni wydatków na odnowienie mieszkania zależą od tytułu prawnego do lokalu. Posiadacze praw spółdzielczych nie musieli płacić PIT (zgodnie z interpretacją ogólną z 17 marca 2009 r., nr DD3/033/33/KDJ/09/209), z kolei u właścicieli fiskus doszukiwał się przychodu z innych źródeł. Z takim różnicowaniem podatników nie zgadzały się sądy administracyjne. Liczne spory w praktyce dotyczyły takich prac remontowych, jak: wymiana stolarki, wodomierzy i podzielników ciepła, a także instalacji.

Minister finansów wydał 10 października 2013 r. interpretację ogólną (sygn. DD3/033/184/CRS/13/RD-94536/13). Uznał w niej, że kwota zwrotu otrzymana (na podstawie i zgodnie ze statutem lub regulaminem danej spółdzielni mieszkaniowej) przez właściciela lokalu mieszkalnego z funduszu remontowego spółdzielni mieszkaniowej nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o PIT.

Czynsz za najem auta można potrącić w całości

Przedsiębiorcy korzystający w ramach firmy z wynajmowanych samochodów osobowych mieli problem z rozliczaniem w kosztach związanych z tym opłat. Organy podatkowe stały na stanowisku, że czynsz najmu to wydatek z tytułu używania auta, który stanowi koszt podatkowy tylko do wysokości kilometrówki.

Podejście to coraz częściej kwestionowały sądy administracyjne, które orzekały, że stosuje się tu ogólne zasady rozliczania kosztów uzyskania przychodów.

Czynsz najmu powinien być więc zaliczany do nich w całości. Minister finansów potwierdził to w interpretacji ogólnej z 8 listopada 2013 r. (nr DD2/033/55/MWJ/13/RD-111005). Wyjaśnił w niej, że w ramach kilometrówki podatnik powinien zaliczać do kosztów uzyskania przychodów tylko wydatki związane z używaniem samochodu osobowego (wydatki eksploatacyjne). Przykładowo są to: koszty paliwa, olejów, opłaty za przejazdy i parkowanie, koszty wymiany opon. Jednak czynsz najmu do tej kategorii kosztów nie należy, gdyż jest to wydatek związany z uzyskaniem możliwości używania samochodu.

Rozliczenie wydatków z ZFŚS bez podatku

Pracodawcy, którzy tworzą zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (ZFŚS), mogą z tych środków kupić np. bilety do kina czy teatru. Podatnicy mieli jednak wątpliwość, czy przekazanie ich nieodpłatnie uprawnionym pracownikom podlega opodatkowaniu VAT. Problem został rozwiązany w interpretacji ogólnej z 27 maja 2013 r. (nr PT1/033/20/831/KSB/12/RD-50859). Minister wyjaśnił, że jeżeli pracodawca działa jako administrator funduszu, czyli dokonuje zakupów towarów i usług, które następnie przekazuje nieodpłatnie upoważnionym osobom, to czynności te nie podlegają opodatkowaniu VAT. Działania takie są bowiem podejmowane poza sferą prowadzonej przez pracodawcę działalności gospodarczej. Oznacza to, że podatnik nie odlicza VAT naliczonego przy zakupie, a przy wydaniu nabytych biletów nie nalicza podatku.

Pozostałe interpretacje ogólne wydane w 2013 roku

@RY1@i02/2013/246/i02.2013.246.183000200.802.jpg@RY2@

Pozostałe interpretacje ogólne wydane w 2013 roku

Zwolnienie z CIT dla szpitali, ale do połowy 2011 r.

Zarówno w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2011 r., jak i w obecnym w wydawanych interpretacjach fiskus kwestionował stosowanie przez niepubliczne placówki medyczne utworzone przez spółki kapitałowe zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.). Przepis ten pozwala nie płacić daniny od dochodów podatników (ale nie m.in. spółek), których celem statutowym jest m.in. działalność lecznicza - w części przeznaczonej na ten cel.

Minister w interpretacji ogólnej z 5 listopada 2013 r. (nr DD6/033/139/MNX/13/RD-106351) zmienił zdanie co do stanu prawnego obowiązującego do 30 czerwca 2011 r. w związku z jednolitą linią orzeczniczą. Przyznał, że ówczesne niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej (NZOZ-y) były jednostkami odrębnymi w stosunku do tworzących je spółek kapitałowych, czyli również odrębnymi podatnikami CIT (a więc mogły korzystać ze zwolnienia).

Pozostał jednak spór dotyczący obecnych przepisów (zgodnie z którymi nie ma już NZOZ-ów, ale są przedsiębiorstwa podmiotów leczniczych), który musi rozstrzygnąć NSA.

Spór o leasing i ubezpieczenia

Minister finansów w interpretacji ogólnej z 26 czerwca 2013 r. (sygn. PT3/033/1/101/AEW/13/63224) wyjaśnił wątpliwości, które pojawiły się po wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o. Wynika z niego, że usługa leasingu i usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu są odrębne i niezależne dla celów VAT. W praktyce oznacza to, że do ubezpieczenia może być stosowane zwolnienie.

Minister finansów stwierdził, że leasingodawcy, którzy spełniają warunki dla dokonania ponownej korekty rozliczenia w związku z wyrokiem TSUE, mogą, lecz nie mają obowiązku tego robić.

VAT od usług transportowych

Minister finansów wydał interpretację ogólną także w związku z wyrokiem TSUE z 16 maja 2013 r. w sprawie C-169/12 TNT Express Worldwide (Poland) sp. z o.o. Potwierdził w niej, że to do podatnika należy wybór, czy przy świadczeniu usług transportowych i spedycyjnych stosuje szczególne zasady powstania obowiązku podatkowego, czy rozpoznaje go na zasadach ogólnych.

TSUE uznał za niezgodne z dyrektywą 2006/112 przepisy dotyczące szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego przy tego typu usługach (podatek staje się wymagalny w chwili otrzymania całości lub części zapłaty, lecz nie później niż 30. dnia, licząc od wykonania tej usługi - nawet jeśli faktura została wystawiona wcześniej i przewiduje późniejszy termin zapłaty). Od 1 stycznia 2014 r. wchodzi jednak w życie nowelizacja ustawy o VAT, która m.in. wprowadza nowe zasady powstawania obowiązku podatkowego. W rezultacie interpretacja ma zastosowanie do czynności wykonanych przed 1 stycznia 2014 r.

Agnieszka Pokojska

Magdalena Majkowska

dgp@infor.pl