Kiedy dodatkowe prace można zaliczyć do kosztów
Przedsiębiorca nie zrealizował rzetelnie części prac dla kontrahenta. W ramach zadośćuczynienia ma wykonać nieodpłatnie dodatkowe prace. Czy wydatki na dodatkowe prace może zaliczyć do kosztów podatkowych?
doradca podatkowy, Kancelaria Ożóg i Wspólnicy
W pierwszej kolejności należałoby odpowiedzieć na pytanie, czy kara umowna, którą miałby przedsiębiorca zapłacić kontrahentowi, mogłaby zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. W art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT wymienione zostały kary umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Wydatki takie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
W opisanym przykładzie, przedsiębiorca nierzetelnie wykonał dla kontrahenta prace, do których zrealizowania zobowiązany był na podstawie zawartej umowy. Stąd najprawdopodobniej ewentualna kara zostałaby zakwalifikowana jako kara umowna z tytułu wad wykonanych robót. Wydatek taki nie stanowiłby kosztów uzyskania przychodów.
W takiej sytuacji zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na dodatkowe prace niesie ze sobą duże ryzyko. Organy podatkowe mogłyby wówczas twierdzić, że takie rozwiązanie, tj. wykonanie dodatkowych prac w zamian za odstąpienie kontrahenta od prawa domagania się kary umownej, stanowiło próbę obejścia przepisów prawa. Gdyby przedsiębiorca zapłacił karę umowną, to zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT nie mógłby jej zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 199a Ordynacji podatkowej organ musiałby zwrócić się do sądu powszechnego o stwierdzenie, czy w zaistniałej sytuacji zachodzą przesłanki obejścia prawa.
W przypadku gdy kara umowna kwalifikuje się do kosztów uzyskania przychodów (np. kara za nieterminowe wykonanie usługi lub dostarczenie towaru), wówczas zaliczenie wydatków związanych z wykonaniem dodatkowych prac do kosztów uzyskania przychodów nie stanowi już takiego ryzyka dla przedsiębiorcy.
(PM)
Podstawa prawna
Art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).
Art. 199a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu