Jak przedsiębiorca ustali przychód za 2010 rok

@RY1@i02/2010/246/i02.2010.246.086.0009.001.jpg@RY2@

Paweł Jabłonowski, szef departamentu podatkowego, Chałas i Wspólnicy Kancelaria Prawna

Na podstawie wspomnianej dokumentacji ustalany jest podlegający opodatkowaniu dochód podatnika.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o PIT dochodem z działalności gospodarczej jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 ustawy o PIT (z zasady pochodzącym działalności operacyjnej przedsiębiorcy) a kosztami uzyskania przychodów. Różnicę powiększa bądź pomniejsza różnica pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, wyborów gotowych oraz braków i odpadów. Powiększenie albo pomniejszenie dochodu z tego tytułu uzależnione jest od tego, czy wartość remanentu końcowego jest wyższa, czy niższa niż wartość remanentu początkowego. W przypadku wyższej wartości remanentu końcowego dochód podatnika jest powiększany o różnicę wartości remanentów (początkowego i końcowego). Analogicznie wyższa wartość remanentu początkowego powoduje, że dochód podlegający opodatkowaniu należy pomniejszyć.

Przedstawiony sposób obliczania dochodu znajduje zastosowanie do sytuacji po zakończeniu roku podatkowego. Innymi słowy, opisane działanie podejmowane jest w celu określenia rocznego zobowiązania w PIT. Choć PIT jest podatkiem rocznym, to w trakcie roku konieczne jest odprowadzanie zaliczek na poczet rocznego zobowiązania, które ulegnie skonkretyzowaniu z upływem roku, w którym opłacano zaliczki. Zaliczki są efektem pewnego przewidywania co do faktycznej wysokości zobowiązania z tytułu podatku dochodowego. Rzeczywistą wysokość tego zobowiązania ustala się po upływie roku i dokonuje się tego na podstawie metody z art. 24 ust. 2 ustawy o PIT. Odnośnie zaś do zaliczek na podatek, wskazać należy na regulację z art. 44 ust. 2 ustawy o PIT, zgodnie z którą dochodem z działalności gospodarczej stanowiącym podstawę obliczenia zaliczki u podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów jest różnica pomiędzy wynikającym z tych ksiąg przychodem a kosztami jego uzyskania. Wskazana metoda przeprowadzenia obliczeń jest więc mniej skomplikowana niż w przypadku rozliczenia rocznego na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o PIT. Wynika to po części z tego, że mniej precyzyjne ustalenia dokonywane w trakcie roku w związku z opłacaniem zaliczek i tak zostaną skorygowane przy określaniu wysokości zobowiązania rocznego. Należy jednak pamiętać, że także w przypadku zaliczek na podatek mogą znaleźć zastosowanie reguły odnoszące się do obliczenia dochodu w związku z ustaleniem wysokości zobowiązania rocznego. Otóż odnoszący się zaliczek art. 44 ust. 2 ustawy o PIT wskazuje w zdaniu drugim, że w sytuacji gdy podatnik na koniec miesiąca sporządza remanent towarów, surowców i materiałów pomocniczych lub naczelnik urzędu skarbowego zarządzi sporządzenie takiego remanentu, wówczas dochód ustala się według zasad, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o PIT.

Dochód w danym roku może powiększyć u danego podatnika także zbycie składników majątku wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej, co należy uwzględnić przy obliczaniu rocznego zobowiązania podatkowego.

EM