Czy można określić wartość darmowego świadczenia otrzymanego od pracodawcy

doradca podatkowy

@RY1@i02/2010/113/i02.2010.113.086.008b.001.jpg@RY2@

Paweł Malecki, doradca podatkowy

Z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika mamy do czynienia, gdy jest ono jednostronne. Pracownik uzyskuje korzyść majątkową, nie świadcząc nic w zamian. Zgodnie z wyrokiem WSA w Opolu z 28 października 2009 r. (sygn. akt I SA/Op 296/09), dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy.

Wartość nieodpłatnych świadczeń przyznawanych pracownikowi, jeśli pracodawca świadczy je innym podmiotom odpłatnie, ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec tych innych odbiorców. Wskazane jest, aby pracodawca odwołał się, ustalając wartość świadczenia do cen stosowanych w transakcjach z podmiotami innymi niż powiązane ze świadczącym.

Gdy pracodawca udziela nieodpłatnych świadczeń, które nie stanowią przedmiotu jego działalności, niemożliwe jest ustalenie wartości tych świadczeń w opisany sposób. Wartość takich świadczeń ustala się wtedy w ogólny sposób opisany w art. 11 ust. 2-2b ustawy o PIT. Wartość pieniężną świadczeń w naturze określa się wtedy na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Jeżeli podatnik będący pracownikiem otrzyma nieodpłatnie rzecz lub prawo niestanowiące przedmiotu działalności pracodawcy, wówczas ustalając kwotę przychodu, najpierw należy odnaleźć rzecz lub prawo, które będzie spełniało określone powyżej warunki. W praktyce wystarczy znaleźć przedmiot podobny do przekazywanych rzeczy lub prawa i dopiero przez odniesienie do jego ceny określić wysokość przychodu. Ceną rynkową, która wyznacza kwotę przychodu podatnika, jest zawsze cena brutto, tj. wraz z zawartym w niej podatkiem od towarów i usług. Pracownik nie jest bowiem w tej sytuacji podatnikiem VAT i nie ma prawa do jego odliczania.

Z uwagi na to, że ustawodawca nie wskazał, co to jest cena nabycia, najwłaściwsze zdaje się być zastosowanie odwołania do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz.U. nr 97, poz. 1050 z późn. zm.), zgodnie z którym ceną jest wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest zobowiązany zapłacić za towar lub usługę świadczącemu. W cenie uwzględnia się VAT oraz akcyzę, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu VAT oraz podatkiem akcyzowym.

Wartość opisanych nieodpłatnych świadczeń niestanowiących przedmiotu działalności pracodawcy ustala się w następujący sposób:

● jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; wbrew temu, co niekiedy twierdzą organy podatkowe, świadczący nie musi, a nawet nie powinien doliczać do ceny zakupu własnej marży;

● jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku. W praktyce należy też wziąć pod uwagę warunki, na jakich osoba korzysta z lokalu, ustalając przychód, odwołać się do analogicznych umów;

● w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

(EM)

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).