Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – część druga

Tak było do końca 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Art. 30b. [Zryczałtowany podatek od niektórych dochodów z kapitałów pieniężnych]

(…) 1a. Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

WAŻNA ZMIANA Wprowadzony nowelizacją ust. 1a związany jest z uregulowaniem kwestii opodatkowania dochodów pochodzących z odpłatnego zbycia walut wirtualnych (kryptowalut). Co do zasady ustawodawcy przyjął w tym zakresie analogiczne uregulowania, jak ma to miejsce w przypadku innych dochodów o których mowa w art. 30b, tj. dochodów, m.in. z tytułu zbycia akcji, udziałów, papierów wartościowych itp.

Art. 30b ust. 1a dodany przez art. 1 pkt 23 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

1b. Dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 14-16.

Dodany przepis wprowadza zasadę dotyczącą ustalania wartości dochodu z odpłatnego zbycia walut wirtualnych. Wprowadzona regulacja jest analogiczna do zasady ustalania dochodu w przypadku zbywania papierów wartościowych.

Art. 30b ust. 1b dodany przez art. 1 pkt 23 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 3. Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niezapłacenie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

(…) 3. Przepisy ust. 1 i 1a stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niezapłacenie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

Zmiana techniczna, związana z rozszerzeniem katalogu dochodów objętych postanowieniami art. 30b i wprowadzeniem ust. 1a, dotyczącego dochodu z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych.

Art. 30b ust. 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 5d. Dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w ust. 1 oraz w art. 27 lub art. 30c.

Zmiana techniczna, doprecyzowująca odrębny reżim dla opodatkowania dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych, o którym mówi nowo dodany ust. 1a art. 30b.

Art. 30b ust. 5d dodany przez art. 1 pkt 23 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

5e. Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga dochody z odpłatnego zbycia walut wirtualnych zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i poza jej granicami, dochody te łączy się i od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu za granicą. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany za granicą.

Wprowadzony przepis wprowadza metodę proporcjonalnego odliczenia (tzw. kredyt podatkowy) w zakresie opodatkowania przez polskiego rezydenta podatkowego dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych. Rozwiązanie to jest analogiczne w stosunku do innych dochodów regulowanych art. 30b.

Art. 30b ust. 5e dodany przez art. 1 pkt 23 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

5f. W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego dochody z odpłatnego zbycia walut wirtualnych wyłącznie poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej zasadę określoną w ust. 5e stosuje się odpowiednio.

Wprowadzony przepis nakłada obowiązek deklarowania przez polskiego rezydenta podatkowego dochodu ze zbycia walut wirtualnych również w sytuacji, gdy ma on swoje źródło wyłącznie za granicą Rzeczypospolitej Polskiej. Analogicznie rozwiązanie obowiązywało do tej pory w stosunku do innych dochodów uregulowanych w art. 30b.

Art. 30b ust. 5f dodany przez art. 1 pkt 23 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

6. Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, w tym również dochody, o których mowa w art. 24 ust. 14, dochody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych, a także dochody z realizacji praw z nich wynikających, z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), odpłatnego zbycia udziałów w spółdzielni, oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielniach, w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, i obliczyć należny podatek dochodowy.

6. Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać dochody uzyskane w roku podatkowym z:

1) odpłatnego zbycia papierów wartościowych, w tym również dochody, o których mowa w art. 24 ust. 14, dochody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych, a także dochody z realizacji praw z nich wynikających, z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielniach, w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część,

2) odpłatnego zbycia walut wirtualnych

– i obliczyć należny podatek dochodowy.

Zmiana mająca charakter techniczny, związana z wprowadzeniem regulacji dotyczących opodatkowania dochodów z kryptowalut. Polega na dodaniu do katalogu dochodów podlegających zadeklarowaniu na formularzu PIT-38 dochodu ze sprzedaży walut wirtualnych.

Art. 30b ust. 6 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. d ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

6a. W zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych

Wprowadzony przepis pozwala na zadeklarowanie poniesionych kosztów uzyskania przychodu z tytułu nabycia oraz zbycia waluty wirtualnej, przy braku uzyskania przychodu z tego źródła. Nowa regulacja wprowadza możliwość zadeklarowania straty poniesionej z tego tytułu, która może być rozliczona w kolejnych latach.

Art. 30b ust. 6a dodany przez art. 1 pkt 23 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

7. Przepis art. 30a ust. 3 stosuje się odpowiednio.

(...)

7. Do dochodów, o których mowa w ust. 1, przepis art. 30a ust. 3 stosuje się odpowiednio.

(...)

Znowelizowany przepis związany jest z wprowadzeniem regulacji dotyczących opodatkowania dochodów z wirtualnych walut i wyłącza możliwość stosowania zasady dotyczącej sposobu ustalania wysokości przychodu i kosztów FIFO w stosunku do dochodów ze zbycia wirtualnych walut.

Art. 30b ust. 7 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. f ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30c. [Podatek liniowy]

1. Podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub 7, z zastrzeżeniem art. 29, 30 i 30d, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

1. Podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub 7, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Zmiana o charakterze technicznym, związana z uchyleniem art. 30d.

Art. 30c ust. 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

2. Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód ustalony zgodnie z art. 9 ust. 1, 2-3b i 5, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e i ust. 4 zdanie pierwsze lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25. Dochód ten podatnicy mogą pomniejszać o składki na ubezpieczenie społeczne określone w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 2a oraz wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w art. 26 ust. 1 pkt 2b. Wysokość składek i wpłat ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie.

2. Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód ustalony zgodnie z art. 9 ust. 1, 2-3b i 5, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e i ust. 4 zdanie pierwsze lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 23o. Dochód ten podatnicy mogą pomniejszyć o składki na ubezpieczenie społeczne określone w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 2a, wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w art. 26 ust. 1 pkt 2b oraz o darowiznę, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. d, w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6% dochodu. Wysokość składek i wpłat ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie.

Uwzględniono możliwość odliczenia od dochodu darowizn dokonanych na cele kształcenia zawodowego prowadzonego przez podmioty wskazane powyżej.

Art. 30c ust. 2 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193) i przez art. 9 pkt 3 lit. a ustawy z 22 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2245).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

3. Składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 2a, oraz wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w art. 26 ust. 1 pkt 2b, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały:

(…)

3. Składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a, wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w art. 26 ust. 1 pkt 2b oraz dokonane darowizny na cele kształcenia zawodowego określone w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. d, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały: (...)

Podobnie jak w ust. 2, uwzględniono możliwość odliczenia od dochodu darowizn dokonanych na cele kształcenia zawodowego prowadzonego przez podmioty wskazane powyżej.

Art. 30c ust. 3 w brzmieniu ustalonym

przez art. 9 pkt 3 lit. b ustawy z 22 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2245).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r.

3a. Przepisy art. 26 ust. 13b i 13c stosuje się odpowiednio.

3a. Przepisy art. 26 ust. 5, 6, 6b, 6c, 6ea, 6eb, 6f, 7, 13b i 13c stosuje się odpowiednio.

Zmiana o charakterze technicznym, związana ze zmianami w art. 26 i dodaniem do przepisu nowych jednostek redakcyjnych.

Art. 30c ust. 3a w brzmieniu ustalonym

przez art. 9 pkt 3 lit. c ustawy z 22 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2245).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r.

(…) 6. Dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, opodatkowanych w sposób określony w ust. 1, nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30e i art. 30f.

(…) 6. Dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, opodatkowanych w sposób określony w ust. 1, nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30ca, art. 30da, art. 30e i art. 30f.

Zmiana o charakterze technicznym, związana z uchyleniem art. 30d.

Art. 30c ust. 6 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Art. 30ca. [Ulga IP Box]

1. Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.

2. Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:

1) patent,

2) prawo ochronne na wzór użytkowy,

3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,

4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,

5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,

6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,

7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432),

8) autorskie prawo do programu komputerowego

– podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

3. Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.

4. Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:

(a +b)x1,3

a +b+c+d

w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:

a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,

b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,

c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,

d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

5. Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.

6. W przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa w ust. 4, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1.

7. Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:

1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

WAŻNA ZMIANA

Komentowanym przepisem ustawodawca wprowadził nową ulgę podatkową, mającą stanowić zachętę dla przedsiębiorców prowadzących w ramach swojej działalności gospodarczej prace badawczo-rozwojowe oraz komercjalizujących wyniki tych prac. Zgodnie z tą regulacją podatek od dochodu uzyskanego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wyniesie 5 proc. podstawy opodatkowania.

Zmiana ma też przyczynić się do wzrostu liczby zastrzeganych w Urzędzie Patentowym praw wyłącznych do dóbr własności przemysłowej.

Rok po wprowadzeniu katalogu rodzajów działalności twórczej, której przedstawiciele są uprawnieni do stosowania kosztów autorskich, ustawodawca pokusił się o wprowadzenie związanego z prawami własności intelektualnej katalogu kwalifikowanych praw, do których będzie miała zastosowanie IP Box. Oprócz praw wyłącznych przyznawanych w celu ochrony dóbr własności przemysłowej (właściwie wszystkich poza prawem ochronnym na znak towarowy) w katalogu praw kwalifikowanych ujęto prawo autorskie do programu komputerowego.

W ust. 3 określono sposób wyliczenia podstawy opodatkowania, której 5 proc. wysokości będzie stanowić stawkę podatku do dochodów osiągniętych z tytułu kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ustawodawca odwołuje się do pojęcia dochodu kwalifikowanego z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, którego sposób ustalenia jest przedstawiony w art. 30ca ust. 4 (poniżej).

W ust. 4 przedstawiono sposób ustalenia wysokości kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Wśród kosztów, które będą miały wpływ na jego wysokość, wyróżniono następujące wydatki związane z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej: bezpośrednio prowadzona przez przedsiębiorcę działalność badawczo-rozwojowa lub nabycie przez niego wyników prac badawczo-rozwojowych. W tym drugim przypadku należy zwrócić szczególną uwagę na definicje podmiotów niepowiązanych oraz powiązanych zawarte w art. 23m ust. 1 pkt 3 i 4. Przez podmioty powiązane rozumiemy następujące konstrukcje:

1) gdy jeden z podmiotów wywiera znaczący wpływ na co najmniej jeden inny;

2) podmioty, na które znaczący wpływ wywiera:

– ten sam inny podmiot lub

– małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia osoby fizycznej wywierającej znaczący wpływ na co najmniej jeden podmiot.

Ustawodawca w ust. 6 wprowadził górny limit wskaźnika – gdy jego wartość przekracza 1, jego wartość przyjmuje się jako 1.

We wzorze obliczania dochodu kwalifikowanego w art. 30ca ust. 4 mowa o iloczynie dochodu z prawa własności intelektualnej osiągniętego w ciągu roku podatkowego oraz wskaźnika, który jest wyliczany na podstawie zawartego tam wzoru. Właśnie ustęp 7 określa, że dochód lub strata powinny być określane

Art. 30ca dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

8. Do ustalenia dochodów, o których mowa w ust. 7 pkt 3, przepis art. 23o stosuje się odpowiednio.

9. W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie dochodu przypadającego na poszczególne kwalifikowane prawa własności intelektualnej, podatnik może obliczyć kwalifikowany dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej zgodnie z ust. 4-6 dla tego samego rodzaju produktu lub usługi lub dla tej samej grupy produktów lub usług, w których zostało wykorzystane kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

10. O wysokość straty z kwalifikowanych praw własności intelektualnej poniesionej w roku podatkowym obniża się dochód osiągnięty w najbliższych kolejno następujących po sobie 5 latach podatkowych z tego samego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tego samego rodzaju produktu lub usługi lub tej samej grupy produktów lub usług, w których zostało wykorzystane kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

11. Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).

12. Przepisy ust. 1-11 stosuje się odpowiednio do ekspektatywy uzyskania kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w związku ze zgłoszeniem lub złożeniem wniosku o uzyskanie takiego prawa ochronnego do właściwego organu, od dnia zgłoszenia lub złożenia wniosku.

13. W przypadku wycofania zgłoszenia lub wniosku, odmowy udzielenia prawa ochronnego, odrzucenia zgłoszenia lub odrzucenia wniosku o rejestrację podatnik jest obowiązany opodatkować zgodnie z art. 27 lub art. 30c kwalifikowane dochody z prawa własności intelektualnej uzyskane w okresie od dnia zgłoszenia lub złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 12, do dnia wycofania wniosku lub zgłoszenia, odmowy udzielenia prawa ochronnego, odrzucenia zgłoszenia lub odrzucenia wniosku o rejestrację. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się podatek zapłacony na podstawie ust. 1.

14. Przepisy ust. 1-13 stosuje się odpowiednio do dochodów z licencji do korzystania z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej przysługującej podatnikowi na podstawie umowy, w której zastrzeżono wyłączność korzystania przez podatnika z tego prawa, pod warunkiem uprzedniego prowadzenia przez podatnika prac badawczo-rozwojowych, których efektem jest kwalifikowane prawo własności intelektualnej, na które udzielono tej licencji.

na podstawie art. 9 ust. 2 (nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania) w zakresie związanym z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej. Odnosi się to do umów licencyjnych (opłaty lub inne należności), sprzedaży kwalifikowanych praw, praw uwzględnionych w cenie sprzedaży produktów lub usług oraz do odszkodowań za naruszenie praw wyłącznych, jeżeli to kwalifikowane prawo zostało uzyskane w postępowaniu spornym.

Ust. 8 odsyła do regulacji dotyczących ustalenia cen transferowych, o których mowa w art. 23o, które to regulacje powinny być uwzględnione przy ustaleniu dochodów z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie produktu lub usługi.

Ustawodawca przewidział możliwość ustalenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej dla produktów/usług tego samego rodzaju lub z jednej grupy w przypadku, gdy niemożliwe jest ich indywidualne przypisanie do produktu/usługi.

Korzystna dla podatników jest możliwość odliczenia straty z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w przypadku jej wystąpienia. Stratę można odliczać w ciągu pięciu kolejnych lat podatkowych, odnosząc ją do dochodu osiągniętego z praw związanych z tym samym produktem lub usługą.

Ustawodawca przewidział obowiązek ujęcia dochodu/straty z kwalifikowanych praw własności w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym został osiągnięty dochód lub została poniesiona strata.

Ust. 12 nakazuje odpowiednie stosowanie przywołanych wyżej regulacji dot. IP Box do ekspektatywy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (w związku z czekaniem na rozpatrzenie zgłoszenia lub wniosku przez Urząd Patentowy).

Ust. 13 reguluje konsekwencje sytuacji, w której Urząd Patentowy odrzuca zgłoszenie lub wniosek i w konsekwencji podatnik nie nabywa prawa wyłącznego, w związku z którym mógłby korzystać z ulgi IP Box. W takim przypadku kwalifikowane dochody od dnia zgłoszenia/złożenia wniosku do dnia wycofania wniosku lub zgłoszenia, odmowy udzielenia prawa ochronnego, odrzucenia zgłoszenia lub odrzucenia wniosku o rejestrację podlegają opodatkowaniu na zasadach przewidzianych w art. 27 lub art. 30c, z możliwością odliczenia podatku już zapłaconego na podstawie ust. 1.

Ustawodawca przewidział odpowiednie stosowanie przepisów ust. 1–13 do dochodów z licencji zawartej z zastrzeżeniem, że podatnik będzie wyłącznym licencjobiorcą po uprzednim przeprowadzeniu prac B+R, których efektem jest kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

Art. 30cb. [Obowiązki związane z korzystaniem z ulgi IP Box]

1. Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:

1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych;

2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;

3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu;

4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;

5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.

2. Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.

3. W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c.

W związku z wprowadzeniem ulgi IP Box ustawodawca wprowadza też nowe obowiązki dla jej beneficjentów. Każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej powinno być wyodrębnione w księgach rachunkowych. Same księgi powinny zaś być prowadzone w taki sposób, by możliwe było wyodrębnienie przychodów i kosztów przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Jeżeli powyższe wyodrębnienie nie jest możliwe, należy dokonywać wspomnianych zapisów w sposób umożliwiający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W przypadku gdy w oparciu o księgi lub ewidencję nie można ustalić dochodu lub straty, na przedsiębiorcy jako podatniku spoczywa obowiązek podatkowy na podstawie art. 27 lub art. 30c.

Art. 30cb dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Tak było do końca 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Art. 30d. [Stawka 50 proc.]

1. Jeżeli organ podatkowy określi, na podstawie art. 25, dochód podatnika w wysokości wyższej (stratę w wysokości niższej) niż zadeklarowana przez podatnika w związku z dokonaniem transakcji lub ujęciem innych zdarzeń, o których mowa w art. 25a, a podatnik nie przedłoży temu organowi dokumentacji podatkowej - różnicę między dochodem zadeklarowanym przez podatnika a określonym przez ten organ opodatkowuje się stawką 50%.

2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie do podatników, których dochody są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27 lub w art. 30c.

Uchylony – przez art. 1 pkt 26 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Uchylenie art. 30d ma charakter porządkujący i związane jest z wprowadzeniem kompleksowych uregulowań dotyczących cen transferowych w rozdziale 4b ustawy o PIT.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Art. 30da. [Exit tax]

1. Podatek od dochodów z niezrealizowanych zysków wynosi:

1) 19% podstawy opodatkowania – gdy ustalana jest wartość podatkowa składnika majątku;

2) 3% podstawy opodatkowania – gdy nie ustala się wartości podatkowej składnika majątku.

2. Opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków podlega:

1) przeniesienie składnika majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w wyniku którego Rzeczpospolita Polska w całości albo w części traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia tego składnika majątku, przy czym przenoszony składnik majątku pozostaje własnością tego samego podmiotu;

2) zmiana rezydencji podatkowej przez podatnika podlegającego w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, w wyniku której Rzeczpospolita Polska w całości albo w części traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku będącego własnością tego podatnika, w związku z przeniesieniem jego miejsca zamieszkania do innego państwa.

3. W przypadku składnika majątku niezwiązanego z działalnością gospodarczą opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, podlegają tylko składniki majątku stanowiące: ogół praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, udziały w spółce, akcje i inne papiery wartościowe, pochodne instrumenty finansowe oraz tytuły uczestnictwa w funduszach kapitałowych, zwane dalej „majątkiem osobistym”, jeżeli podatnik ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez łącznie co najmniej pięć lat w dziesięcioletnim okresie poprzedzającym dzień zmiany rezydencji podatkowej.

4. Przeniesienie składnika majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, obejmuje w szczególności sytuację, w której:

1) podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, przenosi do swojego zagranicznego zakładu składnik majątku dotychczas związany z działalnością gospodarczą prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, przenosi do państwa swojej rezydencji podatkowej lub do innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym prowadzi działalność gospodarczą poprzez zagraniczny zakład, składnik majątku dotychczas związany z działalnością gospodarczą prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny zakład;

3) podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, przenosi do innego państwa całość albo część działalności gospodarczej prowadzonej dotychczas poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.

5. Opodatkowanie podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w wyniku zmiany rezydencji podatkowej, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie dotyczy składników majątku, które po zmianie rezydencji podatkowej pozostają związane z położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagranicznym zakładem podatnika, który zmienił rezydencję podatkową.

WAŻNA ZMIANA

Art. 30da ma za zadanie implementacje na gruncie ustawy PIT uregulowań dotyczących opodatkowania dochodów z niezrealizowanych zysków (tzw. exit tax). Wprowadzone regulacje mają na celu uszczelnienie systemu podatków dochodowych od osób fizycznych i stanowią implementację postanowień dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.Urz. UE z 2016 r. L 193, s. 1, dalej: dyrektywa ATAD).

Omawiany artykuł opisuje zasady opodatkowania dochodów z niezrealizowanych zysków w przypadku przeniesienia składników majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zmiany rezydencji podatkowej podatnika, w wyniku których RP traci prawo w całości lub części do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku. Ustawa przewiduje w ust. 1 omawianego artykułu dwie stawki podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków: 19 proc., w przypadku gdy ustalana jest wartość podatkowa składnika majątku, oraz 3 proc., gdy nie ustala się wartości podatkowej składnika majątku.

Ust 3 wskazuje, że w przypadku zmiany rezydencji podatkowej i składnika majątku niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, opodatkowaniu exit tax podlegają tylko enumeratywnie wymienione składniki majątku podatnika, określone jako majątek osobisty podatnika. Regulacja ta ma zastosowanie w przypadku, gdy podatnik był polskim rezydentem podatkowym przez co najmniej pięć lat w dziesięcioletnim okresie poprzedzającym dzień zmiany rezydencji podatkowej.

Ust. 4 ma charakter doprecyzowujący i wskazuje na przykłady sytuacji, w których następuję przeniesienie majątku poza terytorium RP.

Ust. 5 wskazuje, że exit tax nie ma zastosowania w przypadku zmiany rezydencji podatkowej w stosunku do składników majątku związanych z położonym na terytorium RP zagranicznym zakładem podatnika, który zmienił rezydencję podatkową.

Ust. 6 zawiera definicję dnia przeniesienia składniku majątku poza terytorium RP na potrzeby podatku od dochodów z niezrealizowanych źródeł.

Ust. 7 wskazuje na definicję dochodu z niezrealizowanych zysków jako nadwyżkę wartości rynkowej składnika majątku, ustalanej na dzień jego przeniesienia albo na dzień poprzedzający dzień zmiany rezydencji podatkowej, ponad jego wartość podatkową.

Ust. 8 określa sposób ustalania wartości rynkowej składnika majątku.

Art. 30da dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

6. Dniem przeniesienia składnika majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dzień poprzedzający dzień, w którym składnik ten przestaje być przypisany do działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez zagraniczny zakład.

7. Dochód z niezrealizowanych zysków stanowi nadwyżka wartości rynkowej składnika majątku ustalanej na dzień jego przeniesienia albo na dzień poprzedzający dzień zmiany rezydencji podatkowej ponad jego wartość podatkową.

8. Wartość rynkową składnika majątku określa się:

1) zgodnie z art. 19 ust. 3 – w przypadku składników majątku osobistego i składników majątku, z których przeniesieniem nie wiąże się zmiana istotnych ekonomicznie funkcji, aktywów lub ryzyk;

2) zgodnie z art. 23o – w pozostałych przypadkach.

9. Wartość rynkową składników majątku podatnika objętych małżeńską wspólnością majątkową określa się u każdego z małżonków w wysokości połowy wartości rynkowej tych składników majątku.

10. Wartość podatkową składnika majątku stanowi wartość, niezaliczona uprzednio do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie, jaka zostałaby przyjęta przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, gdyby składnik ten został przez niego odpłatnie zbyty. Nie ustala się wartości podatkowej składnika majątku w przypadku, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami, do celów opodatkowania podatkiem dochodowym nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia tego składnika majątku.

11. Jeżeli przyjęta przez podatnika do opodatkowania dochodu z niezrealizowanych zysków wartość składnika majątku bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych odbiega od jego wartości rynkowej i w wyniku tego podatnik nie wykazuje dochodów z niezrealizowanych zysków albo wykazuje te dochody w zaniżonej wysokości, dochody podatnika oraz należny podatek od dochodów z niezrealizowanych zysków określa organ podatkowy.

12. Podstawę opodatkowania podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków stanowi suma dochodów z niezrealizowanych zysków ustalonych dla poszczególnych składników majątku. W przypadku przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części dochód z niezrealizowanych zysków dotyczy całego przedsiębiorstwa (jego zorganizowanej części).

13. Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu podatkiem równoważnym do podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków, dochody (przychody) te łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

14. Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym deklaracje, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu z niezrealizowanych zysków do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym łączna wartość rynkowa przenoszonych składników majątku przekroczyła kwotę 4 000 000 zł, oraz w tym terminie wpłacić podatek należny. Jeżeli po miesiącu, w którym łączna wartość rynkowa przenoszonych składników majątku przekroczyła kwotę 4 000 000 zł, przenoszone są kolejne składniki majątku, podatnicy obowiązani są składać deklarację do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przenoszone są składniki, oraz w tym terminie wpłacić podatek należny.

Postanowienia ust. 9 odnoszą się do tych składników majątku, które są objęte małżeńską wspólnością majątkową. W takich przypadkach wartość rynkową ustala się odrębnie u każdego z małżonków, w wysokości połowy łącznej wartości rynkowej danego składnika.

Ust. 10 ustanawia definicję wartości podatkowej składnika majątku.

Regulacje zawarte w ust. 11 dopuszczają możliwość oszacowania wartości rynkowej składnika majątku przez organ podatkowy w sytuacji, gdy wartość przyjęta przez podatnika odbiega od wartości rynkowej bez ekonomicznego uzasadnienia, co prowadzi do braku powstania dochodu z niezrealizowanych zysków albo wykazania tych dochodów w zaniżonej wysokości.

Przepis zawarty w ust. 12 wskazuje sposób ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków, w tym w przypadku przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części.

Ust. 13 nakłada na podatnika będącego polskim rezydentem obowiązek połączenia dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium RP z tymi dochodami, które są osiągane poza terytorium RP, a podlegają w obcym państwie opodatkowaniu podatkiem równoważnym do exit tax. Przepis dopuszcza uniknięcie podwójnego opodatkowania, poprzez odliczenie kwoty równej podatkowi zapłaconemu w obcym państwie od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie (metoda zaliczenia proporcjonalnego – tzw. kredyt podatkowy).

Przepis ust. 14 wprowadza obowiązek składania przez podatników do urzędów skarbowych deklaracji o wysokości dochodu z niezrealizowanego zysku. Termin na złożenie deklaracji upływa z 7. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym łączna wartość rynkowa przenoszonych składników przekroczyła wartość 4 mln zł. Podatnik jest również zobowiązany w tym terminie uiścić należny z tego tytułu podatek. Przepis wskazuje również, że w przypadku gdy kolejne składniki majątku są przenoszone po miesiącu, w którym wartość rynkowa przekroczyła kwotę 4 mln zł, podatnicy mają obowiązek składania deklaracji do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu przeniesienia poszczególnych składników oraz powinny uiścić w tym terminie należny podatek.

Art. 30db. [Limity wartości rynkowej przenoszonych składników majątku]

1. Przepisów art. 30da nie stosuje się, jeżeli łączna wartość rynkowa przenoszonych składników majątku nie przekracza kwoty 4 000 000 zł.

2. W przypadku małżonków, o których mowa w art. 30da ust. 9, limit wartości rynkowej składnika majątku określony w ust. 1 dotyczy łącznie obojga małżonków.

Wprowadzony przepis ustanawia limit wartości rynkowej przenoszonych składników, poniżej którego postanowienia dotyczące exit tax nie mają zastosowania. Przeniesienie składników majątku o wartości rynkowej poniżej 4 mln zł nie będzie skutkowało opodatkowaniem podatkiem od wyjścia. Ust. 2 wskazuje na sposób weryfikacji limitu, o którym mowa powyżej, w przypadku składników majątku objętych małżeńską wspólnością majątkową.

Art. 30db dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30dc. [Wyłączenie z opodatkowania exit tax]

1. Opodatkowania podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków nie stosuje się do składnika majątku przeniesionego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas określony, nie dłuższy jednak niż 12 miesięcy, gdy:

1) przeniesienie tego składnika majątku związane jest bezpośrednio z polityką zarządzania płynnością przedsiębiorstwa podatnika położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i terytorium innego państwa;

2) przeniesienie papierów wartościowych lub innych składników majątku następuje na podstawie umowy przewłaszczenia w celu zabezpieczenia wierzytelności.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podatnik obowiązany jest zadeklarować w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 i ust. 1a pkt 2, wartość rynkową składników majątku tymczasowo przeniesionych w roku podatkowym, za który jest składane zeznanie, oraz przewidywany termin przeniesienia ich z powrotem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli do dnia złożenia zeznania składniki te pozostają poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Jeżeli przed upływem 12 miesięcy, liczonych od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik majątku został przeniesiony poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, spółka niebędąca osobą prawną, która przenosiła składnik majątku, została przejęta przez spółkę albo podatnik przekształcił formę prowadzonej działalności w jednoosobową spółkę kapitałową, wartość rynkowa składnika majątku, zadeklarowanego uprzednio jako tymczasowo przeniesiony poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 30da ust. 1.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, podatnik jest obowiązany złożyć do urzędu skarbowego deklarację o wysokości dochodu z niezrealizowanych zysków w terminie 7 dni od dnia przejęcia lub przekształcenia oraz w tym terminie wpłacić podatek należny.

5. Jeżeli wartość składnika majątku, o którym mowa w ust. 3, oraz wartość składników majątku, o których mowa w art. 30db ust. 1, przekracza łącznie kwotę 4 000 000 zł, w deklaracji, o której mowa w ust. 4, podatnik obowiązany jest wykazać do opodatkowania wszystkie przeniesione składniki majątku.

Opisywany przepis dotyczy sytuacji, w której składnik majątku jest tymczasowo przeniesiony poza terytorium RP, na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. Przeniesienie składnika majątku nie będzie skutkowało opodatkowaniem podatku od dochodów od niezrealizowanych zysków w następujących przypadkach:

– przeniesienie składnika majątkowego dokonywane jest na potrzeby zarządzania płynnością przedsiębiorstwa podatnika;

– następuje na podstawie umowy przewłaszczenia w celu zabezpieczenia umowy wierzytelności.

Ust. 2 nakłada na podatnika obowiązek zadeklarowania w zeznaniu podatkowym wartości rynkowej tymczasowo przeniesionych składników majątku wraz z przewidywanym terminem przeniesienia ich z powrotem na terytorium RP, w sytuacji gdy do dnia złożenia zeznania podatkowego składniki te będą przebywały poza granicami RP.

Ust. 3 wskazuje, że w sytuacji, gdy byt prawny podatnika ustanie przed przeniesieniem składnika majątku na terytorium RP, wartość rynkowa składnika majątku, który został zadeklarowany jako tymczasowo przeniesiony poza terytorium RP, podlega opodatkowaniu 19-proc. podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków.

Zgodnie z ust. 4, w przypadku ustania bytu prawnego podatnika ciąży na nim obowiązek złożenia deklaracji o wysokości dochodu z niezrealizowanych zysków i zapłaty należnego podatku do 7. dnia poprzedzającego dzień utraty bytu prawnego.

Zgodnie z omawianą regulacją w ust. 5 podatnik, którego byt prawny ustał, zobowiązany jest do wykazania w deklaracji wartości wszystkich składników majątku, w sytuacji gdy łączna wartość składników majątku przenoszonego poza terytorium RP oraz wartość składników majątku tymczasowego przeniesionego przekracza kwotę 4 mln zł.

Art. 30dc dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30dd. [Zwolnienia od exit tax]

1. Zwalnia się od podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków:

1) składniki majątku przekazane na cele określone w art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego organizacjom równoważnym do organizacji, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy, określonym w przepisach regulujących działalność pożytku publicznego, obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzącym działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych, realizującym te cele - w przypadku gdy podatnik nie posiada praw do udziału w zysku lub majątku tej organizacji;

2) składniki majątku przeznaczone do służbowego użytku pracowników, bezpośrednio związane z wykonywaną pracą, niestanowiące aktywów trwałych lub obrotowych w rozumieniu przepisów o rachunkowości.

2. Zwolnienia i odroczenia w opodatkowaniu, określone w art. 21 i art. 24, nie mają zastosowania do podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków.

Komentowany artykuł zawiera zwolnienia przedmiotowe od opodatkowania podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków. Katalog zwolnień uwzględnia składniki majątku przekazane organizacjom pożytku publicznego oraz składników przeznaczonych do służbowego użytku pracowników.

Ust. 2 wskazuje na autonomiczność uregulowań dotyczących podatku od wyjścia w zakresie powyższych zwolnień i wyłącza możliwość stosowania zwolnień i szczególnych zasad określania przychodu wskazanych w art. 21 i art. 24 ustawy.

Art. 30dd dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30de. [Rozłożenie na raty zapłaty exit tax]

1. Podatnik może wystąpić do właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rozłożenie na raty zapłaty całości albo części podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków, na okres nie dłuższy niż 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek jego zapłaty, jeżeli przeniesienie składników majątku albo przeniesienie rezydencji podatkowej następuje na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub innego państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które jest stroną zawartej z Rzecząpospolitą Polską lub Unią Europejską umowy w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności podatkowych, równoważnej wzajemnej pomocy przewidzianej w dyrektywie Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz. Urz. UE L 84 z 31.03.2010, s. 1).

2. W przypadku gdy istnieje realne ryzyko nieodzyskania podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków, rozłożenie na raty zapłaty całości albo części tego podatku następuje po przedłożeniu przez podatnika zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego z tego tytułu wraz z opłatą prolongacyjną w formie przewidzianej przepisami Ordynacji podatkowej dla zabezpieczeń wykonania zobowiązań podatkowych.

3. Przy ocenie, czy istnieje realne ryzyko nieodzyskania podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków, bierze się pod uwagę w szczególności, czy:

1) wartość bilansowa zobowiązań podatnika w ostatnich 3 latach podatkowych nie przekraczała 50% wartości bilansowej jego aktywów;

Omawiany przepis wprowadza możliwość rozłożenia na raty płatności całości lub części podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków. Podatnik, który jest zainteresowany rozłożeniem zobowiązania na raty, zobowiązany jest do złożenia wniosku do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Okres spłaty w systemie ratalnym nie może być dłuższy niż pięć lat. Z możliwości ratalnej spłaty podatku mogą skorzystać podatnicy, którzy przenieśli składnik majątku albo rezydencji podatkowej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub innego państwa należącego do EOG, które to państwo jest stroną zawartej z RP lub UE umowy w sprawie pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności podatkowych.

Ust. 2 wskazuje na konieczność przedłożenia przez podatnika zabezpieczenia wykonania zobowiązania wraz z opłatą prolongacyjną, w przypadku istnienia realnego ryzyka nieodzyskania podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków.

Ust. 3 zawiera przykładowy katalog okoliczności, które są brane pod uwagę przy dokonywaniu oceny ryzyka nieodzyskania exit tax. Katalog jest otwarty, co oznacza, że organ podatkowy może również uwzględnić inne, niewymienione w nim wprost czynniki.

Regulacja z ust. 4 stanowi, że gwarancja lub poręczenie wykonania zobowiązania podatkowego mogą być przedłożone przez dowolny podmiot mający miejsce zamieszkania, siedziby lub zarządu w państwie członkowskim UE lub innym państwie należącym do EOG.

Art. 30de dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

2) podatnik właściwie regulował zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym w zakresie obowiązków płatnika podatku dochodowego od należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, a jeżeli występowały zaległości w tych płatnościach – czy stanowiły one istotną wartość mogącą mieć wpływ na ocenę wypłacalności i rzetelności podatnika;

3) podatnik posiada udziały w zagranicznej jednostce kontrolowanej;

4) w ostatnich 5 latach podatkowych toczyło się lub toczy się na dzień składania wniosku o rozłożenie podatku na raty, wobec podatnika, postępowanie w oparciu o przepisy regulujące unikanie lub uchylanie się od opodatkowania;

5) udzielenie przez podatnika gwarancji i poręczeń podmiotom powiązanym w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 jest uzasadnione gospodarczo i ekonomicznie;

6) podmioty powiązane w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 z podatnikiem nie są zagrożone upadłością lub likwidacją z powodu niewypłacalności.

4. Zabezpieczenie wykonania zobowiązania, o którym mowa w ust. 2, w postaci gwarancji lub poręczenia może zostać przedłożone przez podmiot posiadający miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, którego sytuacja finansowa 1 majątkowa daje podstawę do uznania, że jest on zdolny do wykonania obowiązków wynikających z tej gwarancji lub tego poręczenia.

5. Rozłożenie na raty zapłaty podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków następuje w drodze decyzji, w której organ podatkowy w szczególności:

1) ustala wysokość i terminy spłaty rat oraz wysokość opłaty prolongacyjnej;

2) informuje o okolicznościach skutkujących wygaśnięciem decyzji i postawieniem zobowiązania z tytułu podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków w stan wymagalności.

6. Decyzja, o której mowa w ust. 5, wygasa w przypadku, gdy:

1) podatnik dokona zbycia w jakiejkolwiek formie przeniesionych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składników majątku, w tym przypisanych do zagranicznego zakładu położonego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) przeniesione poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składniki majątku, w tym przypisane do zagranicznego zakładu, zostaną ponownie przeniesione do innego państwa niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, chyba że przeniesienie to nastąpi do państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które jest stroną umowy zawartej z Rzecząpospolitą Polską lub Unią Europejską w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności podatkowych, równoważnej wzajemnej pomocy przewidzianej w dyrektywie Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń;

3) podatnik zmieni ponownie rezydencję podatkową na rezydencję podatkową państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, chyba że ponowna zmiana rezydencji podatkowej nastąpi do państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które jest stroną umowy zawartej z Rzecząpospolitą Polską lub Unią Europejską w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności podatkowych, równoważnej wzajemnej pomocy przewidzianej w dyrektywie Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń;

4) nastąpi upadłość podatnika lub podmiotu, który udzielił podatnikowi zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, o którym mowa w ust. 2, w postaci gwarancji lub poręczenia;

5) podatnik nie dotrzymał terminu płatności którejkolwiek z rat lub opłaty prolongacyjnej.

7. W okresie rozłożenia podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków na raty podatnik jest obowiązany do składania na ostatni dzień każdego roku kalendarzowego informacji o wystąpieniu lub niewystąpieniu zdarzeń, o których mowa w ust. 6 pkt 1-4. Informację składa się do naczelnika urzędu skarbowego, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 5, do 7 dnia pierwszego miesiąca następującego po roku kalendarzowym, którego dotyczy ta informacja.

8. W przypadku zmiany rezydencji podatkowej właściwym naczelnikiem urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 1, jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

9. W sprawach nieuregulowanych w ust. 1-8 stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.

Jedynym wskazanym warunkiem przedłożenia zabezpieczenia jest, aby jego sytuacja finansowa i majątkowa pozwalała na uznanie, że jest on zdolny do wykonania obowiązków wynikających z zabezpieczenia.

Ust. 5 wskazuje, że rozłożenie zapłaty podatku na raty, o którym mowa powyżej, następuje w drodze decyzji administracyjnej organu podatkowego. Przepis określa również elementy składowe decyzji, takie jak wysokość oraz termin spłaty rat, wysokość opłaty prolongacyjnej. Decyzja powinna zawierać również informacje o przesłankach wygaśnięcia decyzji. Katalog elementów składowych decyzji jest otwarty, decyzja może zawierać inne, niewymienione w nim elementy.

W ust. 6 wymieniono przesłanki wygaśnięcia decyzji organu podatkowego o rozłożeniu zapłaty podatku na raty. Wskazane są takie okoliczności jak zmiana rezydencji podatkowej podatnika, przeniesienie składnika majątku poza granice RP, brak uiszczenia opłaty prolongacyjnej itd. Wygaśnięcie decyzji może być również spowodowane ogłoszeniem upadłości podmiotu udzielającego zabezpieczenia.

Ust. 7 nakłada na podatnika, który uzyskał decyzję o rozłożeniu płatności podatku na raty, obowiązku informowania naczelnika urzędu skarbowego, który wydał decyzję, o okolicznościach, które prowadzą do wygaśnięcia przedmiotowej decyzji. Podatnik dokonuje tego poprzez złożenie informacji w terminie do 7. dnia pierwszego miesiąca następującego po roku kalendarzowym, którego dotyczyła decyzja o rozłożeniu płatności na raty.

Ust. 8 ma charakter techniczny, wskazuje sposób ustalania właściwości naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawie wydania decyzji o rozłożeniu płatności na raty.

Ust. 9 odsyła do postanowień ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) w zakresie nieuregulowanym w ust. 1–8 art. 30de ustawy PIT.

Art. 30df. [Zwrot exit tax]

1. Jeżeli podatnik w okresie 5 lat, liczonych od końca roku podatkowego, w którym przeniósł składnik majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przeniósł go z powrotem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może on wystąpić o zwrot podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków w części przypadającej na ten składnik.

2. Jeżeli podatnik w okresie 5 lat, liczonych od końca roku podatkowego, w którym zmienił rezydencję podatkową, ponownie stanie się osobą, o której mowa w art. 3 ust. 1, może on wystąpić o zwrot zapłaconego podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków. Zwrot nie dotyczy podatku przypadającego na składniki majątku, które pozostają związane z położonym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej zagranicznym zakładem podatnika.

Omawiana regulacja wprowadza możliwość ubiegania się o zwrot zapłaconego podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków w sytuacji, w której składnik majątku, od przeniesienia którego został naliczony podatek, został z powrotem przeniesiony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zwrot przysługuje wyłącznie, gdy przeniesienie składnika majątku z powrotem na terytorium RP nastąpiło w okresie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym składnik został przeniesiony z terytorium RP. Analogiczna regulacja do powyższego przepisu dopuszcza wystąpienie o zwrot zapłaconego podatku w związku ze zmianą rezydencji podatkowej z powrotem na polską. W tym wypadku również obowiązuje pięcioletni okres, liczony od końca roku podatkowego, w którym podatnik stał się polskim nierezydentem. Zwrot podatku nie obejmuje składników majątku, które po zmianie rezydencji podatkowej podatnika dalej pozostają w związku z zagranicznym zakładem podatnika.

Art. 30df dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30dg. [Informacja o wysokości wartości rynkowej składnika majątku uwzględnionej w KUP]

1. Jeżeli na podstawie art. 22 ust. 1n pkt 1, ust. 1na lub art. 22g ust. 1 pkt 7 lub 8 podatnik uwzględni w kosztach uzyskania przychodów wartość rynkową składnika majątku określoną w państwie członkowskim Unii Europejskiej do celów opodatkowania podatkiem równoważnym do podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków, podatnik ten jest obowiązany dołączyć do zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1 i ust. 1a pkt 2, informację, według ustalonego wzoru, o wysokości wartości rynkowej tego składnika. Do informacji tej podatnik jest obowiązany dołączyć dokument wydany lub potwierdzony przez właściwy organ państwa, o którym mowa w zdaniu pierwszym, o wysokości wartości rynkowej tego składnika.

2. Informację, o której mowa w ust. 1, składa się za rok podatkowy, w którym podatnik uwzględnił w kosztach uzyskania przychodów wartość rynkową składnika majątku, określoną przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej.

3. Naczelnik urzędu skarbowego może określić wartość rynkową składnika majątku podatnika, o którym mowa w ust. 1, w innej wysokości niż przyjęta dla celów opodatkowania podatkiem równoważnym do podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków, jeżeli wartość ta jest wyższa od wartości rynkowej.

Wprowadzona regulacja nakłada na podatnika obowiązek dołączenia do zeznania podatkowego informacji o wysokości wartości rynkowej składnika majątku, wraz z dokumentem potwierdzającym tę wartość, wydanym przez właściwy organ państwa. Obowiązek ten powstaje w przypadku, w którym podatnik uwzględnił wartość rynkową składnika majątku w kosztach uzyskania przychodu, a wartość składnika majątku została określona w państwie członkowskim Unii Europejskiej dla celów opodatkowania podatkiem równoważnym do podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków. Wskazany przepis doprecyzowuje, że powyższą informację o wysokości wartości rynkowej składnika majątku należy złożyć za rok podatkowy, w którym podatnik uwzględnił wartość rynkową składnika majątku w kosztach uzyskania przychodu.

Ust. 3 zawiera upoważnienie dla naczelnika urzędu skarbowego do ustalenia wartości składnika majątku w innej wysokości niż ta zadeklarowana przez podatnika, w przypadku powzięcia informacji, że rzeczywista wartość jest niższa niż wartość przyjęta przez podatnika dla celów podatku od dochodu z niezrealizowanych zysków.

Art. 30dg dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30dh. [Rozszerzenie stosowania przepisów o exit tax]

1. W przypadku gdy przenoszącym składnik majątku jest spółka niebędąca osobą prawną, przepisy art. 30da-30dg oraz przepisy wydane na podstawie art. 30di stosuje się do podatników posiadających prawa do udziału w zyskach takiej spółki. W takim przypadku przepisy art. 8 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2. Ilekroć w ust. 1 i art. 30da-30dg jest mowa o składniku majątku, rozumie się przez to również przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

3. Przepisy ust. 1 i 2, art. 30da-30dg oraz przepisy wydane na podstawie art. 30di stosuje się odpowiednio do:

1) nieodpłatnego przekazania innemu podmiotowi położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składnika majątku,

2) wniesienia składnika majątku do podmiotu innego niż spółka lub spółdzielnia

– jeżeli w związku z tym przekazaniem albo wniesieniem wkładu Rzeczpospolita Polska traci w całości albo w części prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia tego składnika majątku.

Wprowadzony przepis wskazuje na konieczność stosowania regulacji dotyczących podatku od niezrealizowanych zysków w przypadku podatników posiadających prawo do udziału w spółkach niebędących osobami prawnymi. Regulacje dotyczące sposobu opodatkowania dochodów ze wspólnych źródeł stosuje się odpowiednio.

Ust. 2 jest przepisem o charakterze doprecyzowującym, rozszerza pojęcie składnika majątku o przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Ust. 3 wskazuje na odpowiednie stosowanie regulacji dotyczących podatku od niezrealizowanych zysków do wskazanych przypadków.

Art. 30dh dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30di. [Delegacja]

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory:

1) deklaracji, o której mowa w art. 30da ust. 14,

2) informacji, o której mowa w art. 30dg ust. 1

– wraz z objaśnieniami co do sposobu ich wypełniania, terminu i miejsca składania oraz niezbędnymi pouczeniami, mając na uwadze umożliwienie identyfikacji urzędu skarbowego, identyfikacji podatnika, zastosowanej metody wyceny wartości rynkowej oraz poprawne obliczenie podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków przez podatnika.

Wprowadzony przepis ma charakter techniczny i upoważnia ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia wzorów formularzy, na których podatnik będzie deklarował dochód z niezrealizowanych zysków oraz informował o wysokości wartości rynkowej przenoszonego składnika majątku. Rozporządzenie wykonawcze będzie również zawierać objaśnienia dotyczące sposobu wypełniania ww. formularzy, właściwych terminów i miejsca składania deklaracji.

Art. 30di dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Tak było do końca 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Art. 30f. [Podatek od dochodów zagranicznej jednostki kontrolowanej]

1. Podatek od dochodów zagranicznej spółki kontrolowanej uzyskanych przez podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

1. Podatek od dochodów zagranicznej jednostki kontrolowanej uzyskanych przez podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Zmiana ma charakter redakcyjny i jest związana z rozszerzeniem stosowania przepisów o zagranicznej spółce kontrolowanej do innych zagranicznych podmiotów, np. trustów i fundacji.

Art. 30f ust. 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

2. Użyte w niniejszym artykule określenie:

1) zagraniczna spółka – oznacza:

a) osobę prawną,

b) spółkę kapitałową w organizacji,

c) jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej inną niż spółka niemająca osobowości prawnej,

d) spółkę niemającą osobowości prawnej, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

– nieposiadającą siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w której podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub wspólnie z podmiotami powiązanymi, posiada, bezpośrednio lub pośrednio, udział w kapitale, prawo głosu w organach kontrolnych lub stanowiących lub prawo do uczestnictwa w zysku;

2. Użyte w niniejszym artykule określenie:

1) zagraniczna jednostka – oznacza:

a) osobę prawną,

b) spółkę kapitałową w organizacji,

c) jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej inną niż spółka niemająca osobowości prawnej,

d) spółkę niemającą osobowości prawnej, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

e) fundację, trust lub inny podmiot albo stosunek prawny o charakterze powierniczym,

f) podatkową grupę kapitałową lub spółkę z podatkowej grupy kapitałowej, która samodzielnie spełniałaby warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 lit. c, gdyby nie była częścią podatkowej grupy kapitałowej,

g) wydzieloną organizacyjnie lub prawnie część zagranicznej spółki lub innego podmiotu mającego osobowość prawną albo niemającego osobowości prawnej

– nieposiadające siedziby, zarządu ani rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w których podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub wspólnie z podmiotami powiązanymi, posiada, bezpośrednio lub pośrednio, udział w kapitale, prawo głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających lub prawo do uczestnictwa w zysku, w tym ich ekspektatywę, lub w których w przyszłości będzie uprawniony do nabycia takich praw, w tym jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym, lub nad którymi podatnik sprawuje kontrolę faktyczną;

Przepisy rozszerzają podmiotowy zakres zagranicznych jednostek o trzy grupy podmiotów:

– zagraniczne fundacje, trusty lub inne podmioty/tytuły o charakterze powierniczym;

– zagraniczne podatkowe grupy kapitałowe lub spółki z grupy, które samodzielnie spełniają przesłanki z art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy;

– wydzielone organizacyjnie lub prawnie części zagranicznych spółek lub innych podmiotów mających lub niemających osobowości prawnej.

Objęcie fundacji i trustów związane jest z głównym celem zmian polegającym na zwiększeniu efektywności stosowania przepisów o CFC.

Art. 30f ust. 2 pkt 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b tiret pierwsze ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

1a) prawo do uczestnictwa w zysku – oznacza również prawo do uzyskania środków należących do zagranicznej jednostki w związku z jej likwidacją, prawo do otrzymania świadczenia pieniężnego lub niepieniężnego, w tym jego ekspektatywy, jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym, lub ekspektatywę uzyskania zysków zagranicznej jednostki wypracowanych lub uzyskanych w przyszłości;

Przepis ma na celu doprecyzowanie sformułowania „prawo do uczestnictwa w zysku”, którym ustawodawca już wcześniej posługiwał się w przepisach o CFC. Przepis rozszerza zakres rozumienia sformułowania celem objęcia regulacją CFC przypadków kontroli sprawowanej względem zagranicznych fundacji, trustów oraz innych podobnych podmiotów lub tytułów prawnych o charakterze powierniczym.

Art. 30f ust. 2 pkt 1a dodany przez art. 1 pkt 28 lit. b tiret drugie ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

1b) kontrola faktyczna – oznacza kontrolę, która, uwzględniając okoliczności faktyczne, pozwala na wywieranie dominującego wpływu na funkcjonowanie zagranicznej jednostki poprzez wpływ na podejmowanie decyzji na najwyższym szczeblu w sprawach dotyczących zagranicznej jednostki lub możliwość kierowania lub wpływania na jej codzienne działanie, przy czym kontrola faktyczna wynika w szczególności z powiązań umownych, między innymi umowy kreującej zagraniczną jednostkę, decyzji sądu lub innego dokumentu regulującego założenie lub funkcjonowanie tej jednostki, udzielonych pełnomocnictw lub powiązań faktycznych między zagraniczną jednostką i podatnikiem;

Przepis wprowadza definicję pojęcia kontroli faktycznej. Wprowadzenie kryterium kontroli faktycznej do przepisów o CFC sprawia, że przepisy te mogą mieć zastosowanie do podatników definitywnie kontrolujących zagraniczne jednostki, mimo że nie kontrolują tych jednostek poprzez powiązania kapitałowe lub właścicielskie, lub kapitałowo-właścicielskie.

Art. 30f ust. 2 pkt 1b dodany przez art. 1 pkt 28 lit. b tiret drugie ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 3) jednostka zależna – oznacza podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albo zagraniczną spółkę niespełniającą warunków określonych w ust. 3 pkt 3 lit. b i c, w których podatnik posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 50% udziałów w kapitale lub co najmniej 50% praw głosu w organach kontrolnych lub stanowiących, lub co najmniej 50% udziałów związanych z prawem do uczestnictwa w zyskach;

(…) 3) jednostka zależna – oznacza podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1, albo zagraniczną jednostkę niespełniającą warunków określonych w ust. 3 pkt 3 lit. b i c, w których podatnik posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 50% udziałów w kapitale lub co najmniej 50% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub co najmniej 50% prawa do uczestnictwa w zysku;

Zmiana ma charakter doprecyzowujący. Rozszerza definicję jednostki zależnej poprzez dodanie – do przesłanki prawa głosu w organach kontrolnych lub stanowiących – również przesłanki prawa głosu w organach zarządzających.

Art. 30f ust. 2 pkt 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b tiret trzecie ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

4) podmiot powiązany – oznacza:

a) osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w której podatnik posiada co najmniej 25% udziałów w kapitale lub co najmniej 25% praw głosu w organach kontrolnych lub stanowiących, lub co najmniej 25% udziałów związanych z prawem do uczestnictwa w zyskach,

b) małżonka podatnika, a także jego krewnych do drugiego stopnia,

c) osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w której podmiot wskazany w lit. b posiada co najmniej 25% udziałów w kapitale lub co najmniej 25% praw głosu w organach kontrolnych lub stanowiących, lub co najmniej 25% udziałów związanych z prawem do uczestnictwa w zyskach.

4) podmiot powiązany – oznacza:

a) osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w której podatnik posiada co najmniej 25% udziałów w kapitale lub co najmniej 25% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub co najmniej 25% prawa do uczestnictwa w zysku,

b) małżonka podatnika, a także jego krewnych do drugiego stopnia,

c) osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w której podmiot wskazany w lit. b posiada co najmniej 25% udziałów w kapitale lub co najmniej 25% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub co najmniej 25% prawa do uczestnictwa w zysku.

Zmiana ma charakter doprecyzowujący. Rozszerza definicję podmiotu powiązanego poprzez dodanie – do przesłanki prawa głosu w organach kontrolnych lub stanowiących – również przesłanki prawa głosu w organach zarządzających.

Art. 30f ust. 2 pkt 4 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b tiret trzecie ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

2a. W przypadku gdy na podstawie okoliczności faktycznych nie można ustalić, że podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. e, spełnia przesłanki uznania za zagraniczną jednostkę, domniemywa się, że podmiot ten stanowi zagraniczną jednostkę, jeżeli podatnik jest założycielem lub fundatorem tego podmiotu oraz, odpłatnie albo nieodpłatnie, przekazał majątek temu podmiotowi, chyba że założyciel (fundator) wykaże, że wyzbył się on w sposób definitywny i nieodwołalny powierzonego majątku. W takim przypadku podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. e, uznaje się za zagraniczną jednostkę, gdy podatnik jest lub może stać się beneficjentem tego podmiotu.

Przepis wprowadza domniemanie prawne powodujące, że podatnikiem podatku CFC może być także założyciel (fundator) albo beneficjent podmiotu, w przypadku gdy na podstawie okoliczności faktycznych nie można ustalić, czy podmiot taki spełnia przesłanki uznania za zagraniczną jednostkę.

Art. 30f ust. 2a dodany przez art. 1 pkt 28 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

2b. Za zagraniczną jednostkę może być również uznany zagraniczny zakład zagranicznej jednostki w dowolnej postaci.

Przepis rozszerza zakres zastosowania przepisów o CFC również do zagranicznego zakładu jednostki i ma mieć zastosowanie w sytuacji, gdy oceniana indywidualnie część macierzysta zagranicznego przedsiębiorstwa może nie spełniać definicji zagranicznej jednostki kontrolowanej.

Art. 30f ust. 2b dodany przez art. 1 pkt 28 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

3. Zagraniczną spółką kontrolowaną jest:

1) zagraniczna spółka mająca siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 25a ust. 6 albo

2) zagraniczna spółka mająca siedzibę lub zarząd na terytorium państwa innego niż wskazane w pkt 1, z którym:

a) Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy międzynarodowej, w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo

b) Unia Europejska nie zawarła umowy międzynarodowej

– stanowiącej podstawę do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych, albo

3) zagraniczna spółka spełniająca łącznie następujące warunki:

a) w spółce tej podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub wspólnie z podmiotami powiązanymi, posiada nieprzerwanie przez okres nie krótszy niż 30 dni, bezpośrednio lub pośrednio, ponad 50% udziałów w kapitale lub ponad 50% praw głosu w organach kontrolnych lub stanowiących, lub ponad 50% udziałów związanych z prawem do uczestnictwa w zyskach,

b) co najmniej 33% przychodów tej spółki osiągniętych w roku podatkowym, o którym mowa w ust. 7, pochodzi:

– z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych,

– ze zbycia udziałów (akcji),

– z wierzytelności,

– z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,

– z części odsetkowej raty leasingowej,

– z poręczeń i gwarancji,

– z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw,

– ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,

– z działalności ubezpieczeniowej, bankowej lub innej działalności finansowej,

– z transakcji z podmiotami powiązanymi w przypadku, gdy spółka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma,

c) faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez tę spółkę jest niższy niż różnica między podatkiem dochodowym od osób prawnych, który byłby od niej należny zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku gdyby spółka ta była podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a podatkiem dochodowym faktycznie przez nią zapłaconym w państwie jej siedziby lub zarządu; przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na rzecz innego podmiotu.

3. Zagraniczną jednostką kontrolowaną jest:

1) zagraniczna jednostka mająca siedzibę lub zarząd lub zarejestrowana lub położona na terytorium lub w kraju wymienionym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 23v ust. 2 albo

2) zagraniczna jednostka mająca siedzibę lub zarząd lub zarejestrowana lub położona na terytorium państwa innego niż wskazane w pkt 1, z którym:

a) Rzeczpospolita Polska nie ratyfikowała umowy międzynarodowej, w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo

b) Unia Europejska nie ratyfikowała umowy międzynarodowej

– stanowiącej podstawę do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych, albo

3) zagraniczna jednostka spełniająca łącznie następujące warunki:

a) w jednostce tej podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, samodzielnie lub wspólnie z podmiotami powiązanymi, posiada bezpośrednio lub pośrednio ponad 50% udziałów w kapitale lub ponad 50% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających, lub ponad 50% prawa do uczestnictwa w zysku, lub sprawuje kontrolę faktyczną nad zagraniczną jednostką,

b) co najmniej 33% przychodów tej jednostki osiągniętych w roku podatkowym, o którym mowa w ust. 7, pochodzi:

– z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych,

– ze zbycia udziałów (akcji),

– z wierzytelności,

– z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,

– z części odsetkowej raty leasingowej,

– z poręczeń i gwarancji,

– z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw,

– ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,

– z działalności ubezpieczeniowej, bankowej lub innej działalności finansowej,

– z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma,

c) faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez tę jednostkę jest niższy niż różnica między podatkiem dochodowym od osób prawnych, który byłby od niej należny zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku gdyby jednostka ta była podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a podatkiem dochodowym faktycznie przez nią zapłaconym w państwie jej siedziby, zarządu, zarejestrowania lub położenia; przez podatek faktycznie zapłacony rozumie się podatek niepodlegający zwrotowi lub odliczeniu w jakiejkolwiek formie, w tym na rzecz innego podmiotu.

Przepis doprecyzowuje definicję zagranicznej jednostki kontrolowanej. Zmiany wynikają z potrzeby zapewnienia efektywności przepisów o CFC. Na przykład, poprzez zastąpienie pojęcia „nie zawarła umowy międzynarodowej” sformułowaniem „nie ratyfikowała umowy międzynarodowej”, co ma umożliwić faktyczne uzyskanie informacji podatkowych w oparciu o aktualnie obowiązującą podstawę prawną. Zmiany w zakresie przepisów o opodatkowaniu dochodu kontrolowanej spółki zagranicznej (CFC) mają głównie charakter doprecyzowujący i podnoszący efektywność przepisów o CFC, w szczególności wobec definicji zagranicznej spółki

(po zmianach już „zagranicznej jednostki”) oraz definicji kontroli. Motywem przewodnim zmian jest zwiększenie efektywności i precyzji przepisów o CFC wobec zagranicznych podmiotów nieznanych polskiemu systemowi prawnemu lub funkcjonujących w oparciu o zupełnie inne rozwiązanie prawne.

Art. 30f ust. 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. d ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

3a. Przy wyliczaniu różnicy, o której mowa w ust. 3 pkt 3 lit. c, nie uwzględnia się zagranicznego zakładu zagranicznej spółki kontrolowanej, który nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniony z podatku w państwie siedziby zagranicznej spółki kontrolowanej.

3a. Przy wyliczaniu różnicy, o której mowa w ust. 3 pkt 3 lit. c, nie uwzględnia się zagranicznego zakładu zagranicznej jednostki kontrolowanej, który nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniony z podatku w państwie siedziby zagranicznej jednostki kontrolowanej.

Zmiana ma charakter porządkujący i ma na celu dostosowanie brzmienia przepisu do treści znowelizowanych przepisów o CFC.

Art. 30f ust. 3a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

3b. Sprawowanie kontroli, o której mowa w ust. 3 pkt 3 lit. a, wobec podatkowej grupy kapitałowej, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. f, ustala się poprzez odniesienie się do spółki dominującej lub wobec wszystkich spółek z grupy.

Przepis jest konsekwencją rozszerzenia listy podmiotów, który mogą być uznane za zagraniczne jednostki, o zagraniczne podatkowe grupy kapitałowe. Ustalanie kontroli obejmuje nie tylko spółki z podatkowej grupy kapitałowej mające siedzibę lub zarząd lub zarejestrowane lub mające lokalizacje w państwie, w którym zarejestrowana jest zagraniczna podatkowa grupa kapitałowa, ale i spółki z innych państw, o ile są one częścią tej zagranicznej podatkowej grupy kapitałowej.

Art. 30f ust. 3b dodany przez art. 1 pkt 28 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

3c. W przypadku spółki z podatkowej grupy kapitałowej, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. f, przez faktycznie zapłacony podatek dochodowy przez tę spółkę, na potrzeby ust. 3 pkt 3 lit. c rozumie się podatek, który zostałby przez tę spółkę zapłacony, gdyby ta spółka nie była częścią tej podatkowej grupy kapitałowej.

(...)

Przepis odnosi się do rozumienia pojęcia podatku faktycznie zapłaconego w przypadku podatkowej grupy kapitałowej. W takim przypadku spełnienie warunku należy ustalić poprzez odniesienie się do podatku, który zostałby przez tę spółkę zapłacony, gdyby ta spółka nie była częścią tej zagranicznej podatkowej grupy kapitałowej.

Art. 30f ust. 3c dodany przez art. 1 pkt 28 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

5. Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód zagranicznej spółki kontrolowanej przypadający na okres, w którym został spełniony warunek wymieniony w ust. 3 pkt 3 lit. a, albo na okres, o którym mowa w ust. 9 albo 10, w takiej części, jaka odpowiada posiadanym udziałom związanym z prawem do uczestnictwa w zyskach tej spółki, po odliczeniu kwot:

1) uwzględnionej w podstawie opodatkowania podatnika dywidendy otrzymanej od zagranicznej spółki kontrolowanej;

2) dochodu z odpłatnego zbycia przez podatnika udziału w zagranicznej spółce kontrolowanej, w części uwzględnionej w jego podstawie opodatkowania.

5. Podstawę opodatkowania, o której mowa w ust. 1, stanowi kwota odpowiadająca dochodowi zagranicznej jednostki kontrolowanej proporcjonalnie do okresu, w którym jednostka zagraniczna była kontrolowana przez podatnika w jej roku podatkowym, albo do okresu, o którym mowa w ust. 9 albo 10, w takiej części, jaka odpowiada posiadanym prawom do uczestnictwa w zysku tej jednostki, po odliczeniu kwot:

1) uwzględnionej w podstawie opodatkowania podatnika dywidendy otrzymanej od zagranicznej jednostki kontrolowanej;

2) dochodu z odpłatnego zbycia przez podatnika udziału w zagranicznej jednostce kontrolowanej, w części uwzględnionej w jego podstawie opodatkowania.

Przepis ma charakter dostosowujący i dotyczy sposobu ustalania podstawy opodatkowania w podatku CFC. Zmiana ta ma na celu zwiększenie efektywności i precyzji przepisów o CFC oraz zapewnienie ich zgodności z art. 8 ust. 3 dyrektywy ATAD.

Art. 30f ust. 5 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. f ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

5a. W przypadku gdy podatnik jest założycielem (fundatorem) podmiotu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. e, przysługujące mu prawo do uczestnictwa w zysku określa się poprzez odniesienie do proporcji, w jakiej pozostaje rynkowa wartość przekazanego przez niego majątku na dzień jego przekazania do całego majątku trustu, fundacji lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym. W przypadku gdy podatnikiem jest zarówno założyciel (fundator), jak i beneficjent podmiotu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. e, przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio, chyba że podatnik będący założycielem (fundatorem) wykaże, że faktycznie przysługujące prawo do uczestnictwa w zysku podmiotu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. e, przysługuje w całości podatnikowi będącemu beneficjentem.

Przepis dotyczy sposobu określania prawa do uczestnictwa w zysku w przypadku podatnika będącego założycielem (fundatorem) w zagranicznej jednostce będącej fundacją, trustem lub innym podmiotem albo stosunkiem prawnym o charakterze powierniczym. W takim przypadku prawo do uczestnictwa w zysku ustala się poprzez odniesienie do proporcji, w jakiej pozostaje wartość rynkowa przekazanego przez niego majątku na dzień jego przekazania do całego majątku takiej zagranicznej jednostki.

Art. 30f ust. 5a dodany przez art. 1 pkt 28 lit. g ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 7. Dochód, o którym mowa w ust. 5, stanowi uzyskana w roku podatkowym nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, ustalonymi zgodnie z przepisami ustawy, bez względu na rodzaj źródeł przychodów, ustalona na ostatni dzień roku podatkowego zagranicznej spółki kontrolowanej. Jeżeli zagraniczna spółka kontrolowana nie ma ustalonego roku podatkowego albo rok ten przekracza okres kolejnych, następujących po sobie 12 miesięcy, przyjmuje się, że rokiem podatkowym zagranicznej spółki kontrolowanej jest rok podatkowy podatnika. Dochód zagranicznej spółki kontrolowanej nie podlega pomniejszeniu o straty poniesione w latach poprzednich.

(…) 7. Dochód, o którym mowa w ust. 5, stanowi uzyskana w roku podatkowym nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, ustalonymi zgodnie z przepisami ustawy, bez względu na rodzaj źródeł przychodów, ustalona na ostatni dzień roku podatkowego zagranicznej jednostki kontrolowanej. Jeżeli zagraniczna jednostka kontrolowana nie ma ustalonego roku podatkowego albo rok ten przekracza okres kolejnych, następujących po sobie 12 miesięcy, przyjmuje się, że rokiem podatkowym zagranicznej jednostki kontrolowanej jest rok podatkowy podatnika. Dochód zagranicznej jednostki kontrolowanej nie podlega pomniejszeniu o straty poniesione w latach poprzednich.

Zmiana ma charakter porządkujący i ma na celu ujednolicenie terminologii stosowanej w ustawie oraz podstawowych założeń nowelizacji, m.in. w zakresie wprowadzenia pojęcia jednostki kontrolowanej, które zastąpiło pojęcie spółki kontrolowanej.

Art. 30f ust. 7 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

8. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie udziału podatnika związanego z prawem do uczestnictwa w zyskach zagranicznej spółki kontrolowanej albo nastąpiło wyłączenie lub ograniczenie tego prawa, dla ustalenia udziału związanego z prawem do uczestnictwa w zyskach zagranicznej spółki kontrolowanej przyjmuje się najwyższy, określony procentowo, udział podatnika w kapitale, prawie głosu w organach kontrolnych albo prawie głosu w organach stanowiących tej spółki.

8. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wysokości prawa do uczestnictwa w zysku zagranicznej jednostki kontrolowanej albo nastąpiło wyłączenie lub ograniczenie tego prawa, dla jego ustalenia przyjmuje się najwyższy, określony procentowo, udział podatnika w kapitale lub prawie głosu w organach kontrolnych, stanowiących lub zarządzających tej jednostki.

Zmiana ma charakter porządkujący i ma na celu ujednolicenie terminologii stosowanej w ustawie oraz podstawowych założeń nowelizacji, m.in. w zakresie rozszerzenia pojęcia kontroli poprzez dodanie – do przesłanki prawa głosu w organach kontrolnych lub stanowiących – również przesłanki prawa głosu w organach zarządzających.

Art. 30f ust. 8 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. h ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

9. W przypadku zagranicznej spółki kontrolowanej, o której mowa w ust. 3 pkt 1, dla ustalenia udziału związanego z prawem do uczestnictwa w zyskach zagranicznej spółki kontrolowanej przyjmuje się, że podatnikowi lub podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1, przysługiwały, przez cały rok podatkowy, o którym mowa w ust. 7, wszystkie prawa do uczestnictwa w zyskach tej spółki. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1, związane z prawem do uczestnictwa w zyskach są równe.

9. W przypadku zagranicznej jednostki kontrolowanej, o której mowa w ust. 3 pkt 1, dla ustalenia prawa do uczestnictwa w zysku zagranicznej jednostki kontrolowanej przyjmuje się, że podatnikowi albo podatnikowi wspólnie z innymi podatnikami, o których mowa w art. 3 ust. 1, lub podatnikami, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przysługiwały przez cały rok podatkowy, o którym mowa w ust. 7, wszystkie prawa do uczestnictwa w zysku tej jednostki. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały tych podatników związane z prawem do uczestnictwa w zysku są równe.

Przepis ma na celu doprecyzowanie domniemania prawnego zakładającego przysługiwanie podatnikom łącznie 100-proc. dochodu spółki CFC z raju podatkowego, tak by takie domniemanie obejmowało expressis verbis również przypadki, gdy podatnikami są równocześnie podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych.

Art. 30f ust. 9 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. h ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

10. Przepisy ust. 9 stosuje się odpowiednio do ustalenia udziału związanego z prawem do uczestnictwa w zyskach zagranicznej spółki kontrolowanej, o której mowa w ust. 3 pkt 2, chyba że podatnik wykaże, iż faktycznie przysługujący podatnikowi udział w zagranicznej spółce kontrolowanej lub okres jego posiadania jest inny.

10. Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio do ustalenia prawa do uczestnictwa w zysku zagranicznej jednostki kontrolowanej, o której mowa w ust. 3 pkt 2, chyba że podatnik wykaże, że faktycznie przysługujące podatnikowi prawo do uczestnictwa w zysku zagranicznej jednostki kontrolowanej lub okres jego posiadania jest inny.

Zmiana ma charakter redakcyjny.

Art. 30f ust. 10 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. h ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła

w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

11. W przypadku zagranicznej spółki kontrolowanej, o której mowa w ust. 3 pkt 2, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli podatnik wykaże, że nie jest spełniony co najmniej jeden z warunków określonych w ust. 3 pkt 3. Przepis ust. 15 stosuje się.

11. W przypadku zagranicznej jednostki kontrolowanej, o której mowa w ust. 3 pkt 2, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli podatnik wykaże, że nie jest spełniony co najmniej jeden z warunków określonych w ust. 3 pkt 3. Przepis ust. 15 stosuje się.

Zmiana ma charakter redakcyjny.

Art. 30f ust. 11 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

12. Udział podatnika w zagranicznej spółce kontrolowanej pomniejsza się o udział jego jednostki zależnej związany z prawem do udziału w zyskach tej zagranicznej spółki kontrolowanej, przysługujący przez ten sam okres, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

1) jednostka zależna posiada bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 50% udziałów związanych z prawem do uczestnictwa w zyskach w tej zagranicznej spółce kontrolowanej;

2) jednostka zależna uwzględnia w podstawie opodatkowania dochody tej zagranicznej spółki kontrolowanej, na podstawie przepisów dotyczących zagranicznej spółki kontrolowanej obowiązujących w państwie, w którym podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów;

3) jednostka zależna jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albo istnieje podstawa prawna, wynikająca z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub innej umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia Europejska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym jednostka zależna będąca zagraniczną spółką podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów.

13. Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z ust. 1 odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu przez zagraniczną spółkę kontrolowaną w proporcji, w jakiej pozostaje dochód ustalony zgodnie z ust. 5 do dochodu tej spółki ustalonego zgodnie z ust. 7; przepisów art. 27 ust. 8-9a nie stosuje się. Przepis art. 11a stosuje się odpowiednio.

12. Podatek do zapłaty przez podatnika z tytułu kontroli nad zagraniczną jednostką kontrolowaną, obliczony zgodnie z ust. 5 i 5a, pomniejsza się o podatek zapłacony przez jednostkę zależną na podstawie przepisów o kontrolowanych spółkach lub jednostkach zagranicznych obowiązujących w państwie siedziby, zarządu, rejestracji lub położenia jednostki zależnej, jeżeli jednostka zależna:

1) posiada bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 50% prawa do uczestnictwa w zysku w tej zagranicznej jednostce kontrolowanej oraz

2) jednostka zależna jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1, albo istnieje podstawa prawna, wynikająca z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub innej umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia Europejska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym jednostka zależna będąca zagraniczną jednostką posiada rezydencję podatkową lub jest zarejestrowana lub położona.

13. Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z ust. 1 odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną w państwie jej siedziby lub zarządu, rejestracji albo położenia lub w innym państwie w proporcji, w jakiej pozostaje dochód ustalony zgodnie z ust. 5 i 5a do dochodu tej jednostki ustalonego zgodnie z ust. 7. Przepisów art. 27 ust. 8-9a nie stosuje się. Przepis art. 11a stosuje się odpowiednio.

Przepisy ust. 12 oraz 13 mają na celu eliminację wielokrotnego ekonomicznego opodatkowania dochodu CFC wynikającego z wielokrotnego zastosowania przepisów o CFC przez Polskę lub przez Polskę i inne państwa. Zmiana wprowadza nowe rozwiązanie polegające na pomniejszeniu podatku do zapłaty przez podatnika z tytułu kontroli nad zagraniczną jednostką kontrolowaną o podatek zapłacony przez jednostkę zależną z tytułu przepisów o kontrolowanych spółkach lub jednostkach zagranicznych obowiązujących w państwie siedziby lub zarządu lub rejestracji lub położenia jednostki zależnej.

Art. 30f ust. 12 i 13 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. i ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 15. Podatnicy są obowiązani do prowadzenia rejestru zagranicznych spółek, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 lit. a, a w przypadku zagranicznych spółek posiadających siedzibę lub zarząd na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego – rejestru zagranicznych spółek spełniających warunki określone w ust. 3 pkt 3.

(…) 15. Podatnicy są obowiązani do prowadzenia rejestru zagranicznych jednostek, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 lit. a, a w przypadku zagranicznych jednostek posiadających siedzibę lub zarząd na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego – rejestru zagranicznych jednostek spełniających warunki określone w ust. 3 pkt 3.

Zmiana ma charakter redakcyjny.

Art. 30f ust. 15 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

15a. Podatnicy po zakończeniu roku podatkowego, o którym mowa w ust. 7, nie później niż przed upływem terminu do złożenia zeznania o wysokości dochodu zagranicznej spółki kontrolowanej osiągniętego w roku podatkowym, są obowiązani do zaewidencjonowania zdarzeń zaistniałych w zagranicznej spółce kontrolowanej w ewidencji odrębnej od ewidencji rachunkowych wskazanych w art. 24a albo w art. 15 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu, podstawy obliczenia podatku i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do określenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

15a. Podatnicy po zakończeniu roku podatkowego, o którym mowa w ust. 7, nie później niż przed upływem terminu do złożenia zeznania o wysokości dochodu zagranicznej jednostki kontrolowanej osiągniętego w roku podatkowym, są obowiązani do zaewidencjonowania zdarzeń zaistniałych w zagranicznej jednostce kontrolowanej w ewidencji odrębnej od ewidencji rachunkowych wskazanych w art. 24a albo w art. 15 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu, podstawy obliczenia podatku i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do określenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Zmiana ma charakter redakcyjny.

Art. 30f ust. 15a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 17. W celu obliczenia udziału pośredniego przepis art. 25 ust. 5b stosuje się odpowiednio.

(…). 17. W celu obliczenia udziału pośredniego przepis art. 23m ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Zmiana ma charakter porządkowy.

Art. 30f ust. 17 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. j ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

18. Przepisów ust. 1, 15a i 16 nie stosuje się, jeżeli zagraniczna spółka kontrolowana, podlegająca opodatkowaniu od całości swoich dochodów w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzi w tym państwie istotną rzeczywistą działalność gospodarczą.

(...)

18. Przepisów ust. 1, 15a i 16 nie stosuje się, jeżeli zagraniczna jednostka kontrolowana, podlegająca opodatkowaniu od całości swoich dochodów w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzi w tym państwie istotną rzeczywistą działalność gospodarczą.

(...)

Zmiana ma charakter porządkujący i ma na celu ujednolicenie terminologii stosowanej w ustawie oraz podstawowych założeń nowelizacji, m.in. w zakresie wprowadzenia pojęcia jednostki kontrolowanej, które zastąpiło pojęcie spółki kontrolowanej.

Art. 30f ust. 18 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

20. Przy ocenie, czy zagraniczna spółka kontrolowana prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, bierze się pod uwagę w szczególności czy:

1) zarejestrowanie zagranicznej spółki kontrolowanej wiąże się z istnieniem przedsiębiorstwa, w ramach którego ta spółka wykonuje faktycznie czynności stanowiące działalność gospodarczą, w tym w szczególności czy spółka ta posiada lokal, wykwalifikowany personel oraz wyposażenie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej;

2) zagraniczna spółka kontrolowana nie tworzy struktury funkcjonującej w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych;

3) istnieje współmierność między zakresem działalności prowadzonej przez zagraniczną spółkę kontrolowaną a faktycznie posiadanym przez tę spółkę lokalem, personelem lub wyposażeniem;

4) zawierane porozumienia są zgodne z rzeczywistością gospodarczą, mają uzasadnienie gospodarcze i nie są w sposób oczywisty sprzeczne z ogólnymi interesami gospodarczymi tej spółki;

5) zagraniczna spółka kontrolowana samodzielnie wykonuje swoje podstawowe funkcje gospodarcze przy wykorzystaniu zasobów własnych, w tym obecnych na miejscu osób zarządzających.

20. Przy ocenie, czy zagraniczna jednostka kontrolowana prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, bierze się pod uwagę w szczególności, czy:

1) zarejestrowanie zagranicznej jednostki kontrolowanej wiąże się z istnieniem przedsiębiorstwa, w ramach którego ta jednostka wykonuje faktycznie czynności stanowiące działalność gospodarczą, w tym w szczególności czy jednostka ta posiada lokal, wykwalifikowany personel oraz wyposażenie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej;

2) zagraniczna jednostka kontrolowana nie tworzy struktury funkcjonującej w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych;

3) istnieje współmierność między zakresem działalności prowadzonej przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną a faktycznie posiadanym przez tę jednostkę lokalem, personelem lub wyposażeniem;

4) zawierane porozumienia są zgodne z rzeczywistością gospodarczą, mają uzasadnienie gospodarcze i nie są w sposób oczywisty sprzeczne z ogólnymi interesami gospodarczymi tej jednostki;

5) zagraniczna jednostka kontrolowana samodzielnie wykonuje swoje podstawowe funkcje gospodarcze przy wykorzystaniu zasobów własnych, w tym obecnych na miejscu osób zarządzających.

Zmiana ma charakter porządkujący i ma na celu ujednolicenie terminologii stosowanej w ustawie oraz podstawowych założeń nowelizacji, m.in. w zakresie wprowadzenia pojęcia jednostki kontrolowanej, które zastąpiło pojęcie spółki kontrolowanej.

Art. 30f ust. 20 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. k ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

20a. Przy ocenie, czy rzeczywista działalność gospodarcza ma charakter istotny, bierze się pod uwagę w szczególności stosunek przychodów uzyskiwanych przez zagraniczną spółkę kontrolowaną z prowadzonej rzeczywistej działalności gospodarczej do jej przychodów ogółem.

20a. Przy ocenie, czy rzeczywista działalność gospodarcza ma charakter istotny, bierze się pod uwagę w szczególności stosunek przychodów uzyskiwanych przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną z prowadzonej rzeczywistej działalności gospodarczej do jej przychodów ogółem.

Zmiana ma charakter porządkujący i ma na celu ujednolicenie terminologii stosowanej w ustawie oraz podstawowych założeń nowelizacji, m.in. w zakresie wprowadzenia pojęcia jednostki kontrolowanej, które zastąpiło pojęcie spółki kontrolowanej.

Art. 30f ust. 20a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 22. Dla ustalenia statusu zagranicznej jednostki lub spełnienia warunku kontroli nad zagraniczną jednostką nie uwzględnia się relacji pomiędzy podmiotami, które nie są ustanawiane lub utrzymywane z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, w tym mających na celu manipulowanie strukturą właścicielską lub tworzenie cyrkularnych struktur właścicielskich.

Przepis zakłada wprowadzenie wewnętrznej klauzuli antyabuzywnej do przepisów CFC, mającej na celu zapobieżenie manipulowaniu przez podatników strukturą właścicielską CFC oraz tworzeniu cyrkularnych struktur właścicielskich.

Art. 30f ust. 22 dodany przez art. 1 pkt 28 lit. l ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30g. [Podatek od przychodów z budynków]

1. Podatek dochodowy od przychodów z tytułu własności środka trwałego położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego wartość początkowa przekracza 10 000 000 zł, w postaci:

1) budynku handlowo-usługowego sklasyfikowanego w Klasyfikacji jako:

a) centrum handlowe,

b) dom towarowy,

c) samodzielny sklep i butik,

d) pozostały handlowo-usługowy,

2) budynku biurowego sklasyfikowanego w Klasyfikacji jako budynek biurowy

– wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:

1) środków trwałych, o których mowa w ust. 1, od których zaprzestano dokonywania odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 22c pkt 5;

1. Podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:

1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,

2) jest składnikiem majątku związanym z działalnością gospodarczą,

3) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,

4) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

– zwany dalej „podatkiem od przychodów z budynków”, wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

2. Zwalnia się od podatku od przychodów z budynków przychód ze środka trwałego będącego budynkiem mieszkalnym oddanym do używania w ramach realizacji programów rządowych i samorządowych dotyczących

Ustawą z 15 czerwca 2018 r. ustawodawca dokonał wielu ujednoliceń i zmian w ustawie o PIT, nadając jednocześnie nowe brzmienie art. 30g stanowiącemu o podatku od przychodu ze środka trwałego. Zgodnie z założeniem ustawodawcy zmiana art. 30g miała mieć charakter porządkujący, jednakże nowelizacja rozszerzyła również zakres środków trwałych, które objęte są podatkiem dochodowym od przychodów z budynków. Według brzmienia nowych przepisów podatek dotyczy budynków położonych na terytorium Polski i posiadanych przez podatnika, które stanowią własność lub współwłasność podatnika, wpisanych do ewidencji środków trwałych – które zostały oddane do używania w całości lub w części na

Art. 30g w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy z 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. poz. 1291).

2) środków trwałych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wykorzystywanych wyłącznie lub w głównym stopniu na własne potrzeby podatnika.

3. Podstawę opodatkowania stanowi przychód odpowiadający wartości początkowej środka trwałego ustalanej na pierwszy dzień każdego miesiąca wynikającej z prowadzonej ewidencji, pomniejszonej o kwotę 10 000 000 zł.

4. W przypadku gdy środek trwały stanowi współwłasność podatnika, przy obliczaniu wartości początkowej, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się wartość wynikającą z ewidencji podatnika.

5. W przypadku gdy środek trwały stanowi własność lub współwłasność spółki niebędącej osobą prawną, przy obliczaniu wartości początkowej, o której mowa w ust. 1, przypadającej na wspólnika, przepis art. 8 stosuje się odpowiednio.

6. W przypadku gdy środek trwały stanowi współwłasność podatnika i podmiotu powiązanego z podatnikiem w rozumieniu art. 25, przy obliczaniu wartości początkowej, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się całkowitą wartość początkową tego środka trwałego. Przy obliczaniu podatku podatnik uwzględnia wynikającą z prowadzonej ewidencji wartość początkową środka trwałego ustaloną zgodnie z art. 22g ust. 11 i kwotę, o której mowa w ust. 3, ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje wartość początkowa środka trwałego wynikająca z prowadzonej przez podatnika ewidencji do całkowitej wartości początkowej tego środka trwałego.

7. Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy środek trwały stanowi własność lub współwłasność spółki niebędącej osobą prawną, której wspólnikami są podatnik i podmiot powiązany z podatnikiem w rozumieniu art. 25.

8. Podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać podatek, o którym mowa w ust. 1, i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który płacony jest podatek.

9. Kwotę obliczonego za dany miesiąc podatku podatnicy odliczają od zaliczki na podatek, o której mowa w art. 44. W przypadku gdy podatnicy wpłacają zaliczki kwartalne, odliczeniu podlega podatek obliczony za miesiące przypadające na dany kwartał.

10. Podatnicy mogą nie wpłacać podatku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jest on niższy od kwoty zaliczki na podatek, o której mowa w art. 44, za dany miesiąc.

11. Kwotę uiszczonego i nieodliczonego w roku podatkowym podatku, o którym mowa w ust. 1, odlicza się od podatku obliczonego zgodnie z art. 27 lub art. 30c za rok podatkowy. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2.

12. W przypadku gdy środek trwały, o którym mowa w ust. 1, został oddany do używania, przepisy ust. 1-11 stosuje się wyłącznie do podmiotu dokonującego odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22o.

budownictwa społecznego, jeżeli zwolnienie to stanowi rekompensatę spełniającą warunki określone w decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. Urz. UE L 7 z 11.01.2012, str. 3).

3. Przychód, o którym mowa w ust. 1, stanowi ustalona na pierwszy dzień każdego miesiąca wartość początkowa podlegającego opodatkowaniu środka trwałego wynikająca z prowadzonej ewidencji, a w miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji – wartość początkowa ustalona na dzień wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.

4. W miesiącu, w którym dokonano zbycia budynku lub oddania go do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23f, przychód z tego budynku ustala się wyłącznie u podatnika, który zbył ten budynek lub oddał go do używania na podstawie umowy leasingu. Zasadę, o której mowa w zdaniu pierwszym, stosuje się odpowiednio w przypadku zbycia udziału we współwłasności budynku.

5. W przypadku gdy budynek stanowi:

1) współwłasność podatnika – przy obliczaniu wartości początkowej przyjmuje się wartość wynikającą z ewidencji tego podatnika;

2) własność albo współwłasność spółki niebędącej osobą prawną – przy obliczaniu wartości początkowej przypadającej na wspólnika przepis art. 8 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

6. W przypadku gdy budynek został oddany do używania w części, przychód ustala się proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania w całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku. Proporcję, o której mowa w zdaniu pierwszym, ustala się na dzień określony w ust. 3.

7. Nie ustala się przychodu, o którym mowa w ust. 1, w przypadku, gdy ustalony na dzień określony w ust. 3, łączny udział oddanej do używania powierzchni użytkowej budynku nie przekracza 5% całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku.

8. W przypadku gdy w budynku znajdują się lokale mieszkalne oddane do używania w ramach realizacji programów rządowych i samorządowych dotyczących budownictwa społecznego, o których mowa w ust. 2, przychód pomniejsza się proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej tych lokali mieszkalnych w całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku. Proporcję, o której mowa w zdaniu pierwszym, ustala się na dzień określony w ust. 3.

9. Podstawę opodatkowania stanowi suma przychodów, o których mowa w ust. 1, z poszczególnych budynków, pomniejszona o kwotę 10 000 000 zł.

10. W przypadku gdy podatnik posiada udział w kapitale innego podmiotu w rozumieniu art. 25, kwotę, o której mowa w ust. 9, ustala się w takiej proporcji, w jakiej przychód, o którym mowa w ust. 1, pozostaje do ogólnej kwoty takich przychodów podatnika oraz podmiotów z nim powiązanych.

11. Podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać podatek od przychodów z budynków i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który płacony jest podatek. Jeżeli podatnik przed upływem terminu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, złoży zeznanie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, podatek od przychodów z budynków za ostatni miesiąc roku podatkowego wpłaca nie później niż w terminie złożenia tego zeznania.

12. Kwotę zapłaconego za dany miesiąc podatku od przychodów z budynków podatnicy odliczają od zaliczki na podatek, o której mowa w art. 44. W przypadku gdy podatnicy wpłacają zaliczki kwartalne, odliczeniu podlega podatek od przychodów z budynków zapłacony za miesiące przypadające na dany kwartał.

13. Podatnicy mogą nie wpłacać podatku od przychodów z budynków, jeżeli jest on niższy od kwoty zaliczki na podatek, o której mowa w art. 44, za dany miesiąc.

14. Kwotę zapłaconego i nieodliczonego w roku podatkowym podatku od przychodów z budynków odlicza się od podatku obliczonego zgodnie z art. 27 lub art. 30c za rok podatkowy. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2.

15. Kwota podatku od przychodów z budynków nieodliczona na podstawie ust. 14 podlega zwrotowi na wniosek podatnika, jeżeli organ podatkowy nie stwierdzi nieprawidłowości wysokości zobowiązania podatkowego lub straty, obliczonych zgodnie z art. 27 lub art. 30c w złożonym zeznaniu podatkowym, oraz podatku od przychodów z budynków, w szczególności jeżeli koszty finansowania dłużnego poniesione w związku z nabyciem lub wytworzeniem budynku, jak również inne przychody i koszty ustalone zostały na warunkach rynkowych.

16. Jeżeli organ podatkowy określi zobowiązanie podatkowe lub stratę w innej wysokości niż wynikająca z zeznania podatkowego, o którym mowa w ust. 15, podatnikowi przysługuje prawo do zwrotu w wysokości:

1) różnicy pomiędzy kwotą zapłaconego i nieodliczonego podatku od przychodów z budynków a kwotą podatku określoną przez organ podatkowy zgodnie z art. 27 lub art. 30c – w przypadku określenia przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego, albo

2) zapłaconego i nieodliczonego podatku od przychodów z budynków – w przypadku określenia przez organ podatkowy straty.

17. W przypadku gdy budynek został oddany do używania na podstawie umowy leasingu w rozumieniu art. 23a pkt 1, przepisy ust. 1-16 stosuje się wyłącznie do podmiotu dokonującego odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22o.

18. Przepisy ust. 1-17 stosuje się również w przypadku, gdy podatnik bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych przeniesie w całości albo w części własność albo współwłasność budynku albo odda do używania budynek na podstawie umowy leasingu w rozumieniu art. 23f, w celu uniknięcia podatku od przychodów z budynków. W takim przypadku u podmiotu, na który zostały przeniesione własność albo współwłasność budynku albo jego części, albo podmiotu, który przyjął do używania budynek na podstawie tej umowy, nie ustala się przychodu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym tego budynku albo jego części.

podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Tym samym, choć pierwotnie celem ustawodawcy było opodatkowanie sieci handlowych, rozszerzono przedmiot opodatkowania w stosunku do uprzednio obowiązującego przepisu.

Określając zakres przedmiotowy ww. normy, ustawodawca wyłączył przychód ze środka trwałego będącego budynkiem mieszkalnym oddanym do używania w ramach realizacji rządowych programów mieszkaniowych.

Stawka podatku pozostała w tej samej wysokości – tj. 0,035 proc. podstawy opodatkowania, natomiast podstawę opodatkowania od 2019 r. stanowić będzie suma przychodów pomniejszona o kwotę 10 mln zł. Za przychód uważa się wartość początkową środka trwałego ustaloną na pierwszy dzień każdego miesiąca, za który powstaje obowiązek podatkowy, a w miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji – wartość początkową ustaloną na dzień wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.

W przypadku środka trwałego, który stanowi współwłasność podatnika, jego wartość ustala się na podstawie prowadzonej ewidencji – proporcjonalnie do udziału poszczególnych współwłaścicieli.

Analogicznie należy ustalić wartość w przypadku budynków będących własnością spółki niebędącej podatnikiem, a w przypadku budynków częściowo oddanych do używania oraz w których znajdują się zwolnione przedmiotowe lokale, podstawę opodatkowania wartości należy ustalać proporcjonalnie do udziału części oddanej do używania lub do udziału powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych zwolnionych do całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku.

Poza powyższym, komentowane przepisy wprowadzają ograniczenie od obowiązku obliczania i wpłacania podatku, jeżeli całkowity udział oddanej do używania powierzchni użytkowej budynku, ustalony pierwszego dnia danego miesiąca, nie przekracza 5 proc. całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku.

Powyższe ograniczenie nie będzie miało zastosowania do podatników będących udziałowcami innych podmiotów powiązanych w rozumieniu definicji przewidzianej w ustawie o PIT. W ich przypadku limit pomniejszenia przychodu do ustalenia podstawy opodatkowania (10 mln) ustala się tylko w proporcji odzwierciedlającej stosunek przychodu z budynków podatnika do całkowitego przychodu z budynków podatnika oraz podmiotów z nim powiązanych.

Podatnik ma obowiązek samoobliczenia podatku oraz wpłaty na rachunek US w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który jest płacony podatek.

Tak jak w uprzednim brzmieniu przepisu, ustawa zakłada możliwość odliczenia podatku od przychodu z budynków od miesięcznych bądź kwartalnych zaliczek na PIT, a w przypadku gdy podatek z tytułu przychodów z budynków jest niższy od kwoty zaliczki za dany miesiąc, ustawa wskazuje na brak obowiązku zapłaty podatku za ten okres.

Kwota zapłaconego i nieodliczonego w trakcie roku podatku od przychodów z budynków odlicza się od PIT obliczonego na zasadach ogólnych lub wg podatku liniowego – w PIT-36, PIT-36L lub PIT-37.

Jedną z najważniejszych zmian jest prawo do zwrotu zapłaconego w trakcie roku podatku, który nie został odliczony od PIT w zeznaniu rocznym. Podatek taki podlega zwrotowi na wniosek podatnika, pod warunkiem że właściwy organ podatkowy nie stwierdzi nieprawidłowości w wysokości zobowiązania podatkowego lub straty podatkowej zadeklarowanych przez podatnika za dany rok podatkowy.

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r., z tym że przepisy art. 30g ust. 15 i 16 w nowym brzmieniu stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Rozdział 6a. Danina solidarnościowa

(dodany przez art. 21 pkt 4 ustawy z 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych; Dz.U. poz. 2192). Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 30h. [Wysokość daniny solidarnościowej]

1. Osoby fizyczne są obowiązane do zapłaty daniny solidarnościowej w wysokości 4% podstawy obliczenia tej daniny.

2. Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f po ich pomniejszeniu o:

1) kwoty składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a,

2) kwoty, o których mowa w art. 30f ust. 5

– odliczone od tych dochodów.

3. Przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej w roku kalendarzowym, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się dochody i kwoty pomniejszające te dochody zgodnie z ust. 2 wykazywane w:

1) rocznym obliczeniu podatku, o którym mowa w art. 34 ust. 7, jeżeli podatek wynikający z tego rozliczenia jest podatkiem należnym,

2) zeznaniach wymienionych w art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 1 i 2 oraz ust. 1aa

– których termin złożenia upływa w okresie od dnia następującego po dniu upływu terminu na złożenie deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej w roku poprzedzającym ten rok kalendarzowy do dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 4.

4. Osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1, są obowiązane składać urzędom skarbowym deklarację o wysokości daniny solidarnościowej, według udostępnionego wzoru, w terminie do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego i w tym terminie wpłacić daninę solidarnościową. Przepisy art. 45 ust. 1b i 1c stosuje się odpowiednio.

5. Deklaracja o wysokości daniny solidarnościowej zawiera dane umożliwiające prawidłową identyfikację osoby fizycznej i urzędu skarbowego, do którego kierowana jest deklaracja, oraz poprawne rozliczenie daniny solidarnościowej.

6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, w formie dokumentu elektronicznego, wzór deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej.

Zmiana spowodowana wprowadzeniem Solidarnościowego Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych, który został powołany w celu wsparcia społecznego, zawodowego lub zdrowotnego osób niepełnosprawnych. W związku z powołaniem tego funduszu wprowadzono nową daninę, która obejmie osoby fizyczne osiągające w ciągu roku podatkowego sumę dochodów powyżej 1 mln zł (chodzi o dochody opodatkowane wg skali z uwzględnieniem metod unikania podwójnego opodatkowania oraz osiągnięte przez podatnika dochody zagranicznej jednostki kontrolowanej) po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne oraz uwzględnionej w podstawie opodatkowania podatnika dywidendy otrzymanej od zagranicznej jednostki kontrolowanej, dochodu z odpłatnego zbycia przez podatnika udziału w zagranicznej jednostce kontrolowanej, w części uwzględnionej w jego podstawie opodatkowania. Od ustalonej w ten sposób podstawy obliczenia daniny (czyli nadwyżki dochodów ponad kwotę 1 mln zł) podatnik zapłaci podatek w wysokości 4 proc. tej podstawy.

Przepis nakazuje uwzględnienie przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej wszelkich dochodów (i kwot, które pomniejszają te dochody) wykazywanych w rocznym zeznaniu podatkowym. Dotyczy to również rocznego obliczenia podatku sporządzanego przez organy rentowe (jeżeli podatek wynikający z rozliczenia jest podatkiem należnym).

Deklaracja o wysokości daniny solidarnościowej powinna być składana na formularzu wg wzoru udostępnionego przez ministra finansów w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, za który składana jest deklaracja – podobnie jak w przypadku rocznego zeznania podatkowego PIT.

Art. 30i. [Właściwość organów]

1. Do daniny solidarnościowej stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.

2. Uprawnienia organu podatkowego przysługują naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach podatku dochodowego od osób fizycznych, a w przypadku:

1) gdy jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa państwa – organowi wymienionemu w art. 13a Ordynacji podatkowej;

2) spraw, o których mowa w art. 119g § 1 Ordynacji podatkowej – Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

Przepis nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów ordynacji podatkowej do regulacji związanych z wprowadzoną daniną solidarnościową.

Ust. 2 określa, komu przysługują uprawnienia organu podatkowego w sprawach dotyczących daniny solidarnościowej. Co do zasady organem tym jest naczelnik właściwego urzędu skarbowego, jednak przewidziane są dwa wyjątki. Pierwszym z nich są okoliczności uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa państwa – kiedy to Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podatkowych szefom Agencji Wywiadu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego; drugim – postępowania prowadzone z zastosowaniem klauzuli o unikaniu opodatkowania, gdzie uprawnienia organu przejmuje szef Krajowej Administracji Skarbowej.

Tak było do końca 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Rozdział 7. Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników

Art. 32. [Zasady pobierania zaliczek]

1. Zaliczki, o których mowa w art. 31, za miesiące od stycznia do grudnia, z zastrzeżeniem ust. 1a, wynoszą:

1) za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali –18% dochodu uzyskanego w danym miesiącu;

2) za miesiące następujące po miesiącu, w którym dochód uzyskany od początku roku przekroczył kwotę, o której mowa w pkt 1 – 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu.

1. Zaliczki, o których mowa w art. 31, za miesiące od stycznia do grudnia, z zastrzeżeniem ust. 1a, wynoszą:

1) za miesiące, w których dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy nie przekroczył kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali – 18% dochodu uzyskanego w danym miesiącu;

2) za miesiąc, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali – 18% od tej części dochodu uzyskanego w tym miesiącu, która nie przekroczyła tej kwoty, i 32% od nadwyżki ponad kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali;

WAŻNA ZMIANA

Nowelizacja ma zastosowanie do przychodów uzyskiwanych z tytułu stosunku pracy od 1 stycznia 2020 r. Zmienia ona sposób, w jaki pracodawca oblicza zaliczkę na podatek dochodowy w miesiącu, w którym podstawa opodatkowania osoby zatrudnionej przekracza kwotę 85 528 zł (tj. górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o PIT). W odniesieniu do przychodów ze stosunku pracy, uzyskanych przed 1 stycznia 2020 r., w przypadku przekroczenia w trakcie miesiąca wskazanej granicy podstawy opodatkowania, zaliczkę na podatek dochodowy przy zastosowaniu 32-proc. stawki podatku pracodawca pobiera dopiero od następnego miesiąca. Prowadzi to do sytuacji, w których od dochodu, który jest opodatkowany stawką podatku 32 proc., pobierana jest zaliczka w wysokości 18 proc. Podatnik jest zobowiązany wyrównać różnicę, rozliczając zeznanie podatkowe. Zmiana wprowadzona w nowelizacji powoduje, że już w miesiącu, w którym następuje przekroczenie podstawy opodatkowania wynoszącej 85 528 zł, nadwyżka ponad tę kwotę będzie opodatkowana stawką 32 proc. Progresja następować będzie zatem w miesiącu przekroczenia podstawy, a nie jak obecnie w następnym miesiącu.

Art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret pierwsze ustawy z 4 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana wejdzie w życie 1 stycznia 2020 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2020 r.

3) za miesiące następujące po miesiącu, o którym mowa w pkt 2 – 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu.

jw.

Art. 32 ust. 1 pkt 3 dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret drugie ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana wejdzie w życie 1 stycznia 2020 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2020 r.

1e. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok jego dochody przekroczą kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali, płatnik pobiera zaliczki począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostało złożone oświadczenie, bez pomniejszania o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, o której mowa w art. 27 ust. 1b pkt 1.

1e. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok jego dochody przekroczą kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali, płatnik pobiera zaliczki bez pomniejszania o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, o której mowa w art. 27 ust. 1b pkt 1, od miesiąca, w którym otrzymał oświadczenie, albo od następnego miesiąca, jeżeli w miesiącu, w którym otrzymał oświadczenie, nie miał możliwości pobrania zaliczki bez takiego pomniejszenia.

Od 2020 r. w przypadku złożenia przez podatnika oświadczenia, że dochody podatnika w danym roku przekroczą górną granicę pierwszego przedziału skali (85 528 zł), płatnik – zgodnie z nowelizacją – powinien już w miesiącu złożenia oświadczenia nie uwzględniać przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy kwoty zmniejszającej podatek zgodnie z art. 27 ust. 1b pkt 1. Jeżeli obliczając zaliczkę, płatnik nie ma możliwości, aby nie uwzględnić wspomnianego pomniejszenia w miesiącu złożenia oświadczenia, dokonuje tego w miesiącu następnym. Obecnie obowiązujące rozwiązanie przewiduje wykonanie dyspozycji podatnika właśnie od następnego miesiąca.

Art. 32 ust. 1e w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana wejdzie w życie 1 stycznia 2020 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2020 r.

(…) 3. Zaliczkę obliczoną w sposób określony w ust. 1 pkt 1, ust. 1a i 2 pomniejsza się o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, o której mowa w art. 27 ust. 1b pkt 1, jeżeli pracownik przed pierwszą wypłatą wynagrodzenia w roku podatkowym złoży zakładowi pracy oświadczenie według ustalonego wzoru, w którym stwierdzi, że:

(….)

(…) 3. Zaliczkę obliczoną w sposób określony w ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 1a i 2 pomniejsza się o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, o której mowa w art. 27 ust. 1b pkt 1, jeżeli pracownik przed pierwszą wypłatą wynagrodzenia w roku podatkowym złoży zakładowi pracy oświadczenie według ustalonego wzoru, w którym stwierdzi, że:

(….)

Zmiana techniczna, związana z nowelizacją wprowadzoną w art. 32 ust. 1 pkt 2 i koniecznością dostosowania treści przepisów do powyższej zmiany. Brak zmian w kwestii daty złożenia oświadczenia pracownika lub też wymaganej treści.

Art. 32 ust. 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana wejdzie w życie 1 stycznia 2020 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2020 r.

(…) 3b. Zaliczkę obliczoną w sposób określony w ust. 3 zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej w tym miesiącu przez zakład pracy ze środków podatnika.

(…) 3b. Obliczoną zaliczkę zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej w tym miesiącu przez zakład pracy ze środków podatnika.

Zmiana o charakterze redakcyjnym.

Art. 32 ust. 3b w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. d ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(….) 7. Zakład pracy przy obliczaniu zaliczki nie stosuje kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1–3, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik złoży płatnikowi pisemne oświadczenie o rezygnacji z ich stosowania. Oświadczenie to składa się odrębnie dla każdego roku podatkowego.

(…) 7. Zakład pracy przy obliczaniu zaliczki nie stosuje kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1–3 od miesiąca, w którym otrzymał pisemne oświadczenie pracownika o rezygnacji z ich stosowania, albo od następnego miesiąca, jeżeli w miesiącu, w którym otrzymał oświadczenie, nie miał możliwości pobrania zaliczki bez zastosowania tych kosztów. Oświadczenie to składa się odrębnie dla każdego roku podatkowego.

Podobnie jak nowelizacja art. 32 ust. 1e, zmiana dokonana przez ustawodawcę w ust. 7 dotyczy skutków oświadczenia podatnika o nieuwzględnianiu przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy 50-proc. kosztów uzyskania przychodu już w miesiącu złożenia wspomnianego oświadczenia. Jeżeli, obliczając zaliczkę, płatnik nie ma możliwości niezastosowania wspomnianych kosztów w miesiącu złożenia oświadczenia, dokonuje tego w miesiącu następnym. Dotychczas obowiązujące rozwiązanie przewidywało wykonanie dyspozycji podatnika właśnie od następnego miesiąca.

Art. 32 ust. 7 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. e ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 33. [Obowiązki rolniczych spółdzielni produkcyjnych jako płatników]

(…) 3. Dla obliczenia zaliczek od wypłat z tytułu dniówek obrachunkowych do opodatkowania przyjmuje się ich część ustaloną w takim stosunku procentowym, w jakim pozostawał w roku poprzedzającym rok podatkowy udział dochodu zwolnionego od podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w ogólnej kwocie wypłat z tytułu dniówek obrachunkowych, pomniejszoną o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, obliczonych od przychodu podlegającego opodatkowaniu. Jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy nie wystąpił dochód określony w zdaniu poprzednim, płatnicy, o których mowa w ust. 1, nie potrącają w roku podatkowym zaliczek na podatek dochodowy.

(…) 3. Dla obliczenia zaliczek od wypłat z tytułu dniówek obrachunkowych do opodatkowania przyjmuje się ich część ustaloną w takim stosunku procentowym, w jakim pozostawał w roku poprzedzającym rok podatkowy udział dochodu zwolnionego od podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w ogólnej kwocie wypłat z tytułu dniówek obrachunkowych, pomniejszoną o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, obliczonych od przychodu podlegającego opodatkowaniu. Jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy nie wystąpił dochód określony w zdaniu poprzednim, płatnicy, o których mowa w ust. 1, nie potrącają w roku podatkowym zaliczek na podatek dochodowy.

Zmiana o charakterze technicznym, związana z wprowadzeniem do ustawy w art. 5a pkt 33b definicji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Art. 33 ust. 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 29 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 34. [Obowiązki organów rentowych jako płatników]

(…) 2a. Organ rentowy na wniosek podatnika oblicza i pobiera zaliczki na podatek dochodowy w ciągu roku bez pomniejszania o kwotę określoną w art. 32 ust. 3, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym został złożony wniosek.

(…) 2a. Organ rentowy na pisemny wniosek podatnika oblicza i pobiera zaliczki na podatek dochodowy w ciągu roku bez pomniejszania o kwotę określoną w art. 32 ust. 3 od miesiąca, w którym otrzymał wniosek, albo od następnego miesiąca, jeżeli w miesiącu, w którym otrzymał wniosek, nie miał możliwości jego uwzględnienia.

Podobnie jak w omawianych powyżej zmianach do art. 32 ust. 1e oraz 7, niniejsza zmiana pozwala na nieuwzględnienie kwoty zmniejszającej podatek w miesiącu, w którym organ rentowy otrzymał wniosek podatnika. Jeżeli organ rentowy obliczając zaliczkę, nie ma możliwości uwzględnienia wspomnianego pomniejszenia w miesiącu złożenia oświadczenia, dokonuje tego w miesiącu następnym. Dotychczas obowiązujące rozwiązanie przewidywało wykonanie dyspozycji podatnika właśnie od następnego miesiąca.

Art. 34 ust. 2a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(...) 7. Organy rentowe są obowiązane, w terminie do końca lutego, po upływie roku podatkowego, sporządzić i przekazać roczne obliczenie podatku, według ustalonego wzoru, podatnikom uzyskującym dochód z emerytur i rent, rent strukturalnych, rent socjalnych, świadczeń przedemerytalnych, zasiłków przedemerytalnych i nauczycielskich świadczeń kompensacyjnych oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje zadania; obowiązek ten nie dotyczy podatników: (…)

(...) 7. Organy rentowe są obowiązane sporządzić i przekazać roczne obliczenie podatku, według ustalonego wzoru, podatnikom uzyskującym dochód z emerytur i rent, rent strukturalnych, rent socjalnych, świadczeń przedemerytalnych, zasiłków przedemerytalnych i nauczycielskich świadczeń kompensacyjnych oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje zadania; obowiązek ten nie dotyczy podatników:

Ze względu na zmianę terminu na przesłanie rocznego obliczenia podatku do urzędów skarbowych, która dotyczy organów rentowych, a wprowadzoną w art. 42g, na termin do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, ustawodawca zmienia przepisy, w których wskazany był poprzednio obowiązujący termin (tj. do końca lutego po upływie roku podatkowego).

Art. 34 ust. 7 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. b tiret pierwsze ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

(…) 7a. Wniosek, o którym mowa w ust. 7 pkt 5, dotyczy również kolejnych lat podatkowych, chyba że przed upływem roku podatkowego podatnik wycofa wniosek o niesporządzanie rocznego obliczenia podatku.

Ustawodawca w art 34 ust. 7 pkt 5 wprowadził możliwość zrezygnowania przez podatnika z otrzymywania rocznego obliczenia podatku, zgodnie zaś z komentowaną zmianą w ust. 7a, rezygnacja ta dotyczy także kolejnych lat podatkowych. Podatnik ma jednak możliwość zmiany decyzji, którą musi przekazać przed zakończeniem roku podatkowego.

Art. 34 ust. 7a dodany przez art. 1 pkt 7 lit. c ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

8. W przypadku gdy organ rentowy nie jest obowiązany do dokonania rocznego obliczenia podatku, o którym mowa w ust. 7, sporządza w terminie do końca lutego, po upływie roku podatkowego, imienną informację o wysokości uzyskanego dochodu, według ustalonego wzoru, i w tym samym terminie przekazuje podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, organ rentowy sporządza również w przypadku, gdy dokonuje wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 2, 75 i 100.

8. W przypadku gdy organ rentowy nie jest obowiązany do dokonania rocznego obliczenia podatku, o którym mowa w ust. 7, sporządza imienną informację o wysokości uzyskanego dochodu, według ustalonego wzoru, i przekazuje podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, organ rentowy sporządza również w przypadku, gdy dokonuje wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 2, 75 i 100.

Zmiana związana z wprowadzonym art. 42g, zgodnie z którym informację, o której mowa w ust. 8, organ rentowy przekazuje urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, zaś podatnikowi – do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Art. 34 ust. 8 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. d ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

(...) 12. Różnicę między podatkiem wynikającym z rocznego obliczenia podatku a sumą zaliczek pobranych za miesiące od stycznia do grudnia pobiera się z dochodu za marzec lub kwiecień roku następnego. Pobraną różnicę płatnicy wpłacają na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, łącznie z zaliczkami za te miesiące. Jeżeli z rocznego obliczenia podatku wynika nadpłata, zalicza się ją na poczet zaliczki należnej za marzec, a jeżeli po pobraniu tej zaliczki pozostaje nadpłata, płatnik zwraca ją podatnikowi w gotówce. W razie gdy stosunek uzasadniający pobór zaliczek ustał w styczniu albo w lutym, różnicę pobiera się z dochodu za miesiąc, za który pobrana została ostatnia zaliczka. Zwrócone nadpłaty w gotówce płatnik potrąca z kwot pobranych zaliczek przekazywanych urzędom skarbowym, wykazując je w deklaracji, o której mowa w art. 38 ust. 1a.

(...) 12. Różnicę między podatkiem wynikającym z rocznego obliczenia podatku a sumą zaliczek pobranych za miesiące od stycznia do grudnia pobiera się z dochodu za marzec lub kwiecień roku następnego. Pobraną różnicę płatnicy wpłacają na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, łącznie z zaliczkami za te miesiące. Jeżeli z rocznego obliczenia podatku wynika nadpłata, zalicza się ją na poczet zaliczki należnej za marzec, a jeżeli po pobraniu tej zaliczki pozostaje nadpłata, płatnik zwraca ją podatnikowi w gotówce. Zwrócone nadpłaty w gotówce płatnik potrąca z kwot pobranych zaliczek przekazywanych urzędom skarbowym, wykazując je w deklaracji, o której mowa w art. 38 ust. 1a.

Uregulowania zawarte w ust. 12–14 art. 34 regulują działanie organu rentowego w sytuacji, w której podatek wynikający z rocznego obliczenia podatku różni się od sumy pobranych zaliczek. W zależności od nadpłaty, czy też braku zaliczek w wystarczającej wysokości, naczelnik urzędu skarbowego pobiera różnicę z zaliczek na następne miesiące lub też zalicza nadpłatę na poczet następnych zaliczek. Nowelizacja reguluje zaś przypadek, w którym ustał obowiązek poboru zaliczek i brak jest możliwości zastosowania powyższych regulacji. W przedmiotowym przypadku organ rentowy zobowiązany jest sporządzić imienną informację o wysokości uzyskanego dochodu (PIT-11A), która zastępuje roczne obliczenie podatku. Dodatkowo organ zobowiązany jest poinformować podatnika o mającej miejsce zmianie.

Art. 34 ust. 12 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. e ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

13. Organ rentowy jest obowiązany:

1) pobrać różnicę, o której mowa w ust. 12, z dochodu za miesiąc, za który pobrana została ostatnia zaliczka – w przypadku gdy stosunek uzasadniający pobór zaliczek ustał w styczniu albo w lutym, albo

2) sporządzić i przekazać imienną informację o wysokości uzyskanego dochodu – w przypadku gdy nie ma możliwości pobrania różnicy, o której mowa w ust. 12, zgodnie z pkt 1.

14. Imienna informacja o wysokości uzyskanego dochodu przekazana na podstawie ust. 13 pkt 2 zastępuje roczne obliczenie podatku. W takim przypadku organ rentowy informuje podatnika o przyczynie i skutkach przekazania imiennej informacji o wysokości uzyskanego dochodu.

jw.

Art. 34 ust. 13 i 14 dodany przez art. 1 pkt 7 lit. f ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 35. [Płatnicy]

1. Do poboru zaliczek miesięcznych jako płatnicy są obowiązane:

(…) 8) podmiot przyjmujący na praktykę absolwencką – od świadczeń pieniężnych wypłacanych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich,

(...)

1. Do poboru zaliczek miesięcznych jako płatnicy są obowiązane:

(…) 8) podmioty przyjmujące na praktykę absolwencką lub staż uczniowski – od świadczeń pieniężnych wypłacanych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich lub odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe,

(...)

Ze względu na wprowadzenie w ustawie z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 996 ze zm.). stażu uczniowskiego jako stażu występującego w trakcie edukacji zawodowej, pojawiła się konieczność uwzględnienia pracodawców przyjmujących uczniów na staż uczniowski, jako płatników podatku dochodowego od osób fizycznych, w przypadku gdy wypłacają oni świadczenia pieniężne z tego tytułu.

Art. 35 ust. 1 pkt 8 w brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 4 ustawy z 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2245).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r.

10. Płatnicy stypendiów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 40b, są obowiązani w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, sporządzić informację o wysokości wypłaconego stypendium, według ustalonego wzoru, i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania.

(...)

10. Płatnicy stypendiów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 40b, są obowiązani sporządzić informację o wysokości wypłaconego stypendium, według ustalonego wzoru, i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania.

(...)

Zmiana związana z wprowadzonym art. 42g, zgodnie z którym informację, o której mowa w ust. 10, płatnicy stypendiów przekazują urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, zaś podatnikowi – do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Art. 35 ust. 10 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 39. [Informacje dla podatników i urzędu skarbowego]

1. W terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.

1. Płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.

Zmiana związana z wprowadzonym art. 42g, zgodnie z którym informację, o której mowa w ust. 1, płatnicy przekazują urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, zaś podatnikowi – do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Art. 39 ust. 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

2. Jeżeli obowiązek poboru przez płatników, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, zaliczek na podatek ustał w ciągu roku, płatnicy na pisemny wniosek podatnika, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, są obowiązani do sporządzenia i przekazania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, lub urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 5.

2. Jeżeli obowiązek poboru przez płatników, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, zaliczek na podatek ustał w ciągu roku, płatnicy na pisemny wniosek podatnika, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, są obowiązani do sporządzenia i przekazania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, lub urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 1.

Zmiana techniczna związana z uchyleniem art. 39 ust. 5 ustawy o PIT.

Art. 39 ust. 2 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

3. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązane, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2, sporządzone według ustalonego wzoru.

3. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązane przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2, sporządzone według ustalonego wzoru.

(...)

Zmiana związana z wprowadzonym art. 42g, zgodnie z którym informację, o której mowa w ust. 3, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, przekazują urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, zaś podatnikowi – do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Art. 39 ust. 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

(…) 5. Płatnicy określeni w art. 35 ust. 1 pkt 2 wypłacający podatnikom wyłącznie stypendia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 40b, sporządzają jedynie informację, o której mowa w art. 35 ust. 10.

5. (uchylony)

Uchylenie przepisu wynika ze zmiany informacji, w której wykazywane są dochody ze stypendiów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 40b ustawy o PIT. Zgodnie z nowelizacją wykazywane są one w informacji PIT-11.

Art. 39 ust. 5 uchylony przez art. 1 pkt 9 lit. d ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r., z tym że do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. nie stosuje się przepisu art. 39 ust. 5 w brzmieniu dotychczasowym.

Art. 41. [Pobór zaliczek i podatku zryczałtowanego]

(…) 4. Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4–5a, 13–16 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10.

(…) 4. Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1–11 oraz 11b–12, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.

Nowelizacja art. 41 ust. 4 ma charakter techniczny i wynika z dodania do art. 30a regulacji dotyczących obowiązków w zakresie poboru zryczałtowanego PIT w związku z dochodami z pracowniczych programów kapitałowych oraz dodania art. 41 ust. 12 i 21 związanych z wprowadzeniem nowej zasady poboru podatku u źródła.

Art. 41 ust. 4 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193) oraz art. 114 pkt 6 ustawy z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz.U. poz. 2215).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

(...) 4aa. Przy weryfikacji warunków zastosowania obniżonej stawki podatku albo zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.

WAŻNA ZMIANA

Wprowadzenie w zakresie obowiązków poboru zaliczki przez płatnika, koncepcji należytej staranności przy wywiązywaniu się z obowiązków płatnika.

Przepis zobowiązuje płatnika do dochowania staranności w weryfikacji, czy warunki niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia lub stawek wynikających z przepisów prawa podatkowego są spełnione. Zakres i stopień weryfikacji powinien uwzględniać charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika. Innego stopnia weryfikacji należy oczekiwać od osób fizycznych dokonujących niewielkich zakupów u kontrahentów zagranicznych, innego zaś od dużych podmiotów, wypłacających znaczące kwoty zagranicznym odbiorcom.

Art. 41 ust. 4aa dodany przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

(…) 4d. Zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów (przychodów), o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4, w zakresie dywidendy oraz dochodów (przychodów) określonych w art. 24 ust. 5 pkt 1, 3 lub 6, a także zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 i 5, pobierają, jako płatnicy, podmioty prowadzące rachunki papierów wartościowych dla podatników, jeżeli dochody (przychody) te zostały uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wiążą się z papierami wartościowymi zapisanymi na tych rachunkach, a wypłata świadczenia na rzecz podatnika następuje za pośrednictwem tych podmiotów.

(…) 4d. Zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów (przychodów), o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4, w zakresie dywidendy oraz dochodów (przychodów) określonych w art. 24 ust. 5 pkt 1, 3 lub 6, a także zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 i 5, pobierają, jako płatnicy, podmioty prowadzące rachunki papierów wartościowych dla podatników, jeżeli dochody (przychody) te zostały uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wiążą się z papierami wartościowymi zapisanymi na tych rachunkach, a wypłata świadczenia na rzecz podatnika następuje za pośrednictwem tych podmiotów. Zdanie pierwsze stosuje się także do podmiotów wskazanych w art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie, w jakim prowadzą działalność gospodarczą poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład, jeżeli rachunek, na którym zapisane są papiery wartościowe, jest związany z działalnością tego zakładu.

Niniejszy przepis będzie komentowany wraz z nowelizacją art. 41 ust. 10 ustawy o PIT.

Mając na uwadze, że obowiązki płatnika mogą zostać nałożone wyłącznie na podmioty krajowe, ustawodawca postanowił ujednolicić wprowadzane regulacje. Przepisy art. 41 ust. 4d oraz ust. 10 poza nałożeniem obowiązków płatnika posiadające polską rezydencję podatkową na gruncie ustawy CIT, nakładają również obowiązki płatnika na te podmioty niebędące polskimi rezydentami podatkowymi, które prowadzą na terytorium RP działalność gospodarczą poprzez zagraniczny zakład, a rachunek, na którym zapisane są papiery wartościowe – jest związany z działalnością tego zakładu

Art. 41 ust. 4d w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

(…) 9e. W przypadku przychodów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5, miejsce zamieszkania podatnika dla celów podatkowych może zostać potwierdzone kopią certyfikatu rezydencji, jeżeli kwota wypłacanych na rzecz tego samego podmiotu należności nie przekracza 10 000 zł w roku podatkowym, a informacje wynikające z przedłożonej kopii certyfikatu rezydencji nie budzą uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym.

WAŻNA ZMIANA

W przypadku przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze miejsce zamieszkania podatnika dla celów podatkowych może zostać potwierdzone kopią certyfikatu rezydencji, gdy kwota wypłacanych na rzecz tego samego podmiotu należności nie przekracza 10 tys. zł w roku podatkowym, a informacje wynikające z przedłożonej kopii nie budzą uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym.

Art. 41 ust. 9e dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2159).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 10. W zakresie papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych płatnikami zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4, w zakresie dywidendy oraz dochodów (przychodów) określonych w art. 24 ust. 5 pkt 1, 3 lub 6, a także zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 i 5, są podmioty prowadzące rachunki zbiorcze, za pośrednictwem których należności z tych tytułów są wypłacane. Podatek pobiera się w dniu przekazania należności z danego tytułu do dyspozycji posiadacza rachunku zbiorczego.

10. W zakresie papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych płatnikami zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4, w zakresie dywidendy oraz dochodów (przychodów) określonych w art. 24 ust. 5 pkt 1, 3 lub 6, a także zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 i 5, są podmioty prowadzące rachunki zbiorcze, za pośrednictwem których należności z tych tytułów są wypłacane. Podatek pobiera się w dniu przekazania należności z danego tytułu do dyspozycji posiadacza rachunku zbiorczego. Zdanie pierwsze i drugie stosuje się także do podmiotów wskazanych w art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie, w jakim prowadzą działalność gospodarczą poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład, jeżeli rachunek, na którym zapisane są papiery wartościowe, jest związany z działalnością tego zakładu.

Niniejsza nowelizacja będzie omówiona wraz z komentarzem do art. 41 ust. 4d

Art. 41 ust. 10 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. d ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

(…) 12. Jeżeli łączna kwota dokonanych temu samemu podatnikowi wypłat (świadczeń) lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a przekracza w roku podatkowym kwotę 2 000 000 zł, płatnik jest obowiązany pobierać zryczałtowany podatek dochodowy, stosując stawki podatku określone w art. 29 ust. 1 i art. 30a ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł, z pominięciem stawki podatku, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

WAŻNA ZMIANA

Od 2019 r. ustawodawca, dążąc do ograniczenia poboru przez płatników niższych stawek podatku wynikających z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w przypadku wypłat odsetek, dywidend, należności licencyjnych i innych tytułów wymienionych w art. 29 oraz 30a ust. 1 pkt 1-5 ustawy o PIT, wprowadzając ust. 12, wskazał, iż w przypadkach, gdy kwota wypłat (świadczeń) dokonywana temu samemu podatnikowi lub postawionych mu do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów wymienionych w art. 29 oraz 30a ust. 1 pkt 1-5 ustawy jest dokonywana przez tego samego płatnika i przekroczy w roku podatkowym łącznie – ze wszystkich wskazanych źródeł przychodów kwotę 2 mln zł – płatnik zobowiązany jest do pobrania podatku od nadwyżki tych wypłat ponad ten próg. Podatek pobiera się (od nadwyżki wypłaconych należności ponad kwotę 2 mln zł), według stawek podstawowych tj. odpowiednio 19 proc. lub 20 proc., bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, a także bez uwzględnienia zwolnień lub obniżonych stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. W związku z powyższym, gdy łączna kwota wypłat nie przekracza 2 mln zł, płatnik zobowiązany jest do uwzględnienia postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz zwolnień lub obniżonych stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Art. 41 ust. 12 dodany przez art. 1 pkt 30 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

13. Jeżeli wypłaty należności dokonano w walucie obcej, na potrzeby ustalenia, czy przekroczona została kwota, o której mowa w ust. 12, wypłacone należności przelicza się na złote według kursu średniego waluty obcej ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wypłaty. Przepis stosuje się odpowiednio do postawionych do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych.

Wprowadzając art. 41 ust 13, ustawodawca wskazuje na kurs, przy użyciu którego należy przeliczać wypłaty w walucie obcej dla potrzeb ustalania przekroczenia progu 2 mln zł, o którym mowa w komentarzu powyżej.

Art. 41 ust. 13 dodany przez art. 1 pkt 30 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

14. Jeżeli nie można ustalić wysokości łącznej kwoty dokonanych podatnikowi wypłat (świadczeń) lub postawionych podatnikowi do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a, domniemywa się, że przekroczyła ona kwotę, o której mowa w ust. 12.

Nowelizacja, dodając niniejszy przepis, wprowadza domniemanie przekroczenia progu 2 mln złotych w przypadku braku możliwości ustalenia wysokości wypłaconych należności. Założeniem ustawodawcy jest wykluczenie sytuacji, w której brak jest możliwości stosowania nowych zasad rozliczania podatku u źródła

Art. 41 ust. 14 dodany przez art. 1 pkt 30 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

15. Przepisu ust. 12 nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:

1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;

2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 4aa, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4 oraz 5.

16. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 15, składa kierownik jednostki w rozumieniu ustawy o rachunkowości, podając pełnioną przez siebie funkcję. Nie jest dopuszczalne złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 15, przez pełnomocnika.

17. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 15, składa się najpóźniej w dniu dokonania wypłaty (świadczenia) lub postawienia do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-5a.

18. W przypadku gdy:

1) oświadczenie, o którym mowa w ust. 15, składa jedna osoba – złożenie oświadczenia następuje do organu podatkowego, o którym mowa w art. 44f ust. 15;

2) do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 15, obowiązana jest więcej niż jedna osoba – dowód złożenia tego oświadczenia przekazywany jest wraz ze zgłoszeniem do organu podatkowego, o którym mowa w art. 44f ust. 15.

19. W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 18 pkt 2, potwierdza się, że oświadczenie, o którym mowa w ust. 15, zostało złożone przez wszystkie osoby obowiązane do jego złożenia. Zgłoszenie składa w terminie, o którym mowa w ust. 17, jedna z osób, które złożyły oświadczenie, o którym mowa w ust. 15. Zgłoszenie nie może zostać złożone przez pełnomocnika.

20. Jeżeli płatnik złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 15, a następnie dokonuje na rzecz podatnika, którego dotyczyło to oświadczenie, dalszych wypłat (świadczeń) z tytułów określonych w art. 29 i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a, lub stawia do dyspozycji tego podatnika kolejne pieniądze lub wartości pieniężne ze wskazanych tytułów, płatnik może nie stosować ust. 12 do momentu upływu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono to oświadczenie.

21. W przypadku, o którym mowa w ust. 20, płatnik, w terminie do 7 dnia następującego po miesiącu, w którym upłynął okres, o którym mowa w ust. 20, składa oświadczenie do organu podatkowego, o którym mowa w art. 44f ust. 15, że w momencie dokonania dalszych wypłat (świadczeń) lub postawienia do dyspozycji kolejnych pieniędzy lub świadczeń pieniężnych:

1) posiadał dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego do zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;

2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 4aa, nie posiadał wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istniały okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4 i 5.

22. W przypadku gdy złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 21, nie jest możliwe z uwagi na niespełnienie warunków będących jego przedmiotem, płatnik, w terminie, o którym mowa w tym przepisie, wpłaca podatek, który byłby należny przy zastosowaniu ust. 12, wraz z odsetkami za zwłokę.

23. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 21, stosuje się odpowiednio przepisy ust. 16, 18 i ust. 19 zdanie trzecie.

Komentarze do art. 41 ust. 15–23 zostaną omówione w sposób zbiorczy, gdyż ustawodawca wprowadzając komentowane przepisy, uregulował możliwość zastosowania przez płatnika preferencyjnych zasad poboru podatku u źródła już w momencie dokonywania wypłat (świadczeń) lub stawiania do dyspozycji pieniędzy, nawet gdy w stosunku do danego podatnika zostanie przekroczony 2 mln próg w danym roku podatkowym.

W tym celu wprowadzane przepisy wskazują w ust. 15, jakie warunki należy spełnić, by już w momencie wypłaty zastosować preferencyjne warunki. I tak koniecznym jest złożenie oświadczenia przez płatnika o posiadaniu przez niego dokumentów wymaganych przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku (np. wymaganego przez ustawę o PIT certyfikatu rezydencji podatnika) oraz nie posiadaniu przez niego po przeprowadzeniu z należytą starannością weryfikacji, wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia lub stawek wynikających z określonych regulacji, w szczególności nie posiada wiedzy o istnieniu okoliczności uniemożliwiających spełnienie przesłanek rzeczywistego właściciela oraz prowadzenia zakładu. Niniejsze oświadczenie winno być złożone najpóźniej w dniu dokonania wypłaty (świadczenia) lub postawienia do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych przez kierownika jednostki w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości. Nie istnieje możliwość złożenia przedmiotowego oświadczenia przez pełnomocnika.

Tryb postępowania przy składaniu oświadczenia uzależniony jest od liczby osób, które składają oświadczenie. Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w komentowanych przepisach, składa jedna osoba, wówczas złożenie oświadczenia następuje do organu podatkowego, dla miejsca zamieszkania podatnika, natomiast gdy do złożenia oświadczenia, o którym mowa zobowiązana jest więcej niż jedna osoba wówczas każda z osób składa oświadczenie, a następnie dowód złożenia oświadczenia przez wszystkich zobowiązanych, przekazywany jest wraz ze zgłoszeniem do organu podatkowego właściwego dla miejsca zamieszkania podatnika. Zgłoszenie do organu podatkowego składa jedna z osób, które złożyły oświadczenie. Terminem złożenia oświadczenia jest najpóźniej dzień dokonania wypłaty.

Aby umożliwić płatnikom sprawniejsze procedowanie w przypadku powtarzających się rozliczeń z tym samym podatnikiem, ustawa wprowadza mechanizm bazowania – przez określony czas – na już złożonym oświadczeniu. W przypadku dokonywania dalszych wypłat na rzecz tego samego podatnika płatnik będzie uprawniony nie stosować: ograniczenia lub obowiązku złożenia oświadczenia względem danego podatnika do momentu upływu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wspomniane wyżej oświadczenie. Oznacza to, że do wskazanego momentu płatnik będzie uprawniony do zastosowania względem danego podatnika zwolnienia, obniżonej stawki podatku lub do niepobrania podatku na takich zasadach, jak gdyby nie został przekroczony w stosunku do tego podatnika próg 2 mln zł.

Jeżeli płatnik skorzysta z powyższego uprawnienia, będzie on zobowiązany złożyć do organu podatkowego właściwego dla miejsca zamieszkania podatnika oświadczenie, że w momencie dokonania dalszych wypłat (świadczeń) lub postawienia do dyspozycji kolejnych pieniędzy lub świadczeń pieniężnych spełniał wszystkie przesłanki określone w komentowanym przepisie. Niniejsze oświadczenie płatnik ma obowiązek składać w terminie do 7 dnia następującego po miesiącu, w którym upłynął drugi miesiąc po miesiącu, którym złożono pierwsze oświadczenie.

Wymaga jednocześnie odnotowania, iż w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa powyżej nie były zgodne z prawdą, tj. płatnik nie dokonał wymaganej weryfikacji lub podjęta przez płatnika weryfikacja nie była adekwatna do charakteru i skali działalności płatnika, ustalane będzie ustalenie dodatkowego zobowiązanie podatkowe zgodnie ze znowelizowanymi przepisami Ordynacji podatkowej.

Art. 41 ust. 15-23 dodany przez art. 1 pkt 30 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności, dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

24. Płatnicy nie są obowiązani do poboru podatku od odsetek lub dyskonta od:

1) listów zastawnych;

2) obligacji:

a) o terminie wykupu nie krótszym niż rok,

b) dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub wprowadzonych do alternatywnego systemu obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium państwa będącego stroną zawartej z Rzecząpospolitą Polską umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której przepisy określają zasady opodatkowania dochodów z dywidend, odsetek oraz należności licencyjnych.

25. Niepobranie podatku w przypadku, o którym mowa w ust. 24 pkt 2, następuje pod warunkiem złożenia przez emitenta do organu podatkowego, o którym mowa w art. 44f ust. 15, oświadczenia, że emitent dochował należytej staranności w poinformowaniu podmiotów z nim powiązanych w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 lub w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o warunkach zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 130c, w stosunku do tych podmiotów powiązanych.

26. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 25, składa się jednokrotnie w stosunku do danej emisji obligacji, nie później niż do dnia wypłaty odsetek lub dyskonta od obligacji.

Poza powyższymi nowelizacjami, związanymi z wprowadzeniem nowych zasad poboru podatku u źródła w przypadku wypłaty należności w łącznej wysokości przekraczającej 2 mln zł, nowowprowadzone przepisy przewidują brak obowiązku pobierania przez płatników podatku od odsetek lub dyskonta od listów zastawnych, a także obligacji, jeżeli te odsetki lub dyskonto są wypłacane z obligacji o terminie wykupu nie krótszym niż 1 rok i które zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2286 ze zm.) w Polsce lub na terytorium państwa będącego stroną zawartej z Rzecząpospolitą Polską umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Warunkiem niepobrania podatku od odsetek lub dyskonta od obligacji (oczywiście tylko w przypadku, gdy obligacje te spełniają przesłanki, o których mowa w akapicie powyżej) jest złożenie przez emitenta organowi podatkowemu, o którym mowa w art. 44f ust. 15, oświadczenia, że emitent ten dochował należytej staranności i poinformował podmioty z nim powiązane o wymogu. Zgodnie z którym na moment osiągnięcia dochodu przez podatnika nie mogą być spełnione jednocześnie dwie następujące przesłanki: powiązania podatnika z emitentem oraz posiadania przez podatnika i inne podmioty z nim powiązane łącznie więcej niż 10 proc. wartości tych obligacji.

Płatnicy składać będą oświadczenie w postaci elektronicznej jednokrotnie w stosunku do danej emisji obligacji najpóźniej w dniu, w którym płatnik nie pobiera podatku w związku z wypłatą należności z odsetek lub dyskonta od obligacji spełniających wskazane w ustawie kryteria.

Art. 41 ust. 24-26 dodany przez art. 1 pkt 30 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r., z tym że w zakresie odsetek lub dyskonta od obligacji ma zastosowanie do obligacji wyemitowanych w emisji danej serii po 31 grudnia 2018 r.

27. Oświadczenia, o których mowa w ust. 15, 21 i 25, oraz zgłoszenie, o którym mowa w ust. 18 pkt 2, składa się w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

28. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania oświadczeń, o których mowa w ust. 15, 21 i 25, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 18 pkt 2, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w tych dokumentach, a także potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

Dodane ust. 27–28 w art. 41 określają tryb składania oświadczeń, o których mowa w art. 41 ust. 15, 21 oraz 26, a także zgłoszenia, o którym mowa w ust. 18 pkt 2. Zgodnie z ustawą oświadczenia oraz zgłoszenia wymienione w tym ustępie składane będą w postaci elektronicznej, a także wprowadzają delegację na właściwego ministra.

Art. 41 ust. 27 i 28 dodany przez art. 1 pkt 30 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

29. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, grupy podatników, grupy płatników lub czynności, w przypadku których zostanie wyłączone lub ograniczone stosowanie ust. 12, jeżeli spełnione zostały warunki do niepobrania podatku, zastosowania stawki podatku lub zwolnienia, wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, uwzględniając uwarunkowania obrotu gospodarczego, specyficzny status niektórych grup podatników i płatników oraz specyfikę dokonywania niektórych czynności.

Nowo wprowadzony art. 41 ust. 29 wprowadza delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia grupy podatników, grupy płatników lub czynności, w przypadku których zostanie wyłączone lub ograniczone stosowanie ust. 12, tj. w przypadku których możliwe będzie skorzystanie z preferencji przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, bez względu na kwotę należności wypłaconych jednemu podatnikowi z tytułów określonych w art. 29 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1–5a. Warunkiem skorzystania z preferencji będzie jednakże spełnienie warunków do niepobrania podatku lub zastosowania stawki podatku lub zwolnienia wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Art. 41 ust. 29 dodany przez art. 1 pkt 30 lit. e ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

Art. 42. [Termin wpłaty pobranych zaliczek i podatku zryczałtowanego]

(…) 2. W terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa:

1) w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują swoje zadania – imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru;

2) w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania – imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4.

(…) 2. Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa:

1) w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują swoje zadania – imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru;

2) w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4.

Zmiana związana z wprowadzonym art. 42g, zgodnie z którym informację, o której mowa w ust. 2, płatnicy przekazują urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, zaś podatnikowi do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Nowelizowany przepis implementuje wyjątek od zasady wprowadzonej w art. 42g odnośnie przekazywania imiennych informacji o wysokości dochodu do urzędu skarbowego do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. Zgodnie z brzmieniem komentowanego przepisu imienne informacje dla osób o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce (nierezydenci dla celów podatkowych) należy przekazać właściwemu urzędowi skarbowemu do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Art. 42 ust. 2 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

3. W razie zaprzestania przez płatnika prowadzenia działalności przed upływem terminu dla złożenia informacji, o których mowa w ust. 2, informacje te płatnik składa nie później niż w dniu zaprzestania prowadzenia działalności.

3. W razie zaprzestania przez płatnika prowadzenia działalności przed upływem terminu dla złożenia informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 2, informacje te płatnik składa nie później niż w dniu zaprzestania prowadzenia działalności.

Nowelizacja ogranicza zastosowanie wymogu złożenia imiennych informacji o wysokości dochodu, w przypadku zaprzestania przez płatnika prowadzenia działalności przed upływem terminu dla złożenia informacji, jedynie do pkt 2 ust. 2, a zatem dla osób o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce.

Art. 42 ust. 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

(...) 9. Jeżeli suma dokonanych podatnikowi wypłat (świadczeń) lub postawionych podatnikowi do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-5a. których wysokość przekroczyła łącznie kwotę, o której mowa w art. 41 ust. 12, obejmuje należności, od których zgodnie z art. 41 ust. 2a nie został pobrany podatek, płatnik jest obowiązany zawiadomić o wartości i rodzaju dokonanych wypłat (świadczeń) lub postawionych do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych w roku podatkowym, od których nie został pobrany podatek, podając dane identyfikacyjne podatnika prowadzącego działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład, w szczególności pełną nazwę, adres i numer identyfikacji podatkowej podatnika oraz adres zagranicznego zakładu podatnika. Zawiadomienie to składa się także w przypadku dokonania temu samemu podatnikowi w danym roku podatkowym dalszych wypłat (świadczeń) lub postawienia do dyspozycji kolejnych pieniędzy lub wartości pieniężnych, od których zgodnie z art. 41 ust. 2a nie został pobrany podatek.

10. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 9, jest składane do naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawach opodatkowania osób zagranicznych, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nie został pobrany podatek na podstawie art. 41 ust. 2a.

Nowelizacja dotyczy zmian w poborze podatku u źródła, a dokładnie sytuacji, w której w stosunku do tego samego podatnika w danym roku podatkowym przekroczony został limit 2 mln zł, o którym mowa w art. 41 ust. 12, a uzyskane przez tego podatnika dochody obejmują również te, od których nie został pobrany podatek zgodnie z art. 41 ust. 2a (dotyczy dochodów związanych z położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagranicznym zakładem podatnika posiadającego ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce potwierdzony udokumentowaniem miejsca zamieszkania podatnika – certyfikatem rezydencji). W takim przypadku płatnik zobowiązany jest do zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o kwocie i rodzaju dokonanych podatnikowi wypłat (świadczeń) lub postawionych mu do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych, od których zgodnie z art. 41 ust. 2a nie został pobrany podatek. Dodane przepisy zawierają także dokładne określenie danych, które powinny zostać uwzględnione w zawiadomieniu oraz wskazanie właściwego organu czy terminu.

Art. 42 ust. 9 i 10 dodany przez art. 1 pkt 31 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do wypłat (świadczeń), pieniędzy, wartości pieniężnych oraz należności dokonywanych, stawianych do dyspozycji lub wypłacanych po 31 grudnia 2018 r.

Art. 42a. [Informacje o przychodach z innych źródeł]

1. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

1. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

(...)

Zmiana związana z wprowadzonym art. 42g, zgodnie z którym informację, o której mowa w ust. 1, należy przekazać urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, zaś podatnikowi do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Art. 42a ust. 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 42e. [Zaliczki przy świadczeniach wypłacanych za zakład pracy przez inny podmiot]

1. W przypadku gdy za zakład pracy wypłaty świadczeń określonych w art. 12 dokonuje komornik sądowy lub podmiot niebędący następcą prawnym zakładu pracy, przejmujący jego zobowiązania wynikające ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, jest on obowiązany, jako płatnik, do poboru zaliczki na podatek, stosując do wypłacanych świadczeń najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

1. W przypadku gdy za zakład pracy wypłaty świadczeń określonych w art. 12 dokonuje organ egzekucyjny lub podmiot niebędący następcą prawnym zakładu pracy, przejmujący jego zobowiązania wynikające ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, jest on obowiązany, jako płatnik, do poboru zaliczki na podatek, stosując do wypłacanych świadczeń najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Rozszerzenie zakresu podmiotów, które są zobowiązane do działania jako płatnik i do pobierania zaliczek na podatek dochodowy w sytuacji opisanej w przedmiotowym przepisie. Przed nowelizacją ustawa wymieniała jedynie komornika. Po zmianie zobowiązany do działania, jako płatnik, jest organ egzekucyjny.

Art. 42e ust. 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 6. W terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnik jest obowiązany przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru.

(…) 6. Płatnik jest obowiązany przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru.

Zmiana związana z wprowadzonym art. 42g, zgodnie z którym imienną informację, o której mowa w ust. 6, należy przekazać urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, zaś podatnikowi do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Art. 42e ust. 6 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 42f. [Obowiązki przedsiębiorstwa w spadku]

(…) 6. Za dzień zaprzestania działalności, o którym mowa w art. 38 ust. 1b oraz art. 42 ust. 3, uważa się dzień, o którym mowa w art. 1a ust. 2 pkt 1 albo 2.

(…) 6. Za dzień zaprzestania działalności, o którym mowa w art. 38 ust. 1b oraz art. 42g ust. 2, uważa się dzień, o którym mowa w art. 1a ust. 2 pkt 1 albo 2.

Zmiana o charakterze technicznym, związana z wprowadzeniem do ustawy art. 42g, który reguluje zagadnienie dnia zaprzestania działalności.

Art. 42f ust. 6 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 42g. [Terminy przesyłania informacji]

1. Płatnicy oraz podmioty, o których mowa w art. 42a, przesyłają roczne obliczenie podatku, o którym mowa w art. 34 ust. 7, oraz informacje, o których mowa w art. 34 ust. 8, art. 35 ust. 10, art. 39 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 6:

1) urzędowi skarbowemu – w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym;

2) podatnikowi – w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

2. W przypadku zaprzestania prowadzenia działalności przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, obowiązek przesłania rocznego obliczenia podatku oraz informacji, o których mowa w ust. 1, jest wykonywany nie później niż w dniu zaprzestania prowadzenia działalności.

WAŻNA ZMIANA

Ze względu na wprowadzenie przygotowywania zeznań podatkowych przez Krajową Administrację Skarbową zmianie uległ termin, w którym płatnicy oraz inne podmioty składające roczne obliczenie podatku czy informację, o której mowa w przepisach wymienionych w niniejszym artykule, zobowiązani są przekazać przedmiotowe dokumenty do urzędu skarbowego. Termin ten został skrócony i obecnie jest to koniec stycznia roku następującego po roku podatkowym. Nie uległ zmianie termin na przekazanie przedmiotowych dokumentów podatnikom – do końca lutego roku następującego po roku podatkowym. Regulacja terminów związanych z przygotowaniem informacji, w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności, nie uległa zmianie – w poprzednim stanie prawnym znajdowała się w innym przepisie.

Art. 42g dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 44. [Zaliczki opłacane samodzielnie]

(…) 1b. Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a, uzyskujący przychody określone w art. 29 bez pośrednictwa płatników, są obowiązani bez wezwania wpłacać zryczałtowany podatek dochodowy na zasadach, o których mowa w art. 29, za miesiące, w których uzyskali ten przychód, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca za miesiąc poprzedni. Podatek za grudzień jest płatny w terminie złożenia zeznania.

(…) 1b. Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a, uzyskujący przychody określone w art. 29 bez pośrednictwa płatników, są obowiązani bez wezwania wpłacać zryczałtowany podatek dochodowy na zasadach, o których mowa w art. 29, za miesiące, w których uzyskali ten przychód, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca za miesiąc poprzedni. Podatek za grudzień jest płatny przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania.

Znowelizowany przepis wprowadza zmianę dla podatników będących polskimi nierezydentami podatkowymi, którzy są obowiązani wpłacać bez wezwania i bez pośrednictwa płatnika zryczałtowany podatek dochodowy (na podstawie art. 29 ustawy o PIT). Podatnicy ci nie mają obowiązku wpłacać podatku należnego za grudzień do 20. dnia następnego miesiąca (jak ma to miejsce w przypadku pozostałych miesięcy roku). Do tej pory podatek ten płatny był w terminie złożenia rocznego zeznania podatkowego. Od 1 stycznia 2019 r, podatek za grudzień należy wpłacić przed upływem terminu na złożenie rocznego zeznania podatkowego. W praktyce oznacza to, że podatnik, składając zeznanie podatkowe przed terminem, może wstrzymać się z płatnością podatku do ostatniego dnia przed upływem terminu na złożenie zeznania. Zmiana ta jest korzystna z praktycznego punktu widzenia, bowiem data złożenia zeznania często nie pokrywa się z datą płatności podatku.

Art. 44 ust. 1b w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 lit. a ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 1f. Miesięczne zaliczki obliczone w sposób określony w ust. 1c i 1e podatnik jest obowiązany wpłacać na rachunek urzędu skarbowego, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym uzyskał dochód, a za grudzień – w terminie złożenia zeznania podatkowego.

(…) 1f. Miesięczne zaliczki obliczone w sposób określony w ust. 1c i 1e podatnik jest obowiązany wpłacać na rachunek urzędu skarbowego, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym uzyskał dochód, a za grudzień – przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania.

Znowelizowany przepis wprowadza zmianę dla podatników uzyskujących przychody z innych źródeł na podstawie umowy, do której stosuje się przepisy prawa cywilnego dotyczące umowy-zlecenia lub o dzieło. Podatnicy ci nie mają obowiązku wpłacać podatku należnego za grudzień do 20 dnia następnego miesiąca (jak ma to miejsce w przypadku pozostałych miesięcy roku). Do tej pory podatek ten płatny był w terminie złożenia rocznego zeznania podatkowego. Od 1 stycznia 2019 r., podatek za grudzień należy wpłacić przed upływem terminu na złożenie rocznego zeznania podatkowego. W praktyce oznacza to, że podatnik, składając zeznanie podatkowe przed terminem, może wstrzymać się z płatnością podatku do ostatniego dnia przed upływem terminu na złożenie zeznania. Zmiana ta jest korzystna z praktycznego punktu widzenia, bowiem data złożenia zeznania często nie pokrywa się z datą płatności podatku.

Art. 44 ust. 1f w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 lit. b ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 3a. Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za grudzień – w terminie złożenia zeznania podatkowego, wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz zapłaconych w danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a. Przy obliczaniu zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

(…) 3a. Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za grudzień – przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz zapłaconych w danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a. Przy obliczaniu zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Znowelizowany przepis wprowadza zmianę dla podatników osiągających dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, z emerytur i rent z zagranicy oraz niektóre przychody z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 2, 4, 6–9 ustawy PIT). Podatnicy ci nie mają obowiązku wpłacać podatku należnego za grudzień do 20 dnia następnego miesiąca (jak ma to miejsce w przypadku pozostałych miesięcy roku). Do tej pory, podatek ten płatny był w terminie złożenia rocznego zeznania podatkowego. Od 1 stycznia 2019 roku, podatek za grudzień należy wpłacić przed upływem terminu na złożenie rocznego zeznania podatkowego. W praktyce oznacza to, że podatnik, składając zeznanie podatkowe przed terminem, może wstrzymać się z płatnością podatku do ostatniego dnia przed upływem terminu na złożenie zeznania. Zmiana ta jest korzystna z praktycznego punktu widzenia, bowiem data złożenia zeznania często nie pokrywa się z datą płatności podatku.

Art. 44 ust. 3a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 lit. c ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 3i. Mali podatnicy, którzy wybrali kwartalny sposób wpłacania zaliczek, są obowiązani do dnia 20 lutego roku podatkowego zawiadomić właściwego naczelnika urzędu skarbowego o wyborze tego sposobu wpłacania zaliczek. Podatnicy, którzy rozpoczynają prowadzenie działalności w trakcie roku podatkowego, składają zawiadomienie w terminie do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Zawiadomienie dotyczy również lat następnych, chyba że podatnik, w terminie do dnia 20 lutego roku podatkowego, zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z kwartalnego sposobu wpłacania zaliczek. Zawiadomienie o wyborze kwartalnego sposobu wpłacania zaliczek oraz zawiadomienie o rezygnacji z kwartalnego sposobu wpłacania zaliczek mogą być złożone na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.

(…) 3i. O wyborze sposobu wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 3g lub 3h, podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, składanym za rok podatkowy, w którym stosowali kwartalny sposób wpłacania zaliczek.

Zmiana dotyczy sposobu informowania przez małych podatników oraz podatników rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej o wyborze wpłacania zaliczek w formie kwartalnej. Od 1 stycznia 2019 r. podatnicy informują o wyborze w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym stosowali ten sposób wpłacania zaliczek.

Art. 44 ust. 3i w brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 11 lit. a ustawy z 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń (Dz.U. poz. 2244).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r.

(...) 6. Zaliczki miesięczne od dochodów wymienionych w ust. 1, wpłaca się w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczki kwartalne podatnicy wpłacają w terminie do 20 dnia każdego miesiąca następującego po kwartale, za który wpłacana jest zaliczka. Zaliczkę za ostatni miesiąc lub ostatni kwartał roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 stycznia następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc lub odpowiednio kwartał, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 45.

(...) 6. Zaliczki miesięczne od dochodów wymienionych w ust. 1, wpłaca się w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczki kwartalne podatnicy wpłacają w terminie do 20 dnia każdego miesiąca następującego po kwartale, za który wpłacana jest zaliczka. Zaliczkę za ostatni miesiąc lub ostatni kwartał roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 stycznia następnego roku podatkowego.

Zmiana wyłącza możliwość zaniechania wpłaty zaliczki za ostatni miesiąc lub kwartał w sytuacji, gdy roczne zeznanie podatkowe zostało złożone (i wynikający z niego podatek zapłacony) przed upływem terminu płatności ostatniej zaliczki, czyli przed 20 stycznia następnego roku podatkowego. Od 1 stycznia 2019 r. zaliczka za ostatni miesiąc lub kwartał musi zostać wpłacona w terminie do 20 stycznia następnego roku podatkowego.

Art. 44 ust. 6 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 lit. d ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(….) 6c. Podatnicy, którzy wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, są obowiązani:

1) do dnia 20 lutego roku podatkowego, w którym po raz pierwszy wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, zawiadomić w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o wyborze tej formy; (…)

(…) 6c. Podatnicy, którzy wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, są obowiązani:

1) (uchylony)

(…)

Zmiana o charakterze technicznym.

Art. 44 ust. 6c pkt 1 uchylony przez art. 7 pkt 11 lit. b ustawy z 9 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2244).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r.

6d. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 6c pkt 1, dotyczy również lat następnych, chyba że podatnik, w terminie do dnia 20 lutego roku podatkowego, zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 6c pkt 1, oraz zawiadomienie o rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek mogą być złożone na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.

6d. O wyborze formy wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 6b, podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, składanym za rok podatkowy, w którym wpłacali zaliczki w uproszczonej formie.

Zmiana dotyczy sposobu informowania przez podatników o wyborze uproszczonej formy wpłacania zaliczek. Od 1 stycznia 2019 r. podatnicy informują o wyborze w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym stosowali tę formę wpłacania zaliczek.

Art. 44 ust. 6d w brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 11 lit. c ustawy z 9 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2244).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r.

(..) 7. Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, czasowo przebywający za granicą, którzy osiągają dochody ze źródeł przychodów położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wrócili do kraju, wpłacić zaliczkę na podatek dochodowy. Jeżeli termin płatności przypada po zakończeniu roku podatkowego, należny podatek jest płatny w terminie złożenia zeznania. Do obliczenia należnej zaliczki stosuje się odpowiednio ust. 3a oraz 3c.

(…) 7. Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, czasowo przebywający za granicą, którzy osiągają dochody ze źródeł przychodów położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wrócili do kraju, wpłacić zaliczkę na podatek dochodowy. Jeżeli termin płatności przypada po zakończeniu roku podatkowego, należny podatek jest płatny przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania. Do obliczenia należnej zaliczki stosuje się odpowiednio ust. 3a oraz 3c.

Zmiana dotyczy polskich rezydentów podatkowych, którzy osiągnęli dochody z zagranicznych źródeł podczas czasowego pobytu za granicą. Podatnicy Ci są obowiązani wpłacić zaliczkę na podatek od osiągniętego za granicą dochodu do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu powrotu do kraju. Jeżeli termin płatności upływa po zakończeniu roku podatkowego, podatek jest należny przed upływem terminu na złożenie rocznego zeznania podatkowego. Do tej pory podatek ten płatny był w terminie złożenia rocznego zeznania podatkowego. W praktyce oznacza to, że obecnie podatnik, składając zeznanie podatkowe przed terminem, może wstrzymać się z płatnością podatku do ostatniego dnia przed upływem terminu na złożenie zeznania. Zmiana ta jest korzystna z praktycznego punktu widzenia, bowiem data złożenia zeznania często nie pokrywa się z datą płatności podatku.

Art. 44 ust. 7 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 lit. e ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 7i. Podatnicy, którzy utracili prawo do zwolnienia:

(…) 2) w okresie między dniem 1 stycznia następnego roku a terminem określonym dla złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym korzystali ze zwolnienia – są obowiązani do złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w którym korzystali ze zwolnienia i zapłaty podatku, na zasadach określonych w art. 45; w tym przypadku nie nalicza się odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek za poszczególne miesiące roku, w którym podatnicy korzystali ze zwolnienia;

3) w okresie między upływem terminu określonego dla złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym korzystali ze zwolnienia, a terminem określonym dla złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za pierwszy rok podatkowy następujący po roku, w którym korzystali ze zwolnienia – są obowiązani do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w pkt 2, i zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od dnia następnego po upływie terminu określonego dla złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym mieli obowiązek złożyć to zeznanie;

(…) 7i. Podatnicy, którzy utracili prawo do zwolnienia:

(…) 2) w okresie między dniem 1 stycznia następnego roku a upływem terminu określonego na złożenie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym korzystali ze zwolnienia – są obowiązani do złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w którym korzystali ze zwolnienia i zapłaty podatku, na zasadach określonych w art. 45; w tym przypadku nie nalicza się odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek za poszczególne miesiące roku, w którym podatnicy korzystali ze zwolnienia;

3) w okresie między upływem terminu określonego dla złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym korzystali ze zwolnienia, a upływem terminu określonego na złożenie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za pierwszy rok podatkowy następujący po roku, w którym korzystali ze zwolnienia – są obowiązani do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w pkt 2, i zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od dnia następnego po upływie terminu określonego dla złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym mieli obowiązek złożyć to zeznanie;

Zmiana o charakterze technicznym mająca na celu ujednolicenie nomenklatury. W praktyce okres, o którym mowa w przepisie, nie uległ zmianie.

Art. 44 ust. 7i pkt 2 i 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 lit. f ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 12. Przepis ust. 11 stosuje się, jeżeli podatnik będący wspólnikiem spółki nie później niż przed upływem 7 dni od dnia złożenia wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o okresie zawieszenia wykonywania tej działalności.

(…) 12. Podatnicy, o których mowa w ust. 11, informują o okresie zawieszenia w roku podatkowym wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, składanym za rok podatkowy, w którym działalność ta była zawieszona.

Zmiana dotyczy podatników będących wspólnikami spółek osobowych, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej. W wyniku nowelizacji podatnicy ci informują w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym działalność ta była zawieszona, o okresie zawieszenia tej działalności w danym roku podatkowym.

Art. 44 ust. 12 w brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 11 lit. d ustawy z 9 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2244).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Rozdział 7b. Zwrot podatku z tytułu wypłaconych należności (dodany przez art. 1 pkt 32 ustawy z 23 października 2018 r.; Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do podatku pobranego od 1 stycznia 2019 r.

Art. 44f. [Zwrot podatku z tytułu wypłaconych należności]

1. Organ podatkowy zwraca, na wniosek, podatek pobrany zgodnie z art. 41 ust. 12. Wysokość podatku do zwrotu określa się na podstawie zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

2. Wniosek o zwrot podatku może złożyć:

1) podatnik, w tym podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, który w związku z uzyskaniem należności, od której został pobrany podatek, osiąga przychód podlegający opodatkowaniu zgodnie z przepisami niniejszej ustawy,

2) płatnik, jeżeli wpłacił podatek z własnych środków i poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku

-– zwany dalej „wnioskodawcą”.

3. Wniosek o zwrot podatku zawiera oświadczenie co do zgodności z prawdą faktów przedstawionych we wniosku oraz co do zgodności z oryginałem dokumentacji załączonej do wniosku. Obowiązek złożenia oświadczenia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, istnieje także na dalszym etapie postępowania w odniesieniu do przedstawianych kolejnych faktów oraz przekazywanej uzupełniającej dokumentacji.

4. Do wniosku o zwrot podatku dołącza się dokumentację pozwalającą na ustalenie jego zasadności, w szczególności:

1) certyfikat rezydencji podatnika, przy czym przepisy art. 41 ust. 9a i 9b stosuje się odpowiednio;

2) dokumentację dotyczącą przelewów bankowych lub inne dokumenty wskazujące na sposób rozliczenia lub przekazania należności objętych wnioskiem;

3) dokumentację dotyczącą zobowiązania do wypłaty należności;

4) oświadczenie podatnika, że w odniesieniu do czynności, w związku z którą składany jest wniosek o zwrot podatku, podatnik jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy, a także oświadczenie podatnika, że podatnik albo jego zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności – w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

5) oświadczenie podatnika, że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju miejsca zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się uzyskany przychód – w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, gdy należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przepis art. 30f ust. 20 stosuje się odpowiednio;

6) dokumentację wskazującą na ustalenia umowne, z powodu których płatnik wpłacił podatek z własnych środków i poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku – w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;

7) uzasadnienie wnioskodawcy, że spełnione są warunki będące przedmiotem oświadczeń, o których mowa w pkt 4 i 5.

5. W sprawie zwrotu podatku organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa kwotę zwrotu, z zastrzeżeniem ust. 10.

6. Zwrot podatku, z zastrzeżeniem ust. 7, następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 6 miesięcy od dnia wpływu wniosku o zwrot podatku. Przepis art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio. Termin określony w pierwszym zdaniu biegnie na nowo od dnia wpływu zmienionego wniosku o zwrot podatku.

7. Jeżeli posiadane informacje wskazują na wysokie prawdopodobieństwo niezasadności zwrotu oraz wyczerpano możliwości uzyskania informacji przesądzających o zasadności zwrotu na podstawie przepisów prawa krajowego, wskutek czego weryfikacja zasadności zwrotu nie jest możliwa w terminie, o którym mowa w ust. 6, organ podatkowy może przedłużyć wskazany termin zwrotu podatku do czasu zakończenia weryfikacji wniosku o zwrot podatku w ramach kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego, w tym kontroli, o której mowa w ust. 9.

8. W celu weryfikacji zwrotu organ podatkowy niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o zwrot podejmuje działania polegające w szczególności na:

1) wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie informacji podatkowych do właściwego organu innego państwa, w tym w zakresie spełniania przez podatnika warunków będących przedmiotem oświadczeń, o których mowa w ust. 4 odpowiednio w pkt 4 i 5;

2) weryfikacji zgodności danych wskazanych we wniosku oraz danych posiadanych przez organ podatkowy lub uzyskanych na wniosek, o którym mowa w pkt 1, z warunkami niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia lub stawki podatku, wynikającymi z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz na ustaleniu, czy podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju, w którym ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, przy czym przepis art. 30f ust. 20 stosuje się odpowiednio.

9. W przypadku gdy uzasadniają to okoliczności sprawy, w szczególności gdy pomimo podjętych działań nie zostały wyjaśnione wątpliwości dotyczące spełniania przez podatnika warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia lub stawki podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, weryfikacja zasadności wniosku o zwrot podatku może obejmować również przeprowadzenie kontroli podatkowej na terytorium państwa miejsca zamieszkania podatnika dla celów podatkowych.

10. Jeżeli wniosek o zwrot podatku nie budzi wątpliwości, organ podatkowy niezwłocznie dokonuje zwrotu kwoty wskazanej we wniosku bez wydania decyzji. Jeżeli zwrotu podatku w trybie, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, dokonano nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, w zakresie takiego zwrotu podatku nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe.

11. Wniosek o zwrot podatku składa się w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W ten sam sposób następuje uzupełnienie wniosku o zwrot podatku w zakresie przedstawienia organowi podatkowemu dalszych faktów oraz przekazania uzupełniającej dokumentacji.

12. Jeżeli do wniosku o zwrot podatku nie dołączono dokumentacji, o której mowa w ust. 4, organ podatkowy wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku o zwrot podatku bez rozpatrzenia. W sprawie pozostawienia wniosku o zwrot bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.

13. Podatek niezwrócony przez organ podatkowy w terminie, o którym mowa w ust. 6, podlega oprocentowaniu w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej.

14. Zwrot podatku dokonywany jest na rachunek bankowy wnioskodawcy lub rachunek wnioskodawcy w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej. W przypadku gdy zwrot podatku jest dokonywany na rachunek wnioskodawcy prowadzony poza terytorium kraju, zwracana kwota jest pomniejszana o koszty dokonania zwrotu.

15. Organem podatkowym właściwym w sprawach zwrotu podatku jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

16. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-15, 17 i 18 stosuje się odpowiednio przepisy art. 130, art. 131, art. 135, art. 140, art. 141, art. 143 oraz działu IV rozdziałów 1, 3a, 5-16, 17-20, 22 i 23 Ordynacji podatkowej.

17. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania wniosku o zwrot podatku za pomocą środków komunikacji elektronicznej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w tym wniosku, a także potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

18. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu usprawnienia postępowania w sprawach dotyczących zwrotu podatku, może określić, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową organów podatkowych w tych sprawach w sposób odmienny niż określony w ust. 15, mając na względzie sprawne i efektywne wykonywanie zadań, o których mowa w niniejszym rozdziale.

WAŻNA ZMIANA

Wprowadzony rozdział 7b (na który składają się przepisy dodanego art. 44f) określa zasady zwrotu podatku zapłaconego w związku z przekazaniem podatnikowi wypłat (świadczeń) lub postawieniem podatnikowi do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych, o których mowa w art. 41 ust. 12 (patrz komentarz do art. 41 ust. 12).

Zgodnie z art. 44f ust. 1 zwrot podatku pobranego według zasad określonych w art. 41 ust. 12 dokonuje się, stosując zwolnienia lub obniżone stawki podatku wynikające z przepisów szczególnych, w tym z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Podmiotami uprawnionymi do złożenia wniosku o zwrot podatku są płatnik podlegający w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (spełniający warunki określone w tym przepisie), a także płatnik, który wpłacił podatek z własnych środków i w związku z tym poniósł ekonomiczny ciężar tego podatku.

Dokumenty, które należy przedstawić, składając wniosek, mają charakter otwarty, zatem organy mogą zażądać dodatkowej dokumentacji potwierdzającej zasadność zwrotu.

Termin na dokonanie zwrotu określony jest jako bez zbędnej zwłoki, nie później jednakże niż w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z ordynacją do biegu terminu nie wliczą, się terminów i okresów, w których trwa postępowanie dowodowe. Powyższy termin może zostać przedłużony.

Co istotne, wniosek o zwrot należy złożyć w formie elektronicznej.

Tak było do końca 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Rozdział 8. Zeznania podatkowe

Art. 45. [Roczne zeznania podatkowe]

1. Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 1aa, 7 i 8.

1. Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Przepis wprowadza termin początkowy na składanie zeznań PIT. Począwszy od rozliczenia za 2018 r. zeznania PIT (z wyjątkiem PIT-CFC oraz zeznań składanych przez nierezydentów wyjeżdzających z Polski, lub nierezydentów, którzy zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania przekroczyli okres pobytu stanowiący warunek wyłączenia ich dochodów z opodatkowania w Polsce) będą składane w okresie od 15 lutego do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed 15 lutego będą traktowane jako złożone 15 lutego.

Art. 45 ust. 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

(…) 1aa. Podatnicy osiągający dochody z działalności prowadzonej przez zagraniczne spółki kontrolowane, na zasadach określonych w art. 30f, są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu z zagranicznej spółki kontrolowanej osiągniętego w roku podatkowym, o którym mowa w art. 30f ust. 7, w terminie do końca dziewiątego miesiąca następnego roku podatkowego i w tym terminie wpłacić podatek należny. Jeżeli podatnik osiąga dochody z więcej niż jednej zagranicznej spółki kontrolowanej, składa odrębne zeznanie o dochodach z każdej z tych spółek.

(…) 1aa. Podatnicy osiągający dochody z działalności prowadzonej przez zagraniczne jednostki kontrolowane, na zasadach określonych w art. 30f, są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu z zagranicznej jednostki kontrolowanej osiągniętego w roku podatkowym, o którym mowa w art. 30f ust. 7, w terminie do końca dziewiątego miesiąca następnego roku podatkowego i w tym terminie wpłacić podatek należny. Jeżeli podatnik osiąga dochody z więcej niż jednej zagranicznej jednostki kontrolowanej, składa odrębne zeznanie o dochodach z każdej z tych jednostek.

Zmiana ma charakter porządkujący i ma na celu ujednolicenie terminologii stosowanej w ustawie oraz podstawowych założeń nowelizacji, m.in. w zakresie wprowadzenia pojęcia jednostki kontrolowanej, które zastąpiło pojęcie spółki kontrolowanej.

Art. 45 ust. 1aa w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. a ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(…) 3d. Podatnicy obowiązani do zapłaty podatku od przychodów z budynków są obowiązani w zeznaniu, o którym mowa w ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, wykazać środki trwałe, których wartość początkowa jest uwzględniana przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków, kwotę należnego i zapłaconego podatku od przychodów z budynków oraz kwotę dokonanych odliczeń zgodnie z art. 30g

Przepis dotyczy obowiązku składania zeznań podatkowych przez podatników obowiązanych do zapłaty podatku od przychodów z budynków.

Art. 45 ust. 3d dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy z 15 czerwca 2018 r. (Dz.U. poz. 1291).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

3e. Jeżeli z zeznania wynika nadpłata, podatnik w tym zeznaniu może wskazać rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, którego jest posiadaczem albo współposiadaczem, inny niż związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, na który ma nastąpić jej zwrot. Wskazany rachunek aktualizuje poprzednio zgłoszony rachunek służący do zwrotu podatku lub nadpłaty.

Przepis wprowadza możliwość zgłoszenia rachunku bankowego innego niż związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, na który ma nastąpić zwrot nadpłaty w podatku.

Art. 45 ust. 3e dodany przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

4. W terminie określonym w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7, podatnicy są obowiązani wpłacić:

(…)

4. Przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania podatnicy są obowiązani wpłacić:

(…)

Zmiana ma charakter redakcyjny.

Art. 45 ust. 4 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. c ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

5. Podatnicy prowadzący księgi rachunkowe obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego przekazują, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdanie finansowe w terminie złożenia zeznania w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej udostępnianej na podstawie art. 45 ust. 1g ustawy o rachunkowości.

5. Podatnicy prowadzący księgi rachunkowe obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego przekazują, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdanie finansowe przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej udostępnianej na podstawie art. 45 ust. 1g ustawy o rachunkowości.

Zmiana ma charakter redakcyjny związany z wprowadzeniem terminu początkowego na składanie zeznań PIT.

Art. 45 ust. 5 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. d ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

5a. Podatnicy, którym właściwy organ podatkowy, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, wydał decyzję o uznaniu prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi, dołączają do zeznania sprawozdanie o realizacji uznanej metody ustalania ceny transakcyjnej.

5a. Podatnicy, którym właściwy organ podatkowy wydał decyzję w sprawie porozumienia, o której mowa w art. 20a Ordynacji podatkowej, dołączają do zeznania sprawozdanie o realizacji uznanej metody ustalania ceny transferowej.

Przepis wprowadza odniesienie do art. 20a ordynacji podatkowej, dotyczącego uzyskania porozumienia jednostronnego w zakresie stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej uznawania prawidłowości podziału kosztów w transakcjach pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Art. 45 ust. 5a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. b ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

5b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 5a, w celu usprawnienia weryfikacji stosowania metody określonej w decyzji o uznaniu prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi, uwzględniający w szczególności dane identyfikujące podmioty powiązane, wielkość sprzedaży uzyskanej przy zastosowaniu uznanej metody ustalania ceny transakcyjnej, ceny stosowane w transakcjach z podmiotami powiązanymi oraz okres stosowania metody.

5b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 5a, w celu usprawnienia weryfikacji stosowania metody określonej w decyzji w sprawie porozumienia, o której mowa w art. 20a Ordynacji podatkowej, uwzględniający w szczególności dane identyfikujące te podmioty powiązane, wielkość sprzedaży uzyskanej przy zastosowaniu uznanej metody ustalania ceny transferowej, ceny stosowane w transakcjach z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 oraz okres stosowania metody.

Zmiana ma charakter redakcyjny.

Art. 45 ust. 5b w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. b ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

(...) 6. Podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym.

(...) 6. Podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku.

Zmiana związana jest z treścią art. 21 par. 3 ordynacji podatkowej. Zgodnie z nim, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Ustawodawca uznaje, że brzmienie art. 45 ust. 6 ustawy PIT, w zakresie, w jakim stanowi, że w razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym, jest bezprzedmiotowe w kontekście uregulowań zawartych w ordynacji podatkowej.

Art. 45 ust. 6 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. e ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

7. Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a, jeżeli osiągnęli dochody ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez pośrednictwa płatników lub za pośrednictwem płatników nieobowiązanych do dokonania rocznego obliczenia podatku lub osiągnęli dochody określone w art. 30b, i zamierzają opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed terminem, o którym mowa w ust. 1, są obowiązani złożyć zeznania, o których mowa w ust. 1 i 1a, za rok podatkowy przed opuszczeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem ust. 7a.

7. Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a, jeżeli osiągnęli dochody ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez pośrednictwa płatników lub za pośrednictwem płatników nieobowiązanych do dokonania rocznego obliczenia podatku lub osiągnęli dochody określone w art. 30b, i zamierzają opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązani złożyć zeznania, o których mowa w ust. 1 i 1a, za rok podatkowy przed opuszczeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem ust. 7a. (...)

Zmiana ma charakter redakcyjny.

Art. 45 ust. 7 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. f ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

(…) 9. Podatnicy obowiązani do sporządzania dokumentacji podatkowej, jeżeli ich przychody lub koszty, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, przekroczyły w roku podatkowym równowartość 10 000 000 euro, dołączają do rocznego zeznania podatkowego za rok podatkowy uproszczone sprawozdanie w sprawie transakcji z podmiotami powiązanymi lub innych zdarzeń zachodzących pomiędzy podmiotami powiązanymi, lub w związku z którymi zapłata należności dokonywana jest bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową.

9. (uchylony)

Wprowadzona regulacja uchyla obowiązek składania uproszczonego sprawozdania w sprawie transakcji z podmiotami powiązanymi lub innych zdarzeń zachodzących pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Art. 45 ust. 9 uchylony przez art. 1 pkt 33 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

10. Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w ust. 9, przelicza się na walutę polską po średnim kursie ogłaszanym przez Narodowy Bank Polski, obowiązującym w ostatnim dniu roboczym roku podatkowego poprzedzającego rok podatkowy, za który jest składane sprawozdanie, o którym mowa w ust. 9.

10. (uchylony)

Zmiana ma charakter porządkowy, związany z uchyleniem ust. 9.

Art. 45 ust. 10 uchylony przez art. 1 pkt 33 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór uproszczonego sprawozdania, o którym mowa w ust. 9, uwzględniając informacje dotyczące podmiotów powiązanych, rodzaju powiązań z tymi podmiotami, rodzaju i przedmiotu transakcji lub innych zdarzeń, zachodzących pomiędzy podmiotami powiązanymi, lub w związku z którymi zapłata należności dokonywana jest bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową, a także kierując się potrzebą ułatwienia podatnikom poprawnego sporządzenia tego sprawozdania.

11. (uchylony)

Zmiana ma charakter porządkowy, związany z uchyleniem ust. 9.

Art. 45 ust. 11 uchylony przez art. 1 pkt 33 lit. c ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Art. 45a. [Przekazanie kompetencji]

Jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa państwa:

1) zadania naczelnika urzędu skarbowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1, art. 42 ust. 2 pkt 2 i art. 45ca ust. 1, pełni organ wymieniony w art. 13a Ordynacji podatkowej;

(…)

Jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa państwa:

1) zadania naczelnika urzędu skarbowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i art. 42 ust. 2 pkt 2, pełni organ wymieniony w art. 13a Ordynacji podatkowej;

(…)

Zmiana ma charakter porządkowy, związany z uchyleniem art. 45ca, uprawniającym w uprzednio obowiązującym stanie prawnym do złożenia przez podatnika wniosku o sporządzenie zeznania przez urząd skarbowy.

Art. 45a pkt 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 45ba. [Składanie deklaracji i informacji za pomocą środków komunikacji elektronicznej]

1. Deklaracje i informacje, o których mowa w art. 35 ust. 10, art. 38 ust. 1a i 1b, art. 39 ust. 1-4, art. 42 ust. 1a-4, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 5 i 6, składa się urzędowi skarbowemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

2. Deklaracje i informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być składane urzędowi skarbowemu w formie dokumentu pisemnego, jeżeli płatnicy wymienieni w art. 35 ust. 10, art. 39 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 2 i art. 42e ust. 6, lub podmioty wymienione w art. 39 ust. 3 i 4 oraz art. 42a, są obowiązani sporządzić informację za dany rok dla nie więcej niż pięciu podatników. W przypadku deklaracji i informacji składanych w trakcie roku liczbę podatników ustala się, uwzględniając wszystkich podatników od początku roku do dnia sporządzenia tych deklaracji i informacji.

3. Przepis ust. 2 nie ma zastosowania do deklaracji oraz informacji, o których mowa w ust. 1, które w imieniu i na rzecz płatników lub podmiotów wymienionych w ust. 2 składa urzędowi skarbowemu przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą obejmującą prowadzenie ksiąg podatkowych w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

4. Płatnicy oraz podmioty wymienione w ust. 2, którzy wybrali składanie informacji w formie dokumentu pisemnego, informacje sporządzane w tej formie po zakończeniu roku podatkowego przesyłają urzędowi skarbowemu do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym.

Roczne obliczenie podatku, informacje i deklaracje, o których mowa w art. 34 ust. 7 i 8, art. 35 ust. 10, art. 38 ust. 1a i 1b, art. 39 ust. 1-4, art. 42 ust. 1a-4, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 5 i 6, składa się urzędowi skarbowemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Przepis wprowadza wymóg przesyłania deklaracji urzędom skarbowym wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zgodnie z przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa.

Art. 45ba w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r.

Art. 45c. [1 proc. dla organizacji pożytku publicznego]

1. Naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo dla złożenia zeznania podatkowego, na wniosek, o którym mowa w ust. 3 i 3a, przekazuje na rzecz jednej organizacji pożytku publicznego działającej na podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego, wybranej przez podatnika z wykazu, o którym mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego, zwanej dalej „organizacją pożytku publicznego”, kwotę w wysokości nieprzekraczającej 1% podatku należnego wynikającego:

1) z zeznania podatkowego złożonego w terminie określonym dla jego złożenia, albo (...)

1. Naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo dla złożenia zeznania podatkowego, na wniosek, o którym mowa w ust. 3 i 3a, przekazuje na rzecz jednej organizacji pożytku publicznego działającej na podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego, wybranej przez podatnika z wykazu, o którym mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego, zwanej dalej „organizacją pożytku publicznego”, kwotę w wysokości nieprzekraczającej 1% podatku należnego wynikającego:

1) z zeznania podatkowego złożonego przed upływem terminu określonego na jego złożenie, albo (...)

Zmiana ma charakter redakcyjny związany z wprowadzeniem terminu początkowego na składanie zeznań PIT.

Art. 45c w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Tak było do końca 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Art. 45ca. [Wniosek o sporządzenie zeznania rocznego]

1. Podatnicy uzyskujący dochody od płatników określonych w art. 31, art. 33, art. 34, art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7 lub art. 41 ust. 1 mogą złożyć, w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, urzędowi skarbowemu wniosek o sporządzenie zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1, wskazując adres poczty elektronicznej, na który ma być wysłana informacja o sporządzeniu zeznania przez urząd skarbowy.

2. Podatnicy, o których mowa w ust. 1, mogą wnioskować o:

1) uwzględnienie w zeznaniu:

a) sposobu opodatkowania, o którym mowa w art. 6 albo art. 6a,

b) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 albo ust. 11,

c) odliczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 lub art. 27f;

2) przekazanie na rzecz jednej organizacji pożytku publicznego kwoty w wysokości 1% podatku należnego wynikającego z zeznania, podając jej numer wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

3. Przepis art. 45 ust. 1b stosuje się odpowiednio.

4. Jeżeli podatnik pozostaje w związku małżeńskim, wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony wspólnie z małżonkiem albo odrębnie przez każdego z małżonków. Wspólny wniosek małżonków podpisuje jeden z małżonków, co traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia tego wniosku. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

5. Urząd skarbowy, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie wcześniej jednak niż od dnia 15 marca roku następującego po roku podatkowym, informuje podatnika, na adres poczty elektronicznej wskazany we wniosku, o udostępnieniu na portalu podatkowym zeznania za rok podatkowy.

6. Podatnik w całości akceptuje albo odrzuca zeznanie udostępnione na portalu podatkowym. Akceptacja zeznania w całości oznacza jego złożenie.

7. Podatnik wykonuje czynności, o których mowa w ust. 6, za pośrednictwem portalu podatkowego.

8. Niewykonanie czynności, o których mowa w ust. 6, w terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1, oznacza akceptację zeznania w całości i jest równoznaczne z jego złożeniem.

9. W przypadku odrzucenia zeznania podatnik składa zeznanie na zasadach określonych w art. 45 ust. 1.

10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze konieczność prawidłowej identyfikacji podatnika i urzędu skarbowego, do którego kierowany jest wniosek, oraz poprawne rozliczenie podatku.

Uchylony – przez art. 1 pkt 20 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r., z tym że do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. nie stosuje się przepisu art. 45ca w brzmieniu dotychczasowym.

Przepisy zakładają uchylenie uregulowań pozwalających podatnikowi na złożenie wniosku o sporządzenie zeznania podatkowego przez urząd skarbowy. Zmiana jest związana z wprowadzeniem usługi e-PIT.

Art. 45cb. [Sposób złożenia wniosku]

1. Wniosek, o którym mowa w art. 45ca ust. 1, składa się za pośrednictwem portalu podatkowego albo za pomocą systemu teleinformatycznego dostępnego na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

2. Wniosek, o którym mowa w art. 45ca ust. 1, oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 45c ust. 3a, mogą być również składane nieodpłatnie za pomocą systemu teleinformatycznego banków krajowych albo spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych świadczących usługi drogą elektroniczną zapewniającego bezpieczeństwo, integralność i poufność przekazywania danych.

3. Wniosek lub oświadczenie składane w sposób, o którym mowa w ust. 2, uwierzytelnia się przy użyciu danych uwierzytelniających stosowanych przez bank krajowy albo spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową do weryfikacji w drodze elektronicznej posiadacza rachunku.

4. Bank krajowy albo spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa nie mogą przetwarzać danych zawartych we wniosku lub oświadczeniu, o których mowa w ust. 2, do celów innych niż przekazanie wniosku lub oświadczenia, z zastrzeżeniem, że dane, które zostały ujawnione bankowi krajowemu albo spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w związku z wykonywaniem czynności określonych w odrębnych przepisach, mogą być przetwarzane przez bank krajowy albo spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową do celu, dla którego zostały przekazane.

Uchylony – przez art. 1 pkt 20 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r., z tym że do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. nie stosuje się przepisu art. 45cb w brzmieniu dotychczasowym.

Przepisy zakładają uchylenie uregulowań pozwalających podatnikowi na złożenie wniosku o sporządzenie zeznania podatkowego przez urząd skarbowy. Zmiana jest związana z wprowadzeniem usługi e-PIT.

Art. 45cc. [Błędy w zeznaniu podatkowym sporządzonym przez urząd skarbowy]

1. W przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy, że sporządzone zeznanie, o którym mowa w art. 45ca ust. 6 i 8, zawiera błędy lub oczywiste omyłki powstałe z winy organu podatkowego, organ podatkowy koryguje zeznanie dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień. Przepisy art. 274 § 2-4 i § 6 Ordynacji podatkowej stosuje się.

2. Od zaległości związanych z korektą zeznania, o której mowa w ust. 1, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku do dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 274 § 3 Ordynacji podatkowej.

3. W przypadku gdy przed dokonaniem korekty zeznania przez organ podatkowy podatnik skoryguje zeznanie w zakresie, o którym mowa w ust. 1, od zaległości związanych z korektą zeznania nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku do dnia złożenia korekty.

Uchylony – przez art. 1 pkt 20 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r., z tym że do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. nie stosuje się przepisu art. 45cc w brzmieniu dotychczasowym.

Przepisy zakładają uchylenie uregulowań pozwalających podatnikowi na złożenie wniosku o sporządzenie zeznania podatkowego przez urząd skarbowy. Zmiana jest związana z wprowadzeniem usługi e-PIT.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Art. 45cd. [Usługa Twój e-PIT]

1. Z dniem 15 lutego roku następującego po roku podatkowym organ podatkowy udostępnia podatnikowi za pośrednictwem portalu podatkowego zeznania, o których mowa w art. 45 ust. 1 oraz ust. 1a pkt 1 i 2, uwzględniając w nich dane będące w posiadaniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, w tym dane:

1) zawarte w rocznym obliczeniu podatku i informacjach, o których mowa w art. 34 ust. 7 i 8, art. 35 ust. 10, art. 39 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 6;

2) o wpłaconych w trakcie roku podatkowego przez podatnika zaliczkach.

2. Akceptacja przez podatnika udostępnionego zeznania przed upływem terminu określonego na jego złożenie bez wprowadzenia albo po wprowadzeniu w nim zmian oznacza złożenie zeznania w dniu dokonania akceptacji.

3. Podatnik składa zeznanie na zasadach określonych w art. 45, jeżeli nie dokona akceptacji udostępnionego zeznania przed upływem terminu określonego na jego złożenie albo je odrzuci przed tym terminem.

4. W przypadku podatnika, który oprócz dochodów wykazanych w rocznym obliczeniu podatku lub informacjach, o których mowa w art. 34 ust. 7 i 8, art. 35 ust. 10, art. 39 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 6, nie uzyskał innych dochodów podlegających opodatkowaniu i wykazywanych w zeznaniach, o których mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 1, niedokonanie akceptacji lub odrzucenia udostępnionego zeznania przed upływem terminu określonego na jego złożenie oznacza złożenie udostępnionego zeznania w ostatnim dniu tego terminu (automatyczna akceptacja).

5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli:

1) organ rentowy dokonał rocznego obliczenia podatku, a podatek wynikający z tego obliczenia jest podatkiem należnym na podstawie art. 34 ust. 9;

2) podatnik złożył zeznanie, nie korzystając z zeznania udostępnionego przez organ podatkowy.

6. Akceptacji oraz odrzucenia udostępnionego zeznania podatnik dokonuje za pośrednictwem portalu podatkowego.

Przepisy wprowadzają usługę Twój e-PIT, polegającą na przygotowywaniu wstępnych zeznań podatkowych przez KAS i udostępnianiu ich podatnikom na portalu podatkowym. Bazą do przygotowania zeznania mają być dane będące w posiadaniu organów podatkowych, gromadzone w rejestrach KAS, PESEL, ZUS i OPP, dane przekazane przez płatników oraz dane wykazane w zeznaniach za poprzednie lata.

Wprowadzenie e-PIT pozwoli na zredukowanie do minimum jakichkolwiek formalności w stosunku do podatników rozliczających indywidualnie lub wspólnie z małżonkiem na podstawie PIT-11 wystawianego przez pracodawcę. Podatnik sporządzone przez KAS zeznanie podatkowe będzie mógł:

zweryfikować i zaakceptować bez zmian,

zmodyfikować (np. w zakresie wyboru formy opodatkowania: wspólnie z małżonkiem lub jako osoba samotnie wychowująca dzieci; wskazania nr KRS OPP, której chce przekazać 1 proc. podatku należnego) lub uzupełnić o dane, których nie posiada KAS (uzupełnienia o kwotę przychodu uzyskaną z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, poniesione koszty uzyskania przychodu związane z prowadzoną działalnością gospodarczą czy też np. odliczenia: darowizny na cele kultu religijnego, darowizny na cele krwiodawstwa, poniesionych wydatków na cele rehabilitacyjne, poniesionych wydatków z tytułu użytkowania sieci Internet, wpłat dokonanych na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego) i następnie je zaakceptować,

w przypadku zeznań PIT-37 i PIT-38 nic nie robić – wtedy z upływem terminu do składania zeznań rocznych zeznanie przygotowane przez KAS zostanie automatycznie zaakceptowane, co będzie równoznaczne ze złożeniem przez podatnika rozliczenia rocznego PIT,

odrzucić i rozliczyć się samodzielnie.

Art. 45cd dodany przez art. 1 pkt 21 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

Art. 45ce. [Korekta zeznania w zakresie błędów i omyłek powstałych z winy organu]

1. W przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy, że złożone zeznanie zawiera błędy lub oczywiste omyłki powstałe z winy organu podatkowego, organ podatkowy koryguje zeznanie, dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień. Przepisy art. 274 § 2–4 i 6 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

2. Od zaległości związanych z korektą zeznania, o której mowa w ust. 1, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku do dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 274 § 3 Ordynacji podatkowej.

3. W przypadku gdy przed dokonaniem korekty zeznania przez organ podatkowy podatnik skoryguje zeznanie w zakresie, o którym mowa w ust. 1, od zaległości związanych z korektą zeznania nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku do dnia złożenia korekty.

Przepisy wprowadzają usługę Twój e-PIT.

Art. 45ce dodany przez art. 1 pkt 21 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

Art. 45cf. [Informowanie podatnika o obowiązku wpłaty różnicy]

1. W przypadku braku wpłaty różnicy, o której mowa w art. 45 ust. 4 pkt 1 i 2, przez podatnika, o którym mowa w art. 45cd ust. 4, organ podatkowy w terminie miesiąca od dnia upływu terminu płatności informuje podatnika o obowiązku jej wpłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia tej informacji.

2. W przypadku dokonania wpłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w ust. 1, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia następującego po upływie terminu płatności różnicy, o której mowa w art. 45 ust. 4 pkt 1 i 2.

Przepisy wprowadzają usługę Twój e-PIT.

Art. 45cf dodany przez art. 1 pkt 21 ustawy z 4 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2126).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2018 r. w zakresie określonym w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej.

Tak było do końca 2018 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Art. 45d. [Delegacja]

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zeznania podatkowego, o którym mowa w art. 45 ust. 1aa, wraz z objaśnieniami co do sposobu jego wypełniania, terminu i miejsca składania; rozporządzenie ma na celu umożliwienie identyfikacji podatnika, zagranicznej spółki kontrolowanej i urzędu skarbowego, do którego jest kierowane zeznanie, oraz poprawne obliczenie podatku przez podatnika.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zeznania podatkowego, o którym mowa w art. 45 ust. 1aa, wraz z objaśnieniami co do sposobu jego wypełniania, terminu i miejsca składania; rozporządzenie ma na celu umożliwienie identyfikacji podatnika, zagranicznej jednostki kontrolowanej i urzędu skarbowego, do którego jest kierowane zeznanie, oraz poprawne obliczenie podatku przez podatnika.

Przepisy wprowadzają usługę Twój e-PIT.

Art. 45d w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Rozdział 10

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 52h. [Zwolnienie świadczeń rekompensacyjnych z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla]

Zwalnia się od podatku dochodowego kwoty świadczenia rekompensacyjnego z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla, o którym mowa w ustawie z dnia 12 października 2017 r. o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla (Dz. U. poz. 1971).

Zwalnia się od podatku dochodowego kwoty świadczenia rekompensacyjnego z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla, o którym mowa w ustawie z dnia 12 października 2017 r. o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla (Dz. U. poz. 1971), oraz kwoty świadczenia rekompensacyjnego z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla oraz z tytułu zaprzestania pobierania bezpłatnego węgla w naturze lub w ekwiwalencie pieniężnym, o którym mowa w ustawie z dnia 23 listopada 2018 r. o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla oraz z tytułu zaprzestania pobierania bezpłatnego węgla przez osoby niebędące pracownikami przedsiębiorstwa górniczego (Dz. U. z 2019 r. poz. 29).

Zmiana ma charakter porządkowy, związany z wprowadzeniem ustawy z 23 listopada 2018 r. o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla oraz z tytułu zaprzestania pobierania bezpłatnego węgla przez osoby niebędące pracownikami przedsiębiorstwa górniczego.

Art. 52h w brzmieniu ustalonym przez art. 12 ustawy z 23 listopada 2018 r. o świadczeniu rekompensacyjnym z tytułu utraty prawa do bezpłatnego węgla oraz z tytułu zaprzestania pobierania bezpłatnego węgla przez osoby niebędące pracownikami przedsiębiorstwa górniczego (Dz.U. z 2019 r. poz. 29).

Zmiana weszła w życie 22 stycznia 2019 r.

Tak jest w 2019 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

Art. 52j. [Odliczenie wydatków na nabycie towarów lub usług umożliwiających podłączenie do Elektronicznej Platformy Gromadzenia, Analizy i Udostępnienia Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych]

1. Podatnik może od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej ustalonego za 2018 r. zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b–3e, art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25 odliczyć wydatki, pomniejszone o podatek od towarów i usług, które zostały poniesione w tym roku na nabycie towarów lub usług, w tym na nabycie lub ulepszenie środków trwałych lub na nabycie wartości niematerialnych i prawnych, umożliwiających podłączenie do Elektronicznej Platformy Gromadzenia, Analizy i Udostępnienia Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2017 r. poz. 1845 oraz z 2018 r. poz. 697, 1515, 1544 i 2219).

2. Odliczenie stosuje się do podatnika prowadzącego aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny lub podatnika będącego wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną prowadzącej aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny.

3. Odliczeniu podlegają wydatki, o których mowa w ust. 1, do wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 3500 zł oraz liczby stanowisk w aptece ogólnodostępnej albo punkcie aptecznym, przy czym liczba uwzględnionych stanowisk nie może być większa niż cztery.

4. W przypadku gdy podatnik poniósł wydatki, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do więcej niż jednej apteki ogólnodostępnej lub jednego punktu aptecznego prowadzonych przez tego podatnika lub spółkę niebędącą osobą prawną, w której jest wspólnikiem, odliczeniu podlega suma wydatków obliczonych zgodnie z ust. 3 osobno dla każdej z tych aptek lub każdego z tych punktów aptecznych, przy czym liczba uwzględnionych aptek i punktów aptecznych nie może być większa niż cztery.

5. Wydatki, o których mowa w ust. 1, podlegają odliczeniu od dochodu opodatkowanego na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30c, przy czym suma odliczeń dokonanych na tych zasadach nie może przekroczyć kwoty wydatków określonych zgodnie z ust. 3 i 4.

6. Wydatki, o których mowa w ust. 1, podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie.

7. Użyte w niniejszym artykule określenie:

1) apteka ogólnodostępna – oznacza aptekę ogólnodostępną w rozumieniu art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211, z późn. zm. 3);

2) punkt apteczny – oznacza punkt apteczny w rozumieniu art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne

Przepis umożliwia odliczenie przez podatników PIT od dochodu równowartości poniesionych w 2018 r. wydatków na nabycie towarów lub usług, umożliwiających podłączenie apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego do Elektronicznej Platformy Gromadzenia, Analizy i Udostępnienia Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych, bez jednoczesnego pozbawiania tych podatników prawa do zaliczenia takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Art. 52j dodany przez art. 1 ustawy z 6 grudnia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z e-skierowaniem oraz listami oczekujących na udzielenie świadczenia opieki zdrowotne (Dz.U. poz. 2429).

Zmiana weszła w życie 31 grudnia 2018 r.

Załącznik nr 4 do ustawy

Wykaz usług o niskiej wartości dodanej

[treść załącznika – patrz poniżej]

Załącznik został wprowadzony w celu określenia usług, do których może mieć zastosowanie wprowadzany ust. 1 art. 23r ustawy o PIT. Katalog usług opracowany został w oparciu o rezultaty prac OECD oraz Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych w obszarze usług o niskiej wartości dodanej.

Załącznik nr 4 dodany przez art. 1 pkt 35 ustawy z 23 października 2018 r. (Dz.U. poz. 2193).

Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2019 r. i ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2019 r.

Kategoria

Opis

1

2

1. Usługi w zakresie księgowości i audytu

1.1. prowadzenie ksiąg rachunkowych;

1.2. sporządzanie sprawozdań finansowych, w tym zbieranie i przegląd informacji na potrzeby przygotowania tych sprawozdań;

1.3. uzgadnianie zapisów księgowych;

1.4. wsparcie w audycie finansowym i niefinansowym;

1.5. obsługa należności i zobowiązań, a także dokonywanie płatności lub monitorowanie płatności;

1.6. fakturowanie;

1.7. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej.

2. Usługi w zakresie finansów przedsiębiorstwa

2.1. wsparcie procesu budżetowania, w tym zbieranie danych oraz informacji na potrzeby przygotowania budżetu oraz przygotowywanie raportów z wykonania budżetu;

2.2. raportowanie finansowe i zarządcze;

2.3. monitorowanie płynności;

2.4. ocena wiarygodności kontrahenta;

2.5. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej.

3. Usługi związane z zasobami ludzkimi

3.1. rekrutacja pracowników;

3.2. szkolenia i rozwój pracowników;

3.3. obsługa kadrowo-płacowa;

3.4. bezpieczeństwo i higiena pracy;

3.5. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej.

4. Usługi informatyczne

4.1. instalacja, utrzymanie i aktualizacja systemów informatycznych;

4.2. wsparcie użytkownika i wsparcie techniczne;

4.3. prowadzenie szkoleń z zakresu użytkowania i zastosowania oprogramowania oraz sprzętu komputerowego wykorzystywanego w prowadzeniu działalności gospodarczej;

4.4. projektowanie wytycznych i polityk w zakresie infrastruktury, urządzeń i oprogramowania;

4.5. zapewnienie dostępu do usług komunikacji głosowej i transmisji danych;

4.6. wsparcie, utrzymanie i nadzorowanie infrastruktury informatycznej i sieci teleinformatycznych;

4.7. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej.

5. Usługi komunikacji i promocji

5.1. wsparcie w zakresie komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej;

5.2. public relations;

5.3. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej

– z wyłączeniem konkretnych działań reklamowych lub marketingowych, a także opracowania strategii dla takich działań.

6. Usługi prawne

6.1. usługi prawne o charakterze ogólnym świadczone przez wewnętrzny dział prawny, obejmujące w szczególności sporządzanie i przegląd umów, porozumień i innych dokumentów prawnych, konsultacje prawne, sporządzanie opinii prawnych, reprezentowanie w postępowaniach;

6.2. czynności prawne i administracyjne z zakresu rejestracji i ochrony prawnej wartości niematerialnych i prawnych;

6.3. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej.

7. Usługi w zakresie podatków

7.1. sporządzanie deklaracji podatkowych, w tym zbieranie informacji na potrzeby sporządzenia tych deklaracji;

7.2. dokonywanie płatności zobowiązań podatkowych;

7.3. przygotowywanie wyjaśnień na potrzeby kontroli podatkowych;

7.4. ogólne doradztwo w zakresie podatków;

7.5. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej.

8. Usługi administracyjno-biurowe

8.1. ogólne usługi o charakterze administracyjnym;

8.2. ogólne usługi o charakterze biurowym;

8.3. usługi o charakterze podobnym do wymienionych powyżej.