Składniki wyposażenia powinny podlegać ewidencji

Wyposażenie sprawia księgowym wiele problemów. Z jednej strony chcą ograniczyć rozbudowywanie ewidencji środków trwałych, a z drugiej mają świadomość, że czasem potrzebna jest bieżąca wiedza na temat tego, jakie składniki są użytkowane w jednostce. Stają więc przed dylematem, czy drobne wyposażenie o wartości jednostkowej poniżej 10 000 zł (granica do zaliczania w koszty w przepisach podatkowych) wprowadzać do ewidencji, czy nie. Odpowiedź na to pytanie zależy głównie od tego, jakiej wiedzy na bieżąco na potrzeby kontrolne może potrzebować jednostka. I czy te informacje mogą być uzyskane z ewidencji pozabilansowej czy tylko z ewidencji środków trwałych.

Składnik majątku może zostać zakwalifikowany jako środek trwały, jeśli spełnia kryteria wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości. Według tego przepisu środki trwałe to rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, które są kompletne i zdatne do użytku oraz przeznaczone na potrzeby jednostki, a przewidywany okres ich ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok. Kwalifikując dany składnik do środków trwałych, należy sprawdzić, czy w ramach uproszczeń wynikających z polityki rachunkowości uwzględniających zasadę istotności, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o rachunkowości, można nie uznać tego składnika za środek trwały. Właśnie do uproszczeń dotyczących środków trwałych o niskiej wartości początkowej należy m.in. dokonywanie jednorazowych lub zbiorczych odpisów amortyzacyjnych albo odnoszenie ich wartości w koszty.