Jak wykazać obciążenie za braki magazynowe

biegły rewident w Grupie Gumułka - Audyt

Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o rachunkowości ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem wykazanym w księgach należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach rachunkowych tego roku obrotowego, na który przypadł termin inwentaryzacji. Oznacza to, że stan składników aktywów i pasywów wykazany w sprawozdaniu finansowym powinien zostać doprowadzony do poziomu wynikającego z przeprowadzonej inwentaryzacji. Celowe jest również wyjaśnienie wszystkich przyczyn powstałych różnic inwentaryzacyjnych. Niekiedy jednak dokładne wyjaśnienie niedoborów czy nadwyżek może zająć dłuższy czas. W takim wypadku celowe jest zawieszenie różnic na kontach do wyjaśnienia (np. rozliczenie nadwyżek i niedoborów).

Ustawa o rachunkowości nie reguluje zasad rozliczania różnic inwentaryzacyjnych. Wynikają one z praktyki wypracowanej przez księgowych. W jednostkach gospodarczych decyzje o sposobie rozliczania różnic inwentaryzacyjnych na podstawie wniosków i uzasadnionych propozycji komisji inwentaryzacyjnej podejmuje kierownik jednostki. Jeżeli kierownik podjął decyzję obciążającą osobę (jednostkę) materialnie odpowiedzialną, bez względu na to, czy do dnia sporządzenia bilansu wystawiono notę obciążeniową, w bilansie wartość niedoboru w wysokości uznanej przez kierownika wykazać należy w pozycji aktywów - Należności krótkoterminowe - inne. Jeżeli spłata należności w całości lub w części jest wątpliwa, należy dokonać odpisu aktualizującego na tę część należności, która jest obarczona ryzykiem nieściągalności. W bilansie natomiast odpisy aktualizujące zmniejszają należności, których dotyczą.