Podatkowa księga przychodów i rozchodów: jakie błędy podatnicy popełniają najczęściej

1. Błędna data

Podatnicy prowadzący księgowość uproszczoną w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów (dalej: PKPiR), ale często również księgowi mają problem z ustaleniem daty, pod którą należy wprowadzić dokument księgowy do księgi podatkowej.

Kolumna 2 w podatkowej księdze przychodów i rozchodów "Data zdarzenia gospodarczego" jest przyczyną ciągłych wątpliwości interpretacyjnych i problemów praktycznych. Dane wykazane w tej kolumnie wpływają na określenie daty powstania obowiązku podatkowego od uzyskanych przychodów oraz na datę rozliczenia dla celów podatku dochodowego poniesionych wydatków. Błędne określenie tych dat w konsekwencji wpływa na źle określoną w danym okresie rozliczeniowym podstawę opodatkowania, w a efekcie na błędny wymiar zobowiązania podatkowego.

PRZYKŁAD 1

Wpłata zaliczki na konto

Podatnik prowadzi firmę zajmującą się organizowaniem imprez turystycznych. Za pomocą kasy fiskalnej ewidencjonuje wpłaty otrzymane od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Wpłaty dotyczą zapłaty za różnego rodzaju usługi i towary. Podatnik ewidencjonuje koszty w podatkowej księdze przychodów i rozchodów metodą memoriałową. Klient dokonał przelewu zaliczki na poczet zamówionej imprezy 30 maja (piątek) i tego dnia, poza godzinami pracy biura, została zaksięgowana przez bank. Wpłatę zaewidencjonowano na kasie fiskalnej w poniedziałek, tj. 2 czerwca, ze względu na brak możliwości technicznej wprowadzenia wpłaty na kasie z datą wsteczną. Podatnik dokonuje zapisów w księdze na podstawie raportów dobowych, jednak otrzymaną zaliczkę wprowadził pod datą 30 maja, zgodnie z wpływem środków finansowych na rachunek bankowy. W kolumnie 16 PKPiR dokonał adnotacji wyjaśniającej powód ujęcia zaliczki w raporcie dobowym 2 czerwca. W tej sytuacji podatnik dokonał zapisu w PKPiR pod błędną datą.

Za moment uzyskania przychodu z prowadzonej pozarolniczej działalności uznać należy dzień wykonania przez podatnika usługi (lub częściowego wykonania usługi), a w przypadku sprzedaży towarów - dzień wydania towarów bądź też dzień otrzymania zapłaty (w gotówce lub datę wpływu środków pieniężnych na jego rachunek bankowy), w zależności od tego, które z wyżej wymienionych zdarzeń nastąpi wcześniej. Jeśli moment uzyskania przychodu (data otrzymania zapłaty, wykonania usługi bądź wydania rzeczy) nastąpi we wcześniejszym okresie rozliczeniowym niż jego zaewidencjonowanie na kasie rejestrującej (z której raporty stanowią podstawę wpisu w PKPiR), technicznego zapisu w księdze tych przychodów należy dokonać w okresie, w którym dokonano jego ewidencji na kasie rejestrującej. Jednak dla ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego (zaliczki na podatek) ich wartość należy uwzględnić w rozliczeniu za okres, w którym nastąpił moment uzyskania przychodu, tj. odpowiednio dzień wykonania usług (w tym także częściowego wykonania usług), a w przypadku sprzedaży towarów - dzień wydania rzeczy, bądź otrzymania zapłaty, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpiło wcześniej.

W opisanym przykładzie podatnik powinien wyodrębnić z raportu dobowego z 2 czerwca wartość otrzymanej zaliczki i ująć ją w kolumnie 16 PKPiR. Po wykonaniu usługi przychód zostanie ujęty w kolumnie 7 księgi podatkowej.

Co na to fiskus

w(...) Z uwagi na fakt, że zarejestrowana na kasie rejestrującej wpłata dotyczyła środków pieniężnych niestanowiących przychodu podatkowego (zaliczek na poczet wykonania przyszłych usług), ich wartość należy wyodrębnić z raportów dobowych (miesięcznych zestawień tych raportów) i ująć w kolumnie 16 podatkowej księgi przychodów i rozchodów, tak aby nie były one uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w miesiącu, w którym nie stanowią one przychodu (...)

z 27 kwietnia 2012 r., nr IBPBI/1/415-489/12/KB.

2. Pominięcie dokumentu kosztowego

Osoby, które samodzielnie prowadzą księgi, muszą na bieżąco ewidencjonować poszczególne zdarzenia gospodarcze, co wiąże się z ryzykiem pominięcia jakiejkolwiek faktury. Niezaewidencjonowanie faktury kosztowej, faktury zakupu materiałów podstawowych, towarów handlowych lub kosztów robocizny spowoduje zaniżenie kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji zawyżona będzie podstawa opodatkowania. Uszczuplenia Skarbu Państwa z tego powodu nie ma, ale działając w ten sposób podatnik sprawia, że księgi stają się nierzetelne i naraża się na zarzuty określone w kodeksie karnym skarbowym. Jednak par. 11 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ministra finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów stanowi, że jeżeli w wyniku błędów nastąpiło podwyższenie kwoty podstawy opodatkowania, to nie mamy do czynienia z nierzetelnością w prowadzonych księgach.

PRZYKŁAD 2

Faktura za zakup artykułów biurowych

Podatnik nie wpisał do PKPiR faktury kosztowej dokumentującej zakup artykułów biurowych i środków czystości na potrzeby prowadzonego biura, przez co odprowadził wyższą zaliczkę na podatek dochodowy i zapłacił wyższy podatek. Podatnik twierdzi, że z tego powodu nie można uznać księgi za prowadzoną nierzetelnie lub wadliwie, ponieważ w ten sposób nie uszczuplił zobowiązania podatkowego.

W przypadku gdy pominięta faktura dotyczy zakupu towarów, sprawa wygląda jednak inaczej. Faktura dokumentująca zakup towarów powinna być zaewidencjonowana w podatkowej księdze w dacie otrzymania tych towarów. Wynika to z par. 17 wspomnianego rozporządzenia, który stanowi, że dokonany przez podatnika zakup materiałów podstawowych oraz towarów handlowych powinien być wpisany do księgi niezwłocznie po ich otrzymaniu, najpóźniej przed przekazaniem do magazynu, przerobu lub sprzedaży. Niezaewidencjonowanie kosztów tego rodzaju powoduje więc, że księga nie może być uznana za rzetelną.

O tym, czy prowadzona przez podatnika księga przychodów i rozchodów jest rzetelna, czy nie - decyduje rodzaj poniesionych przez niego kosztów, które nie zostały wpisane do księgi. Jeżeli zatem podatnik nie wpisał do księgi wydatków poniesionych np. na zakup środków czystości albo na zakup artykułów biurowych, to błąd tego typu nie spowoduje uznania księgi za nierzetelną. Tego typu błędy nie mają konsekwencji w razie kontroli. Jeśli zapłaciliśmy za dużo podatku z uwagi na pomięcie kosztu, to pominięty koszt można ująć później, o ile tylko nie skończył się rok podatkowy. Natomiast jeśli skończył się i deklaracja została złożona, można ją skorygować.

Jeżeli jednak podatnik nie wykazałby lub zaniżył: koszty zakupu materiałów podstawowych, koszty zakupu towarów handlowych albo koszty robocizny, wówczas nie można uznać, że księga jest prowadzona rzetelnie, chyba że błąd podatnika nie przekroczy 0,5 proc. przychodu.

Co na to sądy

w(...) Jeśli zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów opierają się na dowodach nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń lub księga nie rejestruje wszystkich zdarzeń, to należy traktować ją jako nierzetelną, a w konsekwencji nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

z 15 marca 2002 r., sygn. akt SA/Rz 818/00.

3. Różne kwoty albo jedna kwota powtórzona wielokrotnie

Stosunkowo często zdarza się podatnikom ujmowanie w księdze dwukrotnie tych samych faktur kosztowych (oryginału i kopii) czy też ujmowanie jej dwiema różnymi kwotami, a także wielokrotnością tej kwoty. Popełnienie takiego błędu pociąga za sobą konieczność skorygowania zapisów.

Zgodnie z par. 12 ust. 2 rozporządzenia ministra finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, stwierdzone błędy w zapisach w księdze poprawia się przez skreślenie dotychczasowej treści i wpisanie nowej, z zachowaniem czytelności błędnego zapisu, oraz podpisanie poprawki i umieszczenie daty dokonania poprawki lub wprowadzenie do księgi niewpisanych dowodów lub dowodów zawierających korekty błędnych zapisów. Zapisy zmniejszające przychody lub koszty mogą być dokonywane ze znakiem minus (-) lub kolorem czerwonym.

Popełnienie błędu nie będzie problemem, gdy w odpowiednim czasie zostanie on ujawniony i skorygowany. Zatem gdy istnieje podejrzenie, że mogły zaistnieć błędy, warto sprawdzić księgę i dokonać prawidłowych zapisów. Błąd zawyżenia przychodu z powodu dwukrotnego ujęcia w podatkowej księdze niektórych faktur sprzedaży skutkuje wykazaniem w zeznaniu rocznym dochodu wyższego od należnego oraz nadpłatą kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych. Nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego. Jeżeli podatnik w zeznaniu rocznym wykazał zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek, wówczas może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Wraz z takim wnioskiem obowiązany jest złożyć skorygowane zeznanie roczne.

Stwierdzone błędy zawyżenia przychodów po zamknięciu roku poprawia się przez wprowadzenie do księgi podatkowej dowodu zawierającego korektę błędnych zapisów. Zapisy zmniejszające przychody mogą być dokonywane ze znakiem minus (-) lub kolorem czerwonym, pod datą 31 grudnia, jeżeli dotyczą ostatniego okresu rozliczeniowego. W przypadku popełnienia błędu we wcześniejszych okresach rozliczeniowych, korektę należy wprowadzić w ostatnim dniu danego okresu poprzez zapis w kolumnie 16 PKPiR, a następnie ponownie dokonać obliczenia wysokości zaliczki na podatek dochodowy za dany okres rozliczeniowy. Należna zaliczka na podatek dochodowy w prawidłowej wysokości zostanie uwzględniona w skorygowanym rocznym zeznaniu podatkowym.

Gdy podatkowa księga przychodów i rozchodów prowadzona jest komputerowo i została już zamknięta, podatnik może wystawić notę korygującą do miesięcznych zestawień przychodów, o których mowa w par. 21 ust. 1 rozporządzenia ministra finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a poprawek dokonać na wydruku PKPiR. Dokonuje tego poprzez skreślenie błędnych zapisów dotyczących przychodów wynikających z zestawień miesięcznych i wpisanie nowych sum, przy czym poprawki należy podpisać i umieścić przy nich daty ich dokonania, albo wprowadzenie do księgi, pod sumą roczną, not korygujących do zestawień miesięcznych ze znakiem minus (-) lub kolorem czerwonym oraz wprowadzenie nowej sumy rocznej.

PRZYKŁAD 3

Ujawnienie błędu przed złożeniem zeznania rocznego

W kwietniu przez pomyłkę firma dwukrotnie zaksięgowała tę samą fakturę zakupu (oryginał i kopię). Dwukrotnie wartość netto tej faktury odniosła w ciężar kosztów, przez co zaniżyła wysokość zaliczki na podatek dochodowy za kwiecień. Błąd został zauważony w grudniu przed zamknięciem roku obrotowego i złożeniem zeznania rocznego. Firma prowadzi PKPiR komputerowo i posiada wydruki za miesiące od początku roku do listopada włącznie.

W takiej sytuacji powinna dokonać korekty zapisów w księdze, obliczyć prawidłową wysokość zaliczki na podatek dochodowy za kwiecień oraz zapłacić powstałą różnicę wraz z należnymi odsetkami.

W zestawieniu miesięcznym za kwiecień należy wprowadzić notę korygującą ze znakiem minus (-) lub kolorem czerwonym, a następnie wprowadzić nowe (prawidłowe) sumy przekreślając nieprawidłowe. Poprawki należy podpisać i umieścić przy nich daty ich dokonania. W kolumnie 16 PKPiR, w wierszu, w którym po raz drugi wprowadzono tę samą fakturę, można dokonać zapisu informującego o zdarzeniu.

4. Wydatek, który nie jest kosztem

Z definicji kosztu uzyskania przychodu wynika, iż powinien to być koszt, który ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie ma wpływ na wielkość osiąganego przychodu. Najczęściej popełnianym przez podatników błędem w tym zakresie jest zakwalifikowanie do kosztów wydatków na cele reprezentacji, zakupy różnych dóbr materialnych na własne potrzeby, mandaty karne dotyczące podatnika, amortyzację środków trwałych sfinansowanych z dotacji, faktury kosztowe wystawione na współmałżonka i wiele tym podobnych wydatków. Są to jednak takie wydatki, których nie możemy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, mimo ich związku z prowadzoną działalnością.

Kolejną przyczyną nieuznania wydatku za koszt podatkowy może być uwzględnienie kosztu znajdującego się w zamkniętym katalogu kosztów, które niezależnie od celu, w jakim zostały poniesione, nie mogą być zaliczone do KUP. Koszty mogą również zostać wyłączone z KUP na okres przejściowy lub trwały w związku z niedopełnieniem pewnych warunków, od których zależy uznanie za koszt uzyskania przychodu. Dotyczy to przede wszystkim kosztów, które są rozliczane na zasadzie kasowej.

Ostatnia grupa kosztów niestanowiących KUP to takie, które są związane z przychodami zwolnionymi z podatku. Za KUP uznaje się wydatki o charakterze definitywnym, co oznacza, że zatrzymana kaucja nie może być uznana za koszt podatkowy z racji podlegania zwrotowi, a więc nie może znaleźć odzwierciedlenia w zapisach PKPiR.

PRZYKŁAD 4

Wydatek na naukę języka obcego

Osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług kosmetycznych rozpoczęła kurs nauki języka angielskiego. Wydatki na kształcenie w tym zakresie, udokumentowane rachunkami, podatniczka ujęła w PKPiR jako koszt uzyskania przychodu w prowadzonej przez nią działalności. Uznała, że znajomość języka angielskiego w dzisiejszych czasach jest niezbędna do zawierania różnych znajomości, przeglądania angielskojęzycznych stron internetowych, a w konsekwencji pozyskania zagranicznych klientów.

Jednak w tym przypadku wydatki na naukę języka angielskiego nie będą stanowiły KUP. Nie pozostają bowiem w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Podatniczka powinna dokonać korekty kosztów poprzez skreślenie dotychczasowej treści ujętego kosztu, z zachowaniem czytelności błędnego zapisu, oraz podpisanie poprawki i umieszczenie daty jej dokonania lub wprowadzenie do księgi dowodów zawierających korekty błędnych zapisów. Zapisy zmniejszające przychody lub koszty mogą być dokonywane ze znakiem minus (-) lub kolorem czerwonym.

Co na to fiskus

w(...) Celem ponoszenia wydatków na kształcenie w zakresie nauki języka angielskiego jest niewątpliwie zdobycie wiedzy i umiejętności przez wnioskodawczynię, jednakże tego rodzaju wydatki nie są ponoszone w celu uzyskania przychodu z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że dla możliwości wykonywania usług będących przedmiotem prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności nie jest wymagana (niezbędna) znajomość języka angielskiego, a co za tym idzie ww. wydatki nie pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganym przychodem lub istniejącym źródłem przychodu. W związku z tym należy stwierdzić, że są to wydatki o charakterze osobistym

z 16 kwietnia 2013 r., nr ITPB1/415-191/13/MW.

5. Nieprawidłowy kurs przy przeliczaniu walut

Szybko rozwijająca się współpraca międzynarodowa doprowadziła do tego, że coraz częściej dochodzi do rozliczeń wyrażonych w walucie obcej. Budzi to wiele pytań, np. jaki kurs walut zastosować do przeliczeń oraz które zdarzenia ująć w księdze.

W świetle art. 11a ust. 1 ustawy o PIT przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu. Za datę powstania przychodu uważa się generalnie dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Z kolei koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote zgodnie z art. 11a ust. 2 ustawy o PIT - według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Zastosowanie prawidłowego kursu walutowego ma wpływ na wycenę przychodów i kosztów, a także należności i zobowiązań przedsiębiorcy.

Do prawidłowego rozliczenia różnicy kursowej przedsiębiorca musi znać kurs waluty ustalony przez bank, z którego korzysta. W przypadku jednak, gdy podatnik nie kupuje ani nie sprzedaje waluty i nie dochodzi do przewalutowania otrzymywanej należności lub płaconego zobowiązania, operacje wpływu należności i zapłaty zobowiązań dokonywane za pośrednictwem rachunku można wyceniać według kursu średniego NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego zapłatę, a różnice kursowe księguje się dowodem wewnętrznym. Błędy wynikające z zastosowania niewłaściwego kursu waluty mogą skutkować uznaniem księgi za nierzetelną i prowadzić do zakwestionowania rozliczeń podatkowych.

PRZYKŁAD 5

Ważna jest data poniesienia kosztu

Podatnik prowadzący PKPiR otrzymał 1 marca 2014 r. fakturę wyrażoną w walucie obcej, wystawioną 18 lutego 2014 r. (data wykonania usługi to 18 lutego 2014 r.) Dokonując księgowania 1 marca 2014 r. zastosował kurs z 28 lutego 2014 r. Na rachunek walutowy podatnika 18 marca 2014 r. wpłynęła kwota 2000 euro tytułem zapłaty należności przez kontrahenta. W dniu wpływu została ona wyceniona przez podatnika według średniego kursu NBP z 17 marca 2014 r.

W tej sytuacji podatnik popełnił błąd, przyjmując do wyceny faktury wyrażonej w walucie obcej kurs z 28 lutego 2014 r. zamiast według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu, tj. z 17 lutego 2014 r. Natomiast prawidłowo rozpoznał datę 17 marca 2014 r. dla wpływu kwoty 2000 euro na rachunek walutowy.

Przedsiębiorcy dokonujący transakcji w walutach obcych posiadają często konto walutowe. Błędem popełnianym przez podatników jest brak zapisów w PKPiR różnic kursowych od własnych środków stanowiących źródło przychodu lub kosztu w następstwie wzrostu lub spadku wartości posiadanych przez podatnika środków finansowych w walutach obcych. W świetle przepisów podatkowych podatnik prowadzący rachunek walutowy powinien przeliczać znajdujące się na nim środki pieniężne według faktycznie zastosowanego kursu waluty z dnia ich wpływu na rachunek walutowy i wypływu z rachunku walutowego. Dopiero gdy nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, stosuje się kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień.

Co na to fiskus

w(...) Jeśli nie dochodzi do rzeczywistej transakcji zakupu lub sprzedaży waluty (w związku z otrzymaniem należności i regulowaniem zobowiązań bezpośrednio na i z konta walutowego), zastosowanie kursu średniego NBP, przy obliczaniu różnic kursowych od własnych środków, jest jedyną możliwością

z 7 stycznia 2013 r., nr IPTPB1/415-611/12-2/AG, oraz z 28 lutego 2013 r., nr IPPB1/415-1543/12-2/ES.

6. Wpis w niewłaściwej kolumnie

Formuła podatkowej księgi przychodów i rozchodów opiera się na prostej tabeli zawierającej wszystkie wydatki i przychody firmy. Przepisy szczegółowo określają, jak PKPiR musi być prowadzona, aby była uznana za rzetelną. Spełnienie tego kryterium zależy m.in. od poprawiania błędów. Jednym z najczęściej popełnianych błędów jest dokonanie wpisu w kolumnie do tego nieprzeznaczonej. Mniejszy problem, gdy błąd nie powoduje zawyżenia kosztów lub zaniżenia przychodów. Można go poprawić poprzez przekreślenie dotychczasowej treści lub kwoty i wpisanie nowej, w poprawnej kolumnie, z zachowaniem czytelności błędnego zapisu, oraz podpisaniem poprawki i umieszczeniem daty jej dokonania.

Większy problem stwarza błąd polegający na zapisie faktury kosztowej w kolumnie przeznaczonej do ewidencji przychodów, tj. w kolumnie 7 i 8 PKPiR, lub odwrotnie - faktury przychodowej w kolumnie 10 lub 13 księgi. Takie błędy skutkują zawyżeniem bądź zaniżeniem podstawy opodatkowania i nieprawidłowo ustaloną wysokością zaliczki na podatek dochodowy. Brak odpowiedniej kontroli księgi podatkowej może doprowadzić do przeoczenia takiego błędu i narażenia się na sankcje karne skarbowe w przypadku stwierdzenia tego faktu przez organ kontrolujący.

Błąd polegający na dokonaniu wpisu w nieodpowiedniej kolumnie PKPiR powinien być niezwłocznie poprawiony poprzez zapis kwoty w odpowiedniej kolumnie oraz przekreślenie dotychczasowej kwoty, umieszczając datę oraz podpis osoby dokonującej zmian w zapisach.

Przykładowo jeśli jedna faktura dotyczy zarówno wydatków na zakup towarów, materiałów, jak i pozostałych wydatków, wówczas przedsiębiorcy często zastanawiają się, jak ująć ją w księdze podatkowej. W takich sytuacjach dochodzi do popełniania błędów wprowadzania wydatków w nieodpowiednie kolumny.

Mimo że koszty ewidencjonowane w różnych kolumnach są ujęte na jednej fakturze, należy je wpisać w odpowiednich do tego polach - kolumna 10 dla materiałów i towarów, kolumna 11 dla kosztów ubocznych zakupu, kolumna 13 dla pozostałych wydatków. Należy przy tym na fakturze podzielić koszty według rodzaju, zsumować je i wpisać do odpowiednich kolumn.

Może się zdarzyć, że dana faktura dotrze do firmy z opóźnieniem. Wówczas zakup towarów trzeba zaksięgować w dniu ich otrzymania, a pozostałe wydatki zgodnie z datą wystawienia faktury.

PRZYKŁAD 6

Jedna faktura, lecz różne wydatki

Przedsiębiorca zakupił w markecie różne materiały budowlane. Część z nich przyjęto do magazynu w celu dalszej odsprzedaży. Pozostałe przekazano do użytku wewnętrznego (np. środki czystości oraz artykułu bhp). Dostawca obciążył przedsiębiorcę kosztami transportu, które uwzględniono na fakturze. Podatnik ujął fakturę w kolumnie 13 księgi, uznał bowiem, że nie ma to wpływu na wysokość poniesionych kosztów i nie uszczupla Skarbu Państwa.

Przedsiębiorca postąpił nieprawidłowo ujmując fakturę dokumentującą różne wydatki w kolumnie 13 księgi. Wartość zakupionych towarów przeznaczonych do dalszej odsprzedaży powinna być ujęta w kolumnie 10, koszty transportu jako koszty uboczne zakupu w kolumnie 11, natomiast wydatek na pozostałe artykuły do wykorzystania na potrzeby wewnętrzne firmy stanowią koszty, które ujmuje się w kolumnie 13 księgi.

Co na to fiskus

w(...) Zapisu dotyczącego kosztów zakupu towarów handlowych należy dokonać w kolumnie 10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów, natomiast zapisu dotyczącego kosztów ubocznych zakupu należy dokonać w kolumnie 11 księgi. W kolumnie 2 księgi wpisać należy datę wystawienia dowodu księgowego (...)

z 6 czerwca 2012 r., nr ILPB1/415-237/12-2/AP.

Podstawa prawna

Ustawa z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 186 ze zm.). Rozporządzenie ministra finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 152, poz. 1475 ze zm.). Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.).

Podsumowanie

Mimo że niezaewidencjonowanie faktury kosztowej w księdze podatkowej może powodować zawyżenie podstawy opodatkowania i zapłatę przez podatnika wyższego podatku, nie odbiera to jednak księdze przymiotu rzetelności.

Błąd, który ma wpływ na wysokość rozliczeń za dany okres podatkowy, pociąga za sobą konieczność skorygowania naliczonego zobowiązania podatkowego i uregulowania wynikającej różnicy wraz z należnymi odsetkami, a także korekty zeznania rocznego, jeżeli zdarzenie miało miejsce po terminie jego złożenia.

Za błędy w PKPiR odpowiada przedsiębiorca. To on powinien więc wykazać szczególną staranność w prowadzeniu ewidencji podatkowej i wdrożyć własne procedury kontroli wewnętrznej, będącej gwarantem prawidłowości w jego firmie.

Halina Zabrocka

dgp@infor.pl