Czy posiadanie certyfikatu dotyczy tylko rozliczeń z kontrahentami zagranicznymi

@RY1@i02/2009/184/i02.2009.184.086.006b.101.jpg@RY2@

Anna Pikulska, ekspert w firmie doradczej MDDP

ekspert w firmie doradczej MDDP

Literalna interpretacja przepisów ustawy o CIT może prowadzić do wniosku, że również polscy rezydenci otrzymujący należności z tytułu dywidend lub innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych od polskich spółek powinni uzyskać certyfikat rezydencji potwierdzający ich rezydencję podatkową.

Artykuł 22 ust. 1 ustawy o CIT konstytuuje ogólną zasadę, że podatek dochodowy od dywidend/innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych wynosi 19 proc. uzyskanego przychodu. Artykuł 22 ust. 4 ustawy o CIT wskazuje natomiast, że pod pewnymi warunkami dywidendy wypłacane przez polskiego podatnika na rzecz spółki podlegającej w Polsce lub innym państwie Unii Europejskiej lub Europejskim Obszarze Gospodarczym opodatkowaniu od całości swoich dochodów mogą być zwolnione z podatku dochodowego. Artykuł 26 ust. 1c pkt 1 ustawy o CIT precyzuje, że podmioty (płatnicy) dokonujące wypłat, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT (tj. dywidend), w związku ze zwolnieniem wynikającym z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, stosują to zwolnienie wyłącznie pod warunkiem udokumentowania przez spółkę odbiorcę dywidendy jej miejsca siedziby dla celów podatkowych, uzyskanym od niej certyfikatem rezydencji. Literalna interpretacja prowadzi więc do wniosku, że również polski rezydent dla celów podatkowych powinien udokumentować swoją siedzibę certyfikatem rezydencji, jeżeli wypłacona ma być mu dywidenda bez podatku. Stanowisko takie prezentuje też większość organów podatkowych w wydawanych interpretacjach (np. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 5 listopada 2008 r., nr ITPB3/423-461a/08/DK).

Wydaje się jednak, że nie taki był cel ustawodawcy. Podstawowym celem certyfikatu rezydencji jest bowiem potwierdzenie, że podatnik (spółka odbiorca dywidendy) podlega w danym państwie nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W ten sposób administracja jednego państwa informuje administrację skarbową drugiego państwa, że dany podmiot jest jej rezydentem dla celów podatkowych. Mechanizm ten służyć miał transakcjom transgranicznym (certyfikat miał ułatwić zagranicznemu kontrahentowi udowodnienie swojej rezydencji w obcym państwie). W przypadku polskich podatników istnieje więcej sposobów na udokumentowanie faktu posiadania nieograniczonego obowiązku podatkowego na terytorium Polski (może to być wyciąg z KRS, zaświadczenie wydane przez organy podatkowe). Organy podatkowe sporadycznie zdają się akceptować takie stanowisko (np. Drugi Urząd Skarbowy w Warszawie w interpretacji z 15 czerwca 2007 r., nr 1472/DPC/ 423-11/07/PK).

Co więcej, część organów podatkowych odmawia wydawania certyfikatów rezydencji polskim podatnikom w analizowanej sytuacji (stanowisko takie zaprezentował np. naczelnik Urzędu Skarbowego w Szamotułach w interpretacji z 18 kwietnia 2008 r., nr N-O/490-824/2008). Ponadto sam formularz certyfikatu rezydencji (CFR-1) zawiera jedynie pola, w których organ podatkowy wskazuje, w rozumieniu której umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania podatnik, którego dotyczy zaświadczenie, podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Brak jest natomiast miejsca na wskazanie, że podstawą do jego wydania są przepisy ustawy o CIT.

Wskazane jest, aby ustawodawca dokonał odpowiedniej nowelizacji przepisów.

(EM)