Czy kaucja za viaBOX może stanowić koszt

Warunkiem prawidłowego korzystania z systemu viaTOLL jest dokonanie rejestracji pojazdu w systemie viaTOLL oraz posiadanie urządzenia viaBOX w pojeździe. Urządzenie to automatycznie nalicza opłaty za korzystanie z płatnych odcinków dróg za każdym razem, gdy pojazd z tym urządzeniem przejeżdża pod tzw. bramownicą. ViaBOX można otrzymać w punktach dystrybucji lub w punktach obsługi klienta po rejestracji w systemie viaTOLL, podpisaniu umowy i wpłacie kaucji w wysokości 120 zł.

Warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych jest w szczególności ich definitywny charakter. Kaucja (w tym m.in. za wydanie viaBOX) z zasady podlega zwrotowi i ma charakter rozrachunkowy. Nie może więc być zaliczana do kosztów podatkowych. Podobne stanowisko w sprawie kaucji zajął np. dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 12 lutego 2009 r. (IBPBI/2/423-1082/08/PP).

Kaucja za viaBOX może natomiast stanowić koszt podatkowy, gdy nie może już zostać odzyskana (np. w przypadku kradzieży lub uszkodzenia urządzenia). Warunkiem zaliczenia kaucji do kosztów podatkowych jest wtedy w szczególności związek tej kaucji z przychodami podatnika, np. z przychodami ze sprzedaży towarów dostarczanych klientom własnym transportem.

Jedną z form wnoszenia opłat za korzystanie z dróg w systemie viaToll są przedpłaty (tzw. prepaid) w punktach obsługi klienta, punktach dystrybucji lub przelewem bankowym. Mają one charakter zaliczek i mogą być zaliczane do kosztów podatkowych dopiero po otrzymaniu noty z systemu viaTOLL z rozliczeniem przejazdów drogami płatnymi i opłat za te przejazdy.

Opłaty za korzystanie z dróg w systemie viaTOLL stanowią koszty pośrednie w momencie ich poniesienia, czyli w dniu, na który zostały ujęte jako koszt w księgach rachunkowych (na podstawie not rozliczeniowych albo innych dokumentów księgowych w przypadku braku not).

W przypadku gdy możliwe jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy opłatami viaTOLL a konkretnymi przychodami podatnika, opłaty te mogą stanowić koszty bezpośrednie odliczane w momencie uzyskania przychodów, których dotyczą (np. z usług transportowych lub dostaw towarów własnych transportem).

Poruszanie się po drogach, na których obowiązuje viaTOLL, bez dokonania opłat podlega karze w wysokości 3 tys. zł. Kary za brak opłaty lub niepełną opłatę za korzystanie z płatnych dróg nakładane są w postępowaniu administracyjnym i nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Art. 15, art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.).

Oprac. Magdalena Majkowska